''ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ''

FILM SOCIALISME (2010), του Jean-Luc Godard

2012-01-08T18:55:00.000+02:00

Μία συζήτηση γύρω από το Film Socialisme αναπόφευκτα θα έχει για εκκίνηση τη φόρμα. Απέναντι σε ένα κοινό που στις μέρες μας νομίζει ότι τα έχει δει όλα, μια ταινία δοκιμιογραφική μοιάζει χαμένη από χέρι. Ειδικά όταν τα βέλη της κριτικής της εκτοξεύονται και προς τη μεριά του θεατή. Ποια τότε η αξία ενός φιλμ προορισμένου να αποξενώσει; Ποια η χρησιμότητα για έναν κινηματογράφο στρατευμένο μεν, καταδικασμένο δε σε μια απομόνωση που στην πλειοψηφία των σινεφίλ του 21ου αιώνα φαντάζει γραφική; Ίσως η απάντηση είναι ακριβώς αυτή. Χωρίς καμία παραχώρηση στις πεποιθήσεις του, ο Godard θα αποκαλύψει το μυστικό: δεν τα έχουμε δει όλα, έχουμε δει μόνο όλα όσα μας επιτρέπει η βιομηχανία της κουλτούρας. Έτσι, αντιμέτωποι με ένα ατόφιο δείγμα "αυτόνομης τέχνης", κατά τον ορισμό του Αντόρνο, η απόρριψη είναι η πιο ανώδυνη λύση. Αυτή απαλύνει την αμηχανία μας απέναντι σε ένα έργο απελευθερωμένο από την παραδοσιακή αισθητική, την αστική ιδεολογία και τις απαιτήσεις της εμπορικής αγοράς. Άλλωστε, πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που εισήγαγε τη δύναμη της αρνητικής σκέψης στην έβδομη τέχνη. Δηλαδή την αντί-αφήγηση, όπως τη γνωρίσαμε, από το A Bout De Souffle κιόλας, πάνω από μισό αιώνα πριν. Ίσως τα πρώτα χρόνια, όπου η βάση των ταινιών του ήταν το ίδιο το σινεμά (με έμφαση στα αμερικάνικα b-movies), κάποιοι να τον προσπερνούσαν με τον αφορισμό "τέχνη για την τέχνη". Από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60 μέχρι και τις μέρες μας, όμως, η πολιτική στράτευση έγινε ξεκάθαρη χωρίς να υποχωρήσει στο ελάχιστο η αυτοαναφορικότητα του κινηματογραφικού μέσου, καθιστώντας την ανάλυση των ταινιών του έναν γρίφο για τους μη εξοικειωμένους με το λαβύρινθο της διακειμενικότητας. Στα φιλμ του η μορφή γίνεται περιεχόμενο και τανάπαλιν και ο Godard πλήρωνε το κατά Νίτσε τίμημα του να είσαι καλλιτέχνης: να βιώνεις ό,τι οι μη καλλιτέχνες καλούν μορφή, ως το "καθεαυτό πράγμα".

Φόρμα και ουσία στο Film Socialisme λοιπόν. Μία συμφωνία σε τρεις κινήσεις. Ή, ακριβέστερα, μία συμφωνία σε δύο κινήσεις και μία ενδιάμεση στάση. Στο πρώτο μέρος, ένα κρουαζιερόπλοιο διασχίζει την Μεσόγειο. Ένας εγκληματίας πολέμου με την εγγονή του, ένας Παλαιστίνιος πρέσβης, ο Alain Badiou και η Patti Smith είναι μερικοί μόνο από τους επιβάτες και δίνουν την αφορμή για διαλόγους σε διαφορετικές γλώσσες. Η σταθερά που διατρέχει τα πάντα είναι η επίσκεψη σε τοποθεσίες πασίγνωστων μύθων - αρχαίων και πρόσφατων, "αληθινών" και "ψεύτικων": Αίγυπτος, Παλαιστίνη, Νάπολη, Οδησσός, Ελλάδα, Βαρκελώνη. Ένα κολλάζ εικόνων πραγματικών (ντοκουμέντο) και φανταστικών (μυθοπλασία) από τα μέρη αυτά συνθέτουν το τρίτο και τελευταίο μέρος. Το μέσο του φιλμ κατοικεί η ιστορία μιας οικογένειας εγκατεστημένης σε ένα βενζινάδικο. Η ανάκριση που υφίστανται οι γονείς από τα δυο παιδιά πάνω σε ζητήματα ελευθερίας, ισότητας και αδελφότητας επιδιώκει να αποτελέσει το "καύσιμο" για το ταξίδι που επιχειρεί η ταινία στα άλλα δύο μέρη της.

Στο επίκεντρο του Film Socialisme βρίσκεται η Ευρώπη. Ταλαιπωρημένη, τραυματισμένη, ξένη μέσα στον ίδιο της τον τόπο και χαμένη μέσα σε μια Ιστορία που μοιάζει πια μακρινό παραμύθι. Ακόμα κι αν το έργο εξακολουθεί να παίζεται πάνω στη σκηνή, όσοι ευλογήθηκαν (από καθαρή τύχη) να βρίσκονται εκτός, το περιτριγυρίζουν σαν τουρίστες με κάμερα και φωτογραφική μηχανή. Μαζεύοντας την αποπροσανατολισμένη μπουρζουαζία μέσα σε ένα κινούμενο πλοίο, ο Godard εικονογραφεί την αλήθεια της καπιταλιστικής μας κοινωνίας: η δουλεία εκτείνεται μέχρι και στις διακοπές μας, στον περιζήτητο ελεύθερό μας χρόνο. Από το πρώτο επίπεδο μέχρι το κατάστρωμα, μια πληθώρα "ευκαιριών" για μάθηση και καλλιέργεια. Ένα συνέδριο για τη γεωμετρία, μία έκθεση ζωγραφικής, μια γιγαντοοθόνη με οδηγίες χορού. Μάταιος κόπος όμως όταν η ίδια η γλώσσα σε έχει προδώσει. Το μόνο που μένει είναι να σηκώσουμε τη μηχανή και να συλλέξουμε απολιθώματα, νεκρά μνημεία για το ιδιωτικό μας μουσείο.

Η ανεπάρκεια της γλώσσας ενοχλεί το σπουδαίο Γάλλο δημιουργό και η δυσκολία της επικοινωνίας διατρέχει το φιλμ. Από το ευφυές παιχνίδι με τους υπότιτλους (στις αγγλόφωνες χώρες η μετάφραση έγινε στη ινδιάνικη γλώσσα των Ναβάχο!!) μέχρι την έλλειψη συνεννόησης ανάμεσα σε μεγάλους και παιδιά στο δεύτερο μέρος. Εκεί, σε μια εύστοχα κωμική σάτιρα της εκλογικής διαδικασίας στον υπερεκτιμημένο κοινοβουλευτισμό μας, πατέρας και μητέρα λαμβάνουν μέρος σε τοπικές εκλογές και ένα τηλεοπτικό συνεργείο καταγράφει την καθημερινότητά τους. Θυμίζοντας έντονα το Γαλλία, Γύρος, Παρακαμπτήριος, όπου πάλι ο Godard εναποθέτει την ελπίδα του στην παιδική ηλικία, τόσο η σοβαροφάνεια όσο και οι εύκολοι συναισθηματισμοί της πατερναλιστικής αρχής - στο σπίτι οι γονείς, στην κοινωνία το "ανέγγιχτο" Κράτος - ξεμπροστιάζονται με ένα μάθημα ανθρώπινης ουσίας που έρχονται να παραδώσουν τα δύο ανήλικα αδέλφια. "Το όνειρο του Κράτους είναι να μείνει μόνο, το όνειρο του ατόμου να γίνει δύο", θα μονολογήσει το νεαρό κορίτσι αναζητώντας την πολιτική που θα οδηγήσει από το άπειρο της δυνατότητας στη μονάδα της ισότητας μέσα από μία τέχνη αυτάρκη, δηλαδή το ίδιο το γκονταρικό σινεμά. Φυσικά, στην αναζήτηση αυτή θα υπάρξουν κι αποτυχίες: ο Godard διασκεδάζει βάζοντας το αγόρι να φοράει μπλούζα της Σοβιετικής Ένωσης και να καταρρέει έχοντας για επιθανάτιο βρόγχο ...μία τζαζ μελωδία.

Φεύγοντας από το επίπεδο των προθέσεων και πηγαίνοντας σε εκείνο του αποτελέσματος, δύσκολα τα συμπεράσματα θα συνοδεύονται από θετικό πρόσημο. Ο αντι-κινηματογράφος όχι μόνο δε συσπειρώνει, αλλά διώχνει τον κόσμο. Χρειάζεται μεγάλο θάρρος για να διαλέξει ένας δημιουργός/φιλόσοφος τη λαϊκότερη των τεχνών ως μονοπάτι άρνησης της κατεστημένης κοινωνίας, αντί για τη θαλπωρή και τη σιγουριά για παράδειγμα του βιβλίου. Ο Godard είναι αναγκαίος, στον ίδιο ακριβώς βαθμό που είναι αναγκαία και η δικτατορία του Hollywood στην οποία αντιτίθεται. Αν η απόσταση ανάμεσα στους δύο πόλους (στην κατάφαση και στην άρνηση, με άλλα λόγια) μοιάζει χαώδης, η ευθύνη σίγουρα δε βαραίνει τον σκηνοθέτη του Film Socialisme, αλλά όλους τους επιγόνους και θαυμαστές του που δεν τόλμησαν να καλύψουν το "ανάμεσα". Όπως θα διακήρυττε και ο Badiou, εκ των πρωταγωνιστών του φιλμ, η απόσταση είναι χρήσιμη για τον υπολογισμό της πραγματικής ισχύος του εχθρού. Το "κενό" που κατοικεί τον εν τω μεταξύ χώρο πρέπει να το γεμίσουμε με την (ανα)δημιουργική δύναμη της αλήθειας. Ας έχουμε για παράδειγμα την Μαριόν και τον - με λένε Φερντινάν - Πιερό που σαν μοντέρνο ζευγάρι πρωτόπλαστων γέμισαν το ανάμεσα με μία πραγματικότητα που η απελθούσα τάξη θα απέρριπτε ως ουτοπική. Ας κοιτάξουμε στην Ιστορία, στο δρόμο, στα σπίτια, στα γραφεία, στο σινεμά, στη ζωγραφική, στην ποίηση, στη μουσική. ΄Αλλωστε, από το να καθαρίζουμε τις κάμερές μας, καλύτερα να επεξεργαστούμε υλικά του παρελθόντος - χαρακτηριστική η σκηνή ανάμεσα στο αγόρι που ζωγραφίζει Ρενουάρ και τη ρεπόρτερ στις σκάλες. Το σαρκαστικό κλείσιμο της ταινίας με την ...πρωτότυπη χρήση του γνωστού μηνύματος του FBI περί πνευματικών δικαιωμάτων μας διαμηνύει πως, ό,τι κι αν αναγράφεται στο νόμο, στα προϊόντα της διάνοιας δεν υπάρχει ιδιοκτησία - μόνο ευθύνη.

trailer
http://www.greektube.org/content/view/150329/2/

πηγη
http://www.filmgaze.blogspot.com/

Ο θάνατος και ο κινηματογράφος

2012-01-08T18:49:00.000+02:00

«Death is a disease.
There’s a cure.
And I will find it!»
The Fountain (2006, Darren Aronofsky)

Ό,τι έχει αρχή έχει και τέλος, διακήρυττε ένα «φιλοσοφημένο» blockbuster προηγούμενης δεκαετίας. Από την πληθώρα των σημαινομένων, εδώ ξεχωρίζει η ζωή η ίδια. Ξεπερνώντας για χάρη του θέματός μας κάθε συζήτηση για το επέκεινα, ο θάνατος (το τέλος) είναι αναπόδραστη πραγματικότητα της ζωής μας, τουλάχιστον στην μορφή που εσείς κι εγώ τη συναισθανόμαστε αυτή τη δεδομένη στιγμή. Η οποία μόλις πέθανε. Μέχρι να στρέψουμε ολοκληρωτικά το κεφάλι μας από την μία πλευρά ως την άλλη, αναρίθμητοι θάνατοι έχουν λάβει χώρα. Αυτό που ζει είναι μονάχα το Τώρα. Το Μετά είναι ακόμα εγκλωβισμένο στη σφαίρα της δυνατότητας, το Πριν είναι το μουσείο της νεκρής μας αλήθειας. Αυτή είναι και η πρώτη νίκη που το σινεμά σημειώνει απέναντι στον μεγάλο εχθρό. Η κινηματογραφική αφήγηση υποτάσσεται αμαχητί στη καταδυναστευτική σύμβαση του Τώρα, η παρακολούθησή της από στιγμή σε στιγμή βιώνεται ως σύγχρονη της ζωής του θεατή. Για να είμαστε ειλικρινείς, όμως, το χαρακτηριστικό αυτό συναντάται και στις περισσότερες αφηγηματικές, με την πλέον ευρεία έννοια του όρου, τέχνες (θέατρο, μουσική συναυλία).

Μια πρώτη διαφοροποίηση θα μπορούσε να εντοπιστεί στη σύλληψη της στιγμής και, προχωρώντας παραπέρα, στη διαιώνισή της. Κάθε κινηματογραφικό πλάνο φιλοξενεί στιγμές που δε θα μπορούσαν ποτέ να επαναληφθούν δια …ζώσης. Η κάμερα φυλακίζει την αλήθεια, ή έστω το φαινόμενό της, που στέκεται μπροστά της και της χαρίζει την αθανασία. Μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτήν και να την αναβιώσουμε με τρόπο που ποτέ πριν το σινεμά δεν ήταν νοητός. Ο φόβος στο βλέμμα της μικρής Paulette στο φινάλε του Jeux Interdits (1952, René Clément). Ο τρόμος ως η άλλη όψη του καταπιεσμένου πόθου στις μικρές αντιδράσεις της Eva Marie Saint στο On the Waterfront (1954, Elia Kazan). Το ξαφνικό, ενστικτώδες κοίταγμα στον καθρέφτη του αυτοκινήτου που προδίδει τις ρωγμές στη νεοαποκτηθείσα γαλήνη του Travis στο Taxi Driver (1976, Martin Scorsese). Το χτύπημα του τιμονιού στο τέλος του The American (2010, Anton Corbijn) που πλημμυρίζει με το παράπονο της ζωής που δε ζήσαμε. Όλες αυτές οι στιγμές δε ξαναϋπήρξαν και δε θα ξαναϋπάρξουν, παρά μόνο στις (επανα)προβολές μας. Κι εδώ οφείλουμε να λύσουμε μια και καλή την αιώνια παρεξήγηση της κινηματογραφικής ερμηνείας, άρα της κινηματογραφικής στιγμής.

Ένας σκηνοθέτης κι ένας ηθοποιός που γνωρίζουν καλά τη δουλειά τους, δε θα αφήσουν ποτέ μια λήψη του ίδιου πλάνου να είναι ακριβώς όμοια με την προηγούμενη ή την επόμενη. Μια τέτοια επανάληψη ισοδυναμεί με δολοφονία, με αφαίρεση της ψυχής της ερμηνείας, της σκηνής και τελικά της ταινίας - δείτε ένα τηλεοπτικό σήριαλ και θα αντιληφθείτε γρήγορα πολλές τέτοιες νεκρές στιγμές. Μια πρόχειρη έρευνα ανάμεσα στους καλύτερους ηθοποιούς αποδεικνύει πως ο μεγάλος τους στόχος (μαζί και η μεγάλη αγωνία) είναι να βρεθούν «μέσα στη στιγμή». Να πιάσουν την αλήθεια που εκείνη και μόνο εκείνη τη στιγμή υφίσταται. Είναι ακριβώς η στιγμή που θα στεγάσει μέσα της όλη τη ζωή και το καταγράφον βλέμμα της κάμερας θα της χαρίσει την αιωνιότητα. Δε βρέθηκε στ’ αλήθεια ποτέ κάτι πιο συγκινητικό από τη θέαση (ξανά και ξανά) μιας ζωής που πέρασε, κι αυτό είναι το μεγαλείο του σινεμά. Ή μήπως όχι; Ένα ηχογραφημένο κομμάτι μουσικής, μία φωτογραφία ή το συναπάντημα με ένα λογοτεχνικό χειρόγραφο, δεν εμπεριέχουν όλα μία στιγμή που δεν υπάρχει πια; Ποια είναι η ιδιαιτερότητα του κινηματογράφου; Αυτή μάλλον πρέπει να αναζητηθεί στο ίδιο του το όνομα. «A relationship, I think, is like a shark.
You know?
It has to constantly move forward or it dies.»
Annie Hall (1977, Woody Allen)

Kάποτε ο Jean-Paul Sartre δήλωνε πως το σινεμά συρρικνώνει τον άνθρωπο σε μια ακολουθία φαινομένων που τον εκδηλώνουν. Πρόθεσή του ήταν να υποδαυλίσει τη δύναμη της έβδομης τέχνης, αλλά το έκανε υπογραμμίζοντας το βασικό χαρακτηριστικό της. Η λέξη - κλειδί εδώ είναι η «ακολουθία», η συνέχεια. Ο κινηματογράφος είναι η τέχνη που τοποθετεί δράσεις σημασιολογικά φορτισμένες με την αλλαγή, την κίνηση. Κίνηση μέσα στο χώρο όπως σχεδιάζεται στο ντεκουπάζ, κίνηση μέσα στο χρόνο όπως οργανώνεται στο μοντάζ. Ίσως γι’ αυτό στη γρήγορη εναλλαγή πλάνων, η ζωή είναι τόσο έκδηλη που σχεδόν περνά απαρατήρητη. Ενώ στις μακράς διάρκειας λήψεις, όπου ο χρόνος δεν αντιμετωπίζεται ξεχωριστά αλλά ως ιδιότητα ενσωματωμένη στο χώρο, η αγωνία μας αυξάνεται. Η σκιά του θανάτου παραμονεύει. Η νίκη απέναντί της είναι η μάχη για επιβίωση, γι’ αυτό και ο Godard έγραφε πως η ύψιστη φιλοδοξία του μοντάζ είναι η υποταγή του στη σκηνοθεσία.

Kαι αν η κίνηση ενός μονοπλάνου είναι ομαλή, όπως με μία steadycam ή ένα τράβελινγκ, η αγωνία του αναπόδραστου εξομαλύνεται. Όταν όμως κάποιος επιλέγει την κάμερα στο χέρι, το άγχος μεγαλώνει όσο η λήψη μακραίνει σε διάρκεια. Η χωρική διάσταση καταπίνει τη χρονική, η αστάθεια και η αβεβαιότητα επιβάλλονται. Στο άλλο άκρο βρίσκονται τα στατικά πλάνα, ειδικά όταν συνοδεύονται από εντός κάδρου στατικότητα. Αρκεί να σκεφτεί κανείς το western, το κατεξοχήν genre του θανάτου (σε αντίθεση με το ζωοφόρο musical, όπου η κίνηση είναι αδιάλειπτη). Από τα απέραντα τοπία του John Ford (εδώ ο θάνατος είναι μέλος μιας αρμονικής ολότητας), στο αγαπημένο τους αμερικάνικο κάδρο (λες και τα μισά πόδια βρίσκονται ήδη στον τάφο), μέχρι τη χρονική επιμήκυνση πριν τη μονομαχία στα φιλμ του Leone, το τέλος παραμονεύει. Το σασπένς, η εκκρεμότητα της δράσης είναι πριν απ’ όλα μια υπενθύμιση της περατότητας, διατήρηση της ζωής με μέσα τεχνητά που μας φέρνουν κατάματα με τη βεβαιότητα του πρόσκαιρου και του προσωρινού. Και δεν υπήρξε μεγαλύτερος δάσκαλος στο σασπένς, από τον Alfred Hitchcock.

Αυτός ο φορμαλιστής φαινομενολόγος έθετε πάντα στο προσκήνιο της αφήγησής του τα ασταθή και ρέοντα πράγματα που μας περιβάλλουν καθημερινά. Η εκκρεμότητα δημιουργείται από τη σύγκρουση ανάμεσα στο ρευστό κόσμο των φαινομένων και στην αγωνία του θεατή για ηρεμία, για σιγουριά κι ασφάλεια. Να λοιπόν που ο άνθρωπος κρύβει καλά μέσα του μια λαχτάρα για ακινησία. Μέσα από έναν κινηματογράφο φαινομενικά (…) λαϊκό, ο ιδιοφυής Άγγλος μετρ δείχνει ίσως το δρόμο για την αποδοχή του θανάτου. Στο Vertigo (1958), ο ήρωας ταλαιπωρείται από το φόβο για την κάθετη διάσταση, μαρτυρώντας μια υποσυνείδητη προσήλωση στην οριζόντια. Ο τρόμος της πτώσης, έστω κι αν σε πρώτο επίπεδο συνιστά μια προσπάθεια υπερνίκησης του θανάτου, δεν μπορεί παρά να εμπεριέχει την αποδοχή της ασφάλειάς του. Η ενασχόληση του χιτσκοκικού έργου με την επιθανάτια αγωνία είναι σαφέστατα πολυεπίπεδη, αρκεί να σκεφτεί κανείς το The Trouble with Harry (1955) όπου μέσα από μία κατάμαυρη κωμωδία ο θάνατος αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα κατεξοχήν χρονικό (για να γλιτώσουν από την κατηγορία του, οι ήρωες του φιλμ πρέπει να μετατρέψουν το σήμερα σε χθες). Ωστόσο, η αποδοχή του μέσα από ίντριγκες παιδικής σοβαρότητας αφοπλίζουν τη μεγάλη αγωνία που κατοικεί το φιλμικό σύμπαν του Bergman ή, του αφοσιωμένου μαθητή του, Woody Allen. Ο τελευταίος φυσικά επιστρατεύει συνεχώς δύο όπλα, το χιούμορ και την αγάπη του προς το ίδιο το σινεμά. Αμφότερα εκτονώνουν το φόβο του θανάτου που, ακόμα κι όταν δε δηλώνεται ξεκάθαρα, καταπιέζεται στην απέραντη εκείνη φυλακή που ονομάζεται υποσυνείδητο.

«Wouldn't it be great
if people could get to live suddenly
as often as they die suddenly?»
Katharine Hepburn

Τελικά ο φόβος του θανάτου δεν είναι παρά ο φόβος του αγνώστου, εκείνης της ξαφνικής και σαρωτικής στιγμής που κατατροπώνει την προσωπική μας, βιωμένη διάρκεια. Το δέος οδηγεί στην άρνησή του με μόνο αντίδοτο το …αντίπαλο δέος της ζωής. Αυτό προσπαθεί να πείσει η Iz τον Tommy σε ολόκληρο το The Fountain (2006), ίσως ό,τι πλησιέστερο στην αποδοχή του θανάτου συναντήσαμε ποτέ κινηματογραφικά. Βαθύτερη αλλά εξίσου αγωνιώδης είναι και η ματιά του Terrence Malick πάνω στη θνητότητα. Αναπόσπαστο μέρος της ομορφιάς και της φύσης, αντιμετωπίζεται ευλαβικά για να αναδειχτεί τελικά η ζωή στον περίλαμπρό της θρόνο. Η επιτευχθείσα στις ταινίες του γαλήνη δεν πρέπει να συγχέεται με την επίπλαστη λατρεία του θανάτου που συναντάμε στο Crash (1996, David Cronenberg). Εκεί, ο ιδιοφυής Καναδός σκηνοθέτης συγκεντρώνει την αιώνια ουτοπική επιδίωξη του ανθρώπου για «τελείωση». Σε μια καθημερινότητα που γνωρίζει καλά πώς να αδρανοποιεί και να μουδιάζει ακόμα και τα βαθύτερα ένστικτα, υπολανθάνει (και θα υπολανθάνει πάντα) η αναζήτηση της κορύφωσης: της στιγμιαίας μα απόλυτης συνειδητοποίησης του υπάρχειν. Και αυτή συνιστά το πολύτιμο μονοπώλιο του θανάτου, με μοναδική εν ζωή στιγμή που την προσεγγίζει τον οργασμό (βλέπε και Black Swan, 2010, πάλι του Aronofsky).

H εξίσωση του θανάτου με το Τέλειο ποτέ άλλοτε δεν εικονογραφήθηκε με τέτοια πληρότητα όπως στο Morte a Venezia (1971, Luchino Visconti). Εμπεριέχοντας τον προβληματισμό της θέσης του καλλιτέχνη - δημιουργού στον κόσμο (η δύναμή του εξορισμού ανταγωνίζεται το θάνατο), η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Thomas Mann συλλαμβάνει την ολοκλήρωση του ανθρώπου που συναντά την τελειότητα. Ο Aschenbach γνωρίζει την απόλυτη ομορφιά της δημιουργίας στο πρόσωπο του νεαρού Tadzio. Όταν θα συνειδητοποιήσει πως αυτή θα παραμένει πάντα απρόσιτη εν ζωή, θα φορέσει τη μάσκα του θανάτου και θα παραδοθεί στο Τέλος του. Πράξη απόλυτης αποδοχής και θάρρους. Για όλους εμάς που μοιάζουμε καταδικασμένοι να υποφέρουμε από τη «γλοιώδη αδυναμία του να πεθάνεις» (Roland Barthes), το φινάλε του βισκοντικού αριστουργήματος αντιστοιχεί στο δικό μας, απλησίαστο Tadzio. Ευτυχώς που μας σκέφτηκε ο αγαπημένος συνοδοιπόρος Woody και μας χάρισε το συγκινητικό φινάλε του Hannah and her Sisters (1986):I'm watching these people up on the screen and I started getting hooked on the film. I started to feel, how can you even think of killing yourself, I mean isn't it so stupid. Look at all the people up there on the screen, they're real funny, and what if the worst is true. What if there is no God and you only go around once and that's it. Well, ya know, don't you wanna be part of the experience? I know maybe is a very slim reed to hang your whole life on, but that's the best we have. And then I started to sit back, and I actually began to enjoy myself.

Αχιλλέας Παπακωνσταντής

πηγη
http://www.filmgaze.blogspot.com/

Whatever Works (2009)

2012-01-08T18:44:00.001+02:00

Ο Boris μας βλέπει. Όπως τον βλέπουμε, τον ακούμε και τον νιώθουμε και εμείς. Μόνο που αυτός μπορεί να μας μιλήσει, ενώ εμείς όχι. Μάλιστα αυτός μπορεί να μιλήσει σε όλους όσους τον παρακολουθούν ενώ εμείς μόνο σε όσους βρίσκονται δίπλα μας. Αυτό δεν είναι δείγμα μεγαλομανίας φυσικά, αλλά χάρη. Η χάρη τού να βρίσκεσαι από την άλλη πλευρά την οθόνης και να εκθέτεις τον εαυτό σου, χωρίς να σε νοιάζει (ίσως επειδή έχει σταματήσει να σε νοιάζει), εκθέτοντας παράλληλα και την αλήθεια που κατάφερες να εκμαιεύσεις από την ζωή. Η ζωή όμως είναι γεμάτη εκπλήξεις, δεν λένε; Και στις εκπλήξεις δεν κάνει εξαιρέσεις.
Πνιγμένος ανάμεσα στην στρυφνότητα και την απαισιοδοξία ενός σχεδόν γεροπαράξενου υποχόνδριου, μονίμως κατσουφιασμένου (και μεμψίμοιρου) αστού, απρόσμενα αγενής και (συμπερασματικά) άτυχος, χωρίς ίχνος γοητείας ή χαμόγελου, ο Boris είναι από εκείνους τους χαρακτήρες που τους αρέσει να μιλάνε έξω από τα δόντια. Γεγονός που κάποιους τους ελκύει σαν μαγνήτης, ενώ κάποιους άλλους (τους περισσότερους, μάλλον) τους απωθεί. Ένας άνθρωπος αυστηρός και θυμωμένος με τους ανθρώπους στα όρια της μισανθρωπίας, με μοναδική επιθυμία την ησυχία και την τετελεσμένη κριτική του.
Μέσου αυτού του περίεργου χαρακτήρα, αποκαλύπτεται το προσωπείο ενός θυμωμένου με τον (οποιονδήποτε) Θεό ανθρώπου, ο οποίος δεν συνειδητοποιεί απλά την θνησιμότητα που κουβαλάμε στην πλάτη μας όλοι, αλλά και την ματαιότητα της ατέρμονης αναζήτησης ενός απώτερου νοήματος. Ή για να το πω απλά (μιας και ο δημιουργός το παρουσιάζει χαριτωμένα εμμέσως) ενός ανθρώπου που δεν του έχει κάτσει ακόμα, γι’ αυτό και έχει σταματήσει να ελπίζει. Σε κάνει να αναρωτιέσαι βέβαια πως ένας τέτοιος χαρακτήρας χωράει σε μια παθιασμένη φιλμογραφία, η οποία βρίθει από ερωτοχτυπημένα συναισθήματα, αυθαίρετες απολαύσεις και αναλλοίωτα γυναικεία αρώματα. Η απάντηση δίνεται από την τύχη η οποία καμιά φορά σου χτυπάει την πόρτα την πιο απρόσμενη στιγμή. Στην κυριολεξία όμως.
Ένα κορίτσι ονόματι Melody από την Εδέμ του Mississippi, φέρνει την ευτυχία στη ζωή του Boris (η μελωδία της ευτυχίας, ίσως). Με το γλυκό προσωπάκι, το απαλό δέρμα, τις πολύχρωμες κάλτσες και το στρογγυλό κωλαράκι, η Melody είναι από τα κορίτσια που δεν μπορείς να αντισταθείς. Όπως δεν της αντιστέκεται και ο Boris, παραβλέποντας τις γιγαντιαίες – σε όλα τα επίπεδα - διαφορές ανάμεσά τους. Έτσι ο ιδιοφυής Woody πλάθει μερικούς από τους απολαυστικότερους διαλόγους της καριέρας του και ταυτόχρονα χρησιμοποιεί την Melody για να μεταπείσει τον ήρωά του. Όχι να του χαρίσει την ευτυχία αλλά να του δώσει το έναυσμα της αναζήτησης για εκείνο που θα τον κάνει ευτυχισμένο. Με ό,τι. Άλλωστε δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για πολλά πράγματα σε αυτό τον κόσμο.
Οι εκπλήξεις τελικά συνεχίζουν να συμβαίνουν, η ζωή κυλάει όπως πρέπει να κυλάει με τις ταραχές, τις ανησυχίες και τις γκρίνιες να παραμένουν, Μόνο που αυτή την φορά είναι λιγότερο επικριτικές, ενώ ο Boris φαίνεται για πρώτη φορά να νοιάζεται. Παράλληλα χρησιμοποιεί την χάρη που έχει να μας μιλάει, χαρίζοντάς μας απλόχερα μερικές ακόμα αποφθεγματικές διαπιστώσεις για την ζωή και ένα χαμόγελο. Και ενώ όλοι, πλημμυρισμένοι από αισιοδοξία εύχονται happy new year στο ισορροπημένο φινάλε της ταινίας, εμένα δεν μου μένει τίποτα παραπάνω απ’ το να ευχηθώ ακριβώς το ίδιο σε όσους η μοίρα έριξε, παραμονή πρωτοχρονιάς, επάνω σε αυτές τις γραμμές.

πηγη
http://cinenoxoi.blogspot.com/2011/12/whatever-works-2009.html

Οι καλύτερες αφίσες (κινηματογραφικών φεστιβάλ) της χρονιάς

2012-01-08T18:25:00.001+02:00

Η πρωτοβουλία ανήκει στο blog filmFestivalPosters.com το οποίο συλλέγει με επιμονή αφίσες από όλα σχεδόν τα κινηματογραφικά φεστιβάλ του πλανήτη. Στο τέλος κάθε χρονιάς οργανώνει τα Film Festival Poster Awards
Το φετινό χρυσό βραβείο καλύτερου πόστερ απονεμήθηκε σε αυτό του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λος Αντζελες.

το πρώτο βραβείο πάει στο Λος Αντζελες

Ειδική μνεία κέρδισε η teaser αφίσα του Fantasporto, του φεστιβάλ του Πόρτο στην Πορτογαλία με έμφαση στο σινεμά του φανταστικού.

Το αργυρό βραβείο μοιράστηκε στις αφίσες του φεστιβάλ του Βανκούβερ, του Πόζναν της Πολωνίας, της Γκουανταλαχάρα, του Κάρλοβι Βάρι και του φεστιβάλ Γαλλικού σινεμά που λαμβάνει χώρα σε μια σειρά από πόλεις της Αυστραλίας.

site
http://www.filmfestivalposters.com/p/film-festival-poster-awards-2011_2519.html

πηγή
flix.gr

TV 2012

2012-01-08T18:15:00.001+02:00

(1)16 Ιανουαρίου: πρώτο, διπλό επεισόδιο «Alcatraz» του Τζέι Τζέι Εϊμπραμς

Ας δώσουμε μια τελευταία ευκαιρία στον Τζέι Τζέι Εϊμπραμς να μας εκπλήξει. Το 1963, η φυλακή του Αλκατράζ έκλεισε, θεωρητικά γιατί το σύστημα ασφαλείας του χρειαζόταν ανακαίνιση. Στην πραγματικότητα, όμως, λέει η σειρά, ένα μοιραίο βράδυ του ’63, όλοι οι κρατούμενοι και το προσωπικό της φυλακής εξαφανίστηκε! Τώρα, με μυστηριώδη τρόπο, οι κρατούμενοι έχουν ξαναεμφανιστεί, απαράλλαχτοι και διαπράττουν φρικτά εγκλήματα. Πράκτορες του FBI αναλαμβάνουν να λύσουν το μυστήριο και να διαλευκάνουν τους παράδοξους φόνους. Πρωταγωνιστούν η Σάρα Τζόουνς, ο Χόρχε Γκαρσία (του «Lost») και ο Σαμ Νιλ

δείτε το τρείλερ
http://www.dailymotion.com/video/xk1dkk_alcatraz-first-look-trailer_shortfilms#from=embediframe

(2)28 Ιανουαρίου: «Luck» του Μάικλ Μαν

Ο πιλότος της πολυαναμενόμενης σειράς προβλήθηκε ήδη στις αρχές Δεκεμβρίου, για να δημιουργήσει word of mouth, αλλά ξεκινά ξανά, κανονικά, τέλη Ιανουαρίου. Ιππόδρομος, απολαυστική παρακμή, Ντάστιν Χόφμαν, Νικ Νόλτε

περισσότερες πληροφορίες
http://flix.gr/news/maikl-man-ntastin-xofman-hbo-luck.html

(3)16 Μαρτίου: «Mad Men»

Ο Ντον Ντρέιπερ, νιόπαντρος, επιστρέφει στις δυσκολίες της ζωής και της διαφήμισης και μαζί με τον Ρότζερ Στέρλινγκ και τον Πιτ Κάμπελ ετοιμάζονται για την πέμπτη και προ-τελευταία σεζόν της σειράς

περισσότερες πληροφορίες
http://flix.gr/news/to-mad-men-8a-ftasei-mexri-to-shmera.html

(4)15 Απριλίου: «Game of Thrones»

Cold winds are rising. Ποια τύχη περιμένει τον Σιδερένιο Θρόνο και το Βασίλειο του Βορρά; Μεγάλες προσθήκες στο καστ (μετά από τις απώλειες του προηγούμενου κύκλου) και ανατροπές στις ισορροπίες μας περιμένουν στη δεύτερη σεζόν

περισσότερες πληροφορίες
http://flix.gr/news/the-cold-winds-are-rising-neo-treiler-gia-th-deyte.html

(5)Καλοκαίρι 2012: «True Blood»

πληροφορίες
http://flix.gr/news/true-blood-4os-kyklos-etoimoi-gia-to-aimatobammeno.html

http://flix.gr/news/o-kris-meloni-8a-balei-ta3h-sto-true-blood.html

(6)Σεπτέμβριος 2012: «Downton Abbey»

Μπορεί ο δεύτερο κύκλος να τελείωσε αρχές Νοεμβρίου, αλλά το δίωρο χριστουγεννιάτικο επεισόδιο είχε ένα σωρό εξελίξεις να προσφέρει! Οχι απλώς χάρισε στους θεατές bonus απόλαυση βρετανικής ιδιοσυγκρασίας, αλλά μεγάλωσε πολύ, πολύ περισσότερο την ανυπομονησία για το φθινόπωρο

περισσότερες πληροφορίες
http://flix.gr/news/xristoygenna-sto-downton-abbey.html

(7)«Boss», του Γκας Βαν Σαντ

Σε περίπτωση που δεν το προσέξατε το 2011, διορθώστε αμέσως την παράβλεψη. Ο Γκας Βαν Σαντ είναι executive producer και σκηνοθετεί το πρώτο επεισόδιο. Ο Κέλσι Γκράμερ, ο πάλαι ποτέ «Frasier», ενσαρκώνει τον Τομ Κέιν, Δήμαρχο του Σικάγο, που διεκδικεί τον τίτλο του πιο βρώμικου και διεφθαρμένου ήρωα στην τηλεόραση. Οχι ότι κάποιος άλλος ήρωας της σειράς βγάζει την ηθική ασπροπρόσωπη: το σύμπαν του «Boss» είναι τόσο σκοτεινό αλλά και εθιστικό, όσο αυτό των «Sopranos». Σύμβουλοι του Γκράμερ είναι ο αγαπημένος μας Μάρτιν Ντόνοβαν και η Κάθλιν Ρόμπερτσον που, αν έχετε περάσει τα 35, θα θυμάστε από το παλιό, αυθεντικό «90210» και σύζυγός του είναι η πανέμορφη, ακόμα και στα 45+ της, Κόνι Νίλσεν. Η πρώτη σεζόν του «Boss» ολοκληρώθηκε με 8 επεισόδια, αλλά ήδη έχει εγκριθεί και δεύτερη. Πάρτε μια βαθιά ανάσα αντοχής και βυθιστείτε στην πίσω πλευρά της πολιτικής σκηνής

δείτε το teaser
http://www.dailymotion.com/video/xndzo9_boss-teaser_shortfilms#from=embediframe

πηγή flix.gr

Ισπανία vs Πειρατείας

2012-01-08T18:02:00.000+02:00

Υπήρξε αίτημα μιας ολόκληρης δεκαετίας και να που τελικά ψηφίστηκε ο νόμος για την πειρατεία στο Ιντερνετ από την Ισπανική Βουλή και μάλιστα από το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Ο νόμος είχε συνταχθεί από τους σοσιαλιστές, πριν αυτοί αποχωρήσουν από την εξουσία, ενώ είναι περισσότερο γνωστός με το όνομα «Sinde», από το όνομα της τελευταίας Υπουργού Πολιτισμού της χώρας, κινηματογραφίστριας, Ανχελες Γκονζάλες Σίντε.
Σύμφωνα με το νέο νόμο, ειδική επιτροπή έχει την εξουσία να «συλλαμβάνει» sites στο Διαδίκτυο που κρίνονται ως ύποπτα για τη διακίνηση πολιτιστικού περιεχομένου χωρίς άδεια. Αυτά θα πρέπει να κλείσουν μέσα σε 10 ημέρες, ενώ αν κριθούν «παράνομα» θα πρέπει να κατεβάσουν τους διακόπτες 2 ημέρες μετά την απόφαση. Ταυτόχρονα, ορίζεται πως οι χρήστες που «κατεβάζουν» παράνομα από το Ιντερνετ δεν υπόκεινται σε οποιαδήποτε νομική συνέπεια.
Ο νέος Υπουργός Πολιτισμού της Ισπανίας δήλωσε πρόσφατα πως: «Θα πολεμήσουμε με σθένος όλους όσους εκμεταλλεύονται πολιτιστική περιουσία για να βγάλουν χρήματα παρανόμως. Θα σταματήσουμε την κλοπή που λαμβάνει χώρα εις βάρος των δημιουργών με σκοπό να κάνουμε τον πολιτισμό ένα στοιχείο οικονομικής δύναμης».
Κι όλα αυτά, ενώ στην Αμερική η συζήτηση γύρω από τον νόμο SOPA (Stop Online Piracy Act) συνεχίζεται προκειμένου να μπει σε εφαρμογή ο έλεγχος εγχώριων αλλά και ξένων sites τα οποία εκμεταλλεύονται αμερικανικά προϊόντα πολιτισμού (βλ. ταινίες, μουσική, video games κ.ά.). Εκεί φυσικά τα διλήμματα είναι περισσότερα, αφού ο έλεγχος που προσπαθεί να επιβληθεί με τον SOPA εκτείνεται στον έλεγχο των «εισαγόμενων» sites στην κάθε χώρα, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος άσκησης κοινωνικής πολιτικής των εκάστοτε κυβερνήσεων απέναντι στο τι θα βλεπουν ή όχι οι χρήστες του Διαδικτύου.

πηγή flix.gr

Ιρανικός κινηματογράφος εκπέμπει sos

2012-01-08T17:56:00.000+02:00

Η είδηση πως το Υπουργείου Πολιτισμού του Ιράν αποφάσισε να κλείσει το Σωματείο Κινηματογραφιστών της χώρας δεν προκαλεί έκπληξη, αφού η αντικυβερνητική του δράση εδώ και δύο δεκαετίες υπήρξε ο μοναδικός λόγος για τον οποίο το ιρανικό σινεμά...υπάρχει.
Η αφορμή για το «κλείσιμο» του Iranian House of Cinema, όπως ονομάζεται το Σωματείο των Ιρανών Κινηματογραφιστών, υπήρξε φυσικά η δήλωση που εξέδωσε τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε κατά
της σύλληψης τωνέξι Ιρανών βτοκιμαντεριστών. Γεγονός που δεν πέρασε απαρατήρητο από την Κυβέρνηση του Ιράν, η οποία βρήκε έτσι την ευκαιρία να απαλλαγεί από ένα Σωματείο που από την ίδρυση του, το 1987, έχει καταφέρει να συσπειρώσει περισσότερα από 5000 μέλη, δίνοντας ουσιαστικά έδαφος για τη δημιουργία ταινιών που αντιτίθενται στο καθεστώς.

Η επίσημη αιτιολογία που εξέδωσε το Υπουργείο για να στηρίξει την απόφαση του στηρίχθηκε στην έλλειψη νομιμοποίησης του Σωματείου, αλλά και σε άλλες παράνομες πράξεις που υποστηρίζεται ότι έχουν υποπέσει τα μέλη του.
Ο πρόεδρος του Σωματείου Μοχάμαντ- Μεχντί Ασγκαρπούρ δήλωσε πως το έγγραφο που απαιτεί από το Σωματείο να σταματήσει οποιαδήποτε δραστηριότητα του μέχρι τις 5 Ιανουαρίου δεν έχει νομική βάση, αφού «η κατάργηση ενός μη κυβερνητικού οργανισμού είναι αδύνατη. Ωστόσο περιμένουμε την επίσημη δίκη στις 11 Ιανουαρίου και ελπίζουμε πως θα ανατρέψουμε την απόφαση».
Σύμφωνα με το ιρανικό καθεστώς όλοι οι πολιτιστικοί οργανισμοί πρέπει να λάβουν άδεια πριν την ίδρυση τους και να εγκριθούν από το Δημόσιο Πολιτιστικό Συμβούλιο του Ιράν, το οποίο την τελευταία εβδομάδα αποφάσισε ξαφνικά πως το Σωματείο των Κινηματογραφιστών είναι παράνομο, μετά από απαίτηση του Υπουργείου Πολιτισμού.
Δυστυχώς, το θέμα δεν αφορά μόνο τον κινηματογράφο του Ιράν που κινδυνεύει έτσι κι αλλιώς από τις κυβερνητικές πρακτικές εδώ και χρόνια αλλά ωστόσο παραμένει το μόνο ίσως διαρκές άνοιγμα της χώρας στο εξωτερικό, αλλά και την εσωτερική συγκρότηση του κράτους που απ' ότι φαίνεται αποφασίζει κατά βούληση για το τι είναι «νόμιμο» και τι όχι.
Κι όλα αυτά ενώ η ταινία του Ασγκάρ Φαρχαντί "Ενας χωρισμός" υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες καλλιτεχνικές επιτυχίες παγκοσμίως για το 2011 και αναμένεται να καταλήξει στην πεντάδα των υποψήφιων ταινιών για το ξενόγλωσσο Οσκαρ.

πηγή flix.gr

Λάρισα Εμπιστευτικο

2012-01-08T17:41:00.000+02:00

Σε σκηνοθεσία Στράτος Μαρκίδης με τους: Μιχάλη Μαρίνο, Ελένη Γερασιμίδου, Κατερίνα Παπουτσάκη, Μπέσυ Μάλφα, Μιχάλη Ιατρόπουλο, Κώστα Βουτσά

Δυο χωριά του νομού Λαρίσης τσακώνονται για τη (μη) κατασκευή ενός εργοστασίου βιολογικού καθαρισμού στην περιοχή τους και προσπαθούν να λαδώσουν όσο πιο γρήγορα μπορούν τον κατάλληλο υπουργό.

δείτε το τρέιλερ
http://www.dailymotion.com/video/xnbnru_yyyyyy-yyyyyyyyyyyy-trailer_shortfilms#from=embed

SHERLOCK HOLMES 2: ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ

2012-01-08T17:34:00.000+02:00

Aμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Γκάι Ρίτσι με τους: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Τζουντ Λο, Τζάρεντ Χάρις, Νούμι Ραπάσε

Ο Σέρλοκ Χολμς και ο Δρ. Γουότσον δέχονται τη βοήθεια μιας δυναμικής τσιγγάνας και του μεγαλύτερου αδελφού του διάσημου ντετέκτιβ, Μάικροφτ, για να αντιμετωπίσουν τον άρχοντα του εγκλήματος καθηγητή Μοριάρτι.

δείτε το τρέιλερ
http://www.dailymotion.com/video/xnbn2t_sherlock-holmes-2-yy-yyyyyyyy-yyy-yyyyy-trailer-hd-1080p_shortfilms#from=embed

Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ

2012-01-08T17:31:00.000+02:00

Aμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Έριχ φον Στροχάιμ με τους: Ζάζου Πιτς, Γκίμπσον Γκόουλαντ, Τζιν Χέρσολτ

Ένα λαχείο και πέντε χιλιάδες δολάρια θα γίνουν η αφορμή για να καταστραφεί η ζωή δυο φίλων και της γυναίκας με την οποία είναι ερωτευμένοι.

δείτε το τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=OqOqLuNwNCM&feature=player_embedded

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ

2012-01-08T17:26:00.000+02:00

Γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία Ακι Καουρισμάκι με τους: Αντρέ Βιλμς, Κάτι Ούτινεν, Ζαν-Πιερ Νταρουσέν

Ένας μεσήλικας λούστρος περιθάλπει και δίνει καταφύγιο σε έναν νεαρό Αφρικανό, παράνομο μετανάστη, τον οποίο αναζητά η αστυνομία.

δείτε το τρέιλερ
http://www.dailymotion.com/video/xnbmn3_yy-yyyyyy-yyy-yyyyyy-la-havre-trailer_shortfilms#from=embed

ΑΝΕΜΟΔΑΡΜΕΝΑ ΥΨΗ

2011-12-29T00:21:00.000+02:00

Αγγλική ταινία σε σκηνοθεσία Άντρεα Άρνολντ με τους: Νίκολα Μπάρλεϊ, Κάγια Σκοντελάριο, Τζέιμς Χόουσον

Ο νεαρός μιγάδας Χίθκλιφ σώζεται και περιθάλπεται από την αγροτική οικογένεια Έρνσο. Μεγαλώνοντας μαζί τους σαν υπηρέτης, θα ερωτευτεί τη μικρή κόρη της οικογένειας Κάθριν.

δειτε το τρέιλερ
http://www.dailymotion.com/video/xn6g5l_yyyyyyyyyyyy-yyy-wuthering-heights-2011-trailer-hq-480p_shortfilms#from=embed

ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ

2011-12-29T00:17:00.001+02:00

Γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία Μαργιάν Σατράπι, Βανσάν Παρονό με τους: Ματιέ Αμαλρίκ, Μαρία ντε Μεντέιρος, Ερίκ Καραβακά

Στην Τεχεράνη του 1958 ο ταλαντούχος μουσικός Νασέρ-Αλί, αδυνατώντας να αντικαταστήσει το σπασμένο του βιολί, αποφασίζει να πεθάνει. Ενώ μένει κλινήρης και χωρίς φαγητό στο δωμάτιό του, ανακαλεί το παρελθόν και όλα όσα τον οδήγησαν μέχρις εδώ.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΤΡΕΙΛΕΡ
http://www.dailymotion.com/video/xn6fcl_yyyyyyyyy-yy-yyyyyyyyy-poulet-aux-prunes-trailer-hd-1080p_shortfilms#from=embed

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΑ ΝΕΑ

2011-12-28T23:46:00.000+02:00

Τα «έξυπνα» κινητά καταργούν… τις φωτογραφικές μηχανές
Οι ολοένα αυξημένες δυνατότητες που παρέχουν οι κάμερες των «έξυπνων» κινητών τηλεφώνων, έχουν ως συνέπεια να μειώνονται συνεχώς οι πωλήσεις των κοινών και φθηνότερων ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών και βίντεο, όπως δείχνει μια νέα αμερικανική έρευνα. Από την άλλη όμως, αντιστέκονται οι πωλήσεις των μεγαλύτερων, πιο ποιοτικών και πιο ακριβών φωτογραφικών μηχανών, που διαθέτουν έξτρα φακούς, όπως οι SLR.
Τα στοιχεία της εταιρίας NPD, σύμφωνα με το BBC, που αφορούν την αμερικανική αγορά, αλλά θεωρούνται ενδεικτικά μιας γενικότερης τάσης των καταναλωτών διεθνώς, δείχνουν ότι τους πρώτους μήνες του 2011 πουλήθηκαν 17% λιγότερες παραδοσιακές φωτογραφικές μηχανές έναντι της αντίστοιχης περιόδου του 2010, ενώ για τα βίντεο «τσέπης» η πτώση ήταν 13%.
Η έρευνα έδειξε ότι τόσο οι ενήλικες, όσο και οι έφηβοι, σε όλο και μεγαλύτερο ποσοστό, επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν την κάμερα του «έξυπνου» κινητού τους (smartphone) αντί για μια συμβατική φωτογραφική μηχανή ή βιντεοκάμερα, ιδίως όταν θέλουν να «τραβήξουν» διάφορα αυθόρμητα στιγμιότυπα. Στις διακοπές, όμως, τα παραδοσιακά μέσα φωτογράφησης και βιντεοσκόπησης προτιμώνται ακόμα σε σχέση με τα κινητά.
Σύμφωνα με την έρευνα, το μερίδιο των φωτογραφιών που τραβιούνται από «κανονικές» μηχανές, μειώθηκε το 2011 στο 44% των συνολικών φωτογραφιών που τράβηξε ο μέσος χρήστης (από 52% το 2010), ενώ το ποσοστό των φωτογραφιών που τραβήχτηκαν μέσω κινητού, αυξήθηκε από 17% σε 27% μέσα σε ένα έτος. Είναι η πρώτη φορά που, όπως καταγράφεται από τα στατιστικά, λιγότερες πλέον από τις μισές φωτογραφίες ενός χρήστη (δηλαδή κάτω του 50% του συνόλου) δεν «τραβιούνται» μέσω μιας συμβατικής φωτογραφικής μηχανής.
Πάντως, οι πιο ακριβές εξειδικευμένες φωτογραφικές μηχανές με αποσπώμενο φακό (στις οποίες εντάσσονται και οι SLR) δεν έχουν, ακόμα τουλάχιστον, επηρεαστεί από την «εισβολή» των εξελιγμένων κινητών τηλεφώνων, με αποτέλεσμα οι πωλήσεις τους να αυξηθούν κατά 12% μεταξύ του 2010 και του 2011. Μάλιστα οι μηχανές με φακό ζουμ άνω του 10x σημείωσαν ακόμα μεγαλύτερη αύξηση πωλήσεων κατά 16%, πράγμα που δείχνει ότι όσοι καταναλωτές θέλουν μια ποιοτική μηχανή για φωτογραφήσεις -και αυτοί φαίνεται να πολλαπλασιάζονται διαχρονικά- καταφεύγουν πάντα στις παραδοσιακές μηχανές. Αντίθετα, ο μέσος χρήστης, ο οποίος δεν έχει τις ίδιες απαιτήσεις ποιότητας και φωτογραφικών δυνατοτήτων, εγκαταλείπει σιγά-σιγά τις συμβατικές ψηφιακές μηχανές για χάρη των κινητών.
«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το έξυπνο κινητό θεωρείται αρκετά καλό για τις περισσότερες ώρες. Όμως για σημαντικά γεγονότα, οι εξειδικευμένες φωτογραφικές και οι βιντεοκάμερες αποτελούν ακόμα τη βασική επιλογή», δήλωσε η αναλύτρια Λιζ Κάτινγκ.
Οι ειδικοί θεωρούν ότι αυτή η τάση υπέρ των κινητών οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις διάφορες δημοφιλείς εφαρμογές (apps) που διαθέτουν τα «έξυπνα» κινητά και επιτρέπουν στους χρήστες να «ανεβάζουν» φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα, όπως το Facebook και το Twitter, αμέσως μόλις τις τραβάνε. Επίσης παίζει ρόλο το γεγονός ότι κατά μέσο όρο οι αναλύσεις των φωτογραφιών των κινητών έχουν δεκαπλασιαστεί μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια, με αποτέλεσμα η ποιότητά τους να είναι πολύ ικανοποιητική για όλο και περισσότερους χρήστες.
Είναι ενδεικτικό ότι, όπως επιβεβαιώνει ο γνωστός διαδικτυακός τόπος Flickr, που ανήκει στη Yahoo και ειδικεύεται στις ανταλλαγές φωτογραφιών, τα στατιστικά του δείχνουν πως η πιο δημοφιλής κάμερα μεταξύ της κοινότητας των μελών-χρηστών του είναι το iPhone 4 της Apple και ακολουθεί στη δεύτερη θέση μια εξειδικευμένη φωτογραφική μηχανή, η Nikon D90 SLR.

Μεγάλη επιτυχία γνωρίζουν οι εφαρμογές βιβλίων για ψηφιακές συσκευές.
Το 2011 υπήρξε συναρπαστικό έτος για τις εφαρμογές βιβλίου, με εκδότες και σχεδιαστές εφαρμογών να πειραματίζονται με πολυμέσα και διαδραστικά συστήματα, ελπίζοντας ότι θα πουλήσουν ικανό αριθμό από αυτές, ώστε να ανακτήσουν τα κεφάλαια που επένδυσαν.
Η εφαρμογή The Elements παραμένει η μεγαλύτερη επιτυχία του έτους, ενώ ο εκδότης της, η Touch Press, έχει πουλήσει περισσότερα από 250.000 ψηφιακά τεμάχια μέσω της εφαρμογής της, για να αντλήσει 2 εκατομμύρια δολάρια σε κέρδη. Η εταιρία εγκαινίασε αμέσως μετά πολλές νέες εφαρμογές βιβλίου, όπως η Solar Systems και η Waste Land, σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο Faber.
Η Touch Press αποτελεί διατλαντική συνεργασία, με τα γραφεία του Λονδίνου να διοικούνται από τον Μαξ Ουίτμπι και τους δύο συνιδρυτές, τους Θίοντορ Γκρέι και Στίβεν Βόλφραμ, να διαμένουν στις ΗΠΑ. «Η ποιότητα βρίσκεται στο επίκεντρο των προσπαθειών μας. Η σχέση μας με την Apple εξαρτάται βέβαια από την επιτυχία της πιο πρόσφατης εφαρμογής μας. Η μέρα που θα κυκλοφορήσουμε έναν κακό τίτλο, θα είναι η χειρότερη της ζωής μας. Αυτό περιορίζει σημαντικά την ταχύτητα παραγωγής μας», λέει ο Ουίτμπι.
Μέχρι στιγμής, η εταιρία δημιουργεί εφαρμογές μόνο για συσκευές που χρησιμοποιούν την πλατφόρμα iOS, ενώ ο Ουίτμπι εκφράζει την ελπίδα ότι οι δημιουργοί εφαρμογών θα μείνουν σταθεροί στις απαιτήσεις τους, αντιδρώντας στο αίτημα εταιριών, όπως η Amazon, για δραστική μείωση των τιμών τους.
«Πρέπει να χρησιμοποιούμε το μέσον για να προβάλουμε το θέμα και όχι το αντίθετο. Δεν με ενδιαφέρει η αισθητική αρτιότητα, αν η εφαρμογή δεν εμπνέει τους χρήστες και δεν φθάνει στην καρδιά του θέματος», λέει ο κ. Ουίτμπι.

H Υahoo επεκτείνεται μέσω του Facebook

Tην Τρίτη η Yahoo ανακοίνωσε ότι επέκτεινε τον αριθμό των ιστοσελίδων της παγκοσμίως, στις οποίες επιτρέπει τον αυτόματο διαμοιρασμό ιστοριών που οι χρήστες μοιράζονται με τους φίλους τους στο Facebook.
Η λειτουργία στην ιστοσελίδα της Yahoo News (ΗΠΑ) που προστέθηκε τον Σεπτέμβριο, επεκτάθηκε πλέον σε άλλα 26 κορυφαία sites παγκοσμίως.
«Είναι το πρώτο βήμα για χρήση των όσων λένε οι φίλοι σου, ως μια σημαντική πηγή διαχείρισης σχετικά με ό,τι καταναλώνεις στο Yahoo», δήλωσε χαρακτηριστικά ο αντιπρόεδρος της Yahoo για social media, Μάικλ Κερνς. «Ως ο πιο δημοφιλής προορισμός online ειδήσεων, η Yahoo! έχει ελκυστικό περιεχόμενο στο Web μέσα από ένα συνδυασμό τοπικών συντακτών, εξελιγμένων τεχνολογιών και, τώρα, τους φίλους σας», συμπληρώνει ο επικεφαλής γραμμής παραγωγής Μπλέηκ Ιρβιν.
Η Υahoo σχεδιάζει να δημιουργήσει ανάπτυξη και σ' άλλες περιοχές του πλανήτη· την ίδια στιγμή μαζί με το Facebook, η Yahoo απευθύνεται σχεδόν σ' όλο το κοινό/ακροατήριο των ΗΠΑ. Όταν μάλιστα από το Σεπτέμβριο, ο κολοσσός του Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ανακοίνωσε τη δημιουργία νέων εφαρμογών, η απήχηση ήταν μεγαλύτερη του αναμενομένου, λέει ο Kερνς - η επισκεψιμότητα από το Facebook προς το Yahoo! News τριπλασιάστηκε.

2011-2012 τεχνολογία

2011-12-28T23:43:00.000+02:00

Τα σημαντικότερα τεχνολογικά γεγονότα του έτους μήνα προς μήνα.

Το 2011 ήταν μια «επεισοδιακή» χρονιά με εξεγέρσεις, επαναστάσεις, φυσικές καταστροφές και οικονομικές κρίσεις. Κοιτώντας πίσω, αντιλαμβάνεται κανείς ότι η τεχνολογία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε πολλά από αυτά τα γεγονότα, την ίδια στιγμή που «βρέθηκε» στους πηχαίους τίτλους εφημερίδων και άλλων ΜΜΕ. Αυτή είναι, παρακάτω, η ανασκόπηση του 2011.

Iανουάριος: Το Twitter αποδεικνύει την αξία του
Αυτή ήταν η χρονιά, στην οποία η ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης απέδειξε ότι ήταν κάτι πολύ πιο σημαντικό, με το Facebook, το Twitter και το Blackberry να διαδραματίζει ζωτικό ρόλο -αν όχι αμφισβητούμενο- στην οργάνωση των πραγμάτων από την Αραβική Άνοιξη ως τις εξεγέρσεις του Λονδίνου.

Φεβρουάριος: H «καθοδική» πλατφόρμα της Nokia
Στη μάχη για την ταχύτατα αναπτυσσόμενη και πάρα πολύ ανταγωνιστική αγορά, υπάρχει και ένας ηττημένος: η Nokia. Η φινλανδική εταιρεία κυριαρχούσε στη βιομηχανία κινητής τηλεφωνίας για πολλά χρόνια, ώσπου τον Φεβρουάριο άλλαξαν τα δεδομένα με τα Apple και Android να αυξάνουν σημαντικά τα κέρδη τους.

Μάρτιος: Ευρυζωνικότητα - εξακολουθεί να μην υπάρχει
Όλη τη χρονιά, το ζήτημα της ποιότητας και διαθεσιμότητας των ευρυζωνικών συνδέσεων στη Βρετανία ήταν φλέγον θέμα.
Το Μάρτιο, μια έκθεση έδειξε ότι τα περισσότερα ευρυζωνικά πακέτα είχαν ταχύτητα μικρότερη του μισού από ό,τι υπόσχοντο στις διαφημίσεις. Καθώς έγιναν προσπάθειες για ταχύτερες συνδέσεις μέσω του τηλεφωνικού δικτύου, η ζήτηση για επιπλέον δικτυακές ίνες αυξήθηκε.

Απρίλιος: Το PlayStation
Όλα τα είδη δεδομένων και υπηρεσιών των υπολογιστών φτάνουν σε τεράστια κέντρα δεδομένων. Όμως, τον Απρίλιο υπήρξε μια προειδοποίηση για κάτι που θα μπορούσε να πάει στραβά.
Μετά από επίθεση χάκερ που θα μπορούσε να βάλει όλα τα δεδομένα σε κίνδυνο, η Sony απέσυρε το PlayStation από το Διαδίκτυο, αφήνοντας εκτός 75 εκατομμύρια παίκτες.

Μάιος: Ο υπολογιστής των 15 λιρών
Πώς μπορεί η Βρετανία να παράγει μια νέα γενιά ηλεκτρονικών υπολογιστών και να κατασκευάσει την Google του μέλλοντος; Η ερώτηση αυτή απασχόλησε -μεταξύ άλλων- τον Έρικ Σμιντ της Google, ακόμη και τον πρωθυπουργό της χώρας. Τον Μάιο, ο Ντέιβιντ Μπρέιμπεν, φαίνεται πως βρήκε μια λύση, κατασκευάζοντας έναν υπολογιστή 15 λιρών για να εμπνεύσει τα παιδιά στο σχολείο να ασχοληθούν με τον υπολογιστή.

Ιούνιος: Μια ακόμη φούσκα «.com»
Την ώρα που μεγάλο κομμάτι της παγκόσμιας οικονομίας βρισκόταν σε «τεντωμένο σχοινί», οι εταιρείες τεχνολογίας κατάφεραν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των επενδυτών. Οι ιστοσελίδες Groupon, Linkedin και Zynga ήταν μεταξύ των επιχειρήσεων, που έκαναν εισαγωγή στο χρηματιστήριο και κατάφεραν να αντλήσουν υψηλά κεφάλαια.
Όμως τον Ιούνιο, οι μετοχές των Linkedin και Pandora άρχισαν να υποχωρούν μετά την αρχική ευφορία. Στο τελείωμα του έτους, οι μετοχές και στις δύο εταιρείες είναι περίπου στο ίδιο επίπεδο με αυτές του Ιουνίου. Η «φούσκα» δεν έχει σκάσει πλήρως, αλλά από ό,τι φαίνεται οι επενδυτές συγκεντρώνουν όλο το ενδιαφέρον που έχουν για τις τεχνολογικές μετοχές στο Facebook του 2012.

Ιούλιος: Η Spotify κινείται προς τα Δυτικά
Η Spotify μετά από ισχυρή προώθηση μέσω της συνεργασίας της με το Facebook, έχει περισσότερους από 2,5 εκατ. πελάτες που την πληρώνουν. Όμως, η μουσική βιομηχανία εξακολουθεί να έχει αμφιβολίες για την ιστοσελίδα, όπως και για άλλες παρεμφερείς υπηρεσίες του Διαδικτύου, καθώς οι καλλιτέχνες δείχνουν δυσαρεστημένοι από τα λίγα χρήματα που κερδίζουν με κάθε αναπαραγωγή τους στην Spotify και οι δισκογραφικές εξακολουθούν να θέτουν ζήτημα διαχείρισης των πνευματικών δικαιωμάτων.

Αύγουστος: Χαρτογραφημένα κινητά στη Βρετανία
Δεν είναι μόνο το θέμα της ευρυζωνικότητας, που απασχόλησε ιδιαίτερα το κοινό, αλλά και η κάλυψη του κινητού τηλεφώνου έγινε πολύ μεγάλο ζήτημα, δεδομένου ότι οι περισσότεροι από εμάς εξαρτόμαστε από τα smartphones.
Το καλοκαίρι -περισσότεροι από 44.000 άνθρωποι- βοήθησαν στο να φτιαχτεί ένας χάρτης 3G στη Βρετανία, που περιελάμβανε και μεγάλα τμήματα των επαρχιών του Ηνωμένου Βασιλείου.

Σεπτέμβριος: Το Google κοινωνικοποιείται
Το Google παραμένει μια από τις μεγαλύτερες τεχνολογικές επιχειρήσεις της τελευταίας δεκαετίας, αλλά οι προσπάθειες διεύρυνσής του μέσω ενός μεγάλου κοινωνικού δικτύου κινούνται σε αργούς ρυθμούς.
Το Google+ ήταν η τελευταία προσπάθεια - ανοιχτή πρόκληση στο Facebook. Αρχικά έλαβε διθυραμβικές κριτικές, όμως τελευταία υπάρχει πολύ λίγη πληροφόρηση σχετικά με το πόσο ενδιαφέρον έχει κατορθώσει να προσελκύσει από το ευρύτερο κοινό.

Οκτώβριος: Στιβ Τζομπς 1955-2001
Ο θάνατος του Στιβ Τζομπς ήταν αναμφισβήτητα το γεγονός που προσέλκυσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον φέτος. Ήταν ευκαιρία να εκτιμηθεί η ζωή ενός ανθρώπου, του οποίου η αποφασιστικότητα να οδηγήσει την εταιρεία, την βιομηχανία και ολόκληρο τον κόσμο να σκεφτούν με τον δικό του τρόπο είχε θετικές, αλλά και κάποιες αρνητικές συνέπειες.

Νοέμβριος: Shoreditch V Silicon Valley
Ένα χρόνο μετά την ανακοίνωση σχεδίου για να μετατραπεί το Ανατολικό Λονδίνο σε μία «hi-tech γειτονιά», ώστε να συναγωνιστεί τη Silicon Valley, ο πρωθυπουργός γιόρτασε στο Shoreditch τα μέχρι στιγμής επιτεύγματα.
Το Shoreditch γίνεται σταδιακά μια από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τεχνολογικές πόλεις.

Δεκέμβριος: Οι ευρυζωνικές ίνες DIY
Και καθώς φτάνουμε στο τέλος του 2011, μια ομάδα ανθρώπων αποφάσισαν ότι όσον αφορά στις ευρυζωνικές συνδέσεις, είναι ώρα να αρχίσει να γίνεται κάτι ουσιαστικό.
Την περασμένη εβδομάδα, άρχισε η υλοποίηση του έργου B4RN, που αφορά κυρίως στις περιοχές Λάνκασαϊρ, Κούμπρια και Βόρειο Γιορκσάιρ, οι οποίες προσπαθούν μαζί για την κατασκευή γρήγορων ευρυζωνικών ινών.

ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ 2012
ο 2012 αναμένεται να είναι μια χρονιά στη διάρκεια της οποίας πολλά «καυτά» προϊόντα και συσκευές θα εμφανιστούν, έλκοντας την προσοχή -και... ελαφραίνοντας τα πορτοφόλια- των καταναλωτών, ιδίως όσων έχουν μανία να πρωτοπορούν και να δοκιμάζουν πρώτοι τα νέα «γκάτζετ» .

Αν και ορισμένες εταιρείες τεχνολογίας σκοπίμως δεν έχουν αποκαλύψει τα σχέδια τους για το νέο έτος, ώστε να αιφνιδιάσουν τον ανταγωνισμό, πολλές έχουν ήδη είτε προαναγγείλει επισήμως, είτε διαρρεύσει (θέλοντας και μη) τι έχουν στα σκαριά, ενώ διάχυτες, όπως πάντα, είναι και οι μη επιβεβαιωμένες φήμες.

Ακολουθεί μια επιλογή, που έκανε ένας από τους έγκυρους και εξειδικευμένους στην τεχνολογία διαδικτυακούς τόπους, ο CNET.com. Η κατάταξη των προϊόντων δεν γίνεται με αξιολογική, αλλά με τυχαία σειρά.

- Windows 8: Το νέο λειτουργικό σύστημα της Microsoft αναμένεται να εμφανιστεί σε δοκιμαστική έκδοση (beta) πριν την άνοιξη και το τελικό προϊόν να βγει στην αγορά έως το τέλος του 2012.

- Κινητά τέταρτης γενιάς: (4G) Μέσα στο επόμενο έτος θα εμφανιστούν στην αγορά, από διάφορους κατασκευαστές, πολύ περισσότερες συσκευές με μεγαλύτερες ευρυζωνικές δυνατότητες.

- Νέο λογισμικό Android 4 (με την ευφάνταστη κωδική ονομασία «Ice Cream Sandwich") για έξυπνα κινητά τηλέφωνα (smartphones).

- Ultrabooks: Νέα κατηγορία μικρών φορητών υπολογιστών που θα αντικαταστήσουν τα Netbooks, προσφέροντας ίδιες δυνατότητες με λιγότερα χρήματα.

- Nintendo Wii U: Μια νέα προσπάθεια της ιαπωνικής εταιρείας να τραβήξει το ενδιαφέρον των φίλων των παιγνιδιών (games) με ένα νέο σύστημα, που θα διαθέτει νέου τύπου χειριστήριο με ενσωματωμένη οθόνη αφής, η οποία θα επιτρέπει στον παίκτη να συνεχίζει να παίζει ακόμα και αν η οθόνη της τηλεόρασης κλείσει. Η νέα παιχνιδο-κονσόλα θα υποστηρίζει υψηλή ανάλυση 1080p και θα είναι συμβατή με τα αξεσουάρ και το λογισμικό των βιντεο-παιγνιδιών των προηγούμενων μοντέλων Wii.

- Sony Playstation Vista: Η επόμενη φορητή παιχνιδομηχανή της ιαπωνικής εταιρείας με οθόνη αφής, γραφικά καλύτερα από αυτά του PS3 και δυνατότητες ασύρματης σύνδεσης τρίτης γενιάς (3G).

- iPad mini: Αναμένεται (αλλά όχι σίγουρα) μια μινιατούρα του δημοφιλούς iPad της Apple με οθόνη επτά ιντσών.

- iPhone 5: Αναμένεται να εμφανιστεί είτε το καλοκαίρι είτε το φθινόπωρο, με νέο σχεδιασμό και πιθανότατα με υποστήριξη για δίκτυα τέταρτης γενιάς (4G).

- Apple iTV: O Στιβ Τζομπς πέθανε το 2011, αλλά η πανταχού παρούσα εταιρεία του θα διεισδύσει πλέον και στην τηλεοπτική αγορά με μια νέα συσκευή που υπόσχεται να φέρει τα πάνω κάτω για μια ακόμη φορά.

- iPad 3: Πιθανώς να παρουσιαστεί λίγο πριν την άνοιξη, με οθόνη μεγαλύτερης ανάλυσης.

- Νέας γενιάς φορητών υπολογιστών MacBook Pro και Air, με νέο σχεδιασμό. Το Air ίσως βγει σε έκδοση 15 ιντσών και γίνει ακόμα πιο λεπτό.

- Kindle Fire 2: Ο πετυχημένος εμπορικά «ηλεκτρονικός αναγνώστης» (e-reader) της Amazon θα έχει συνέχεια με βελτιωμένα χαρακτηριστικά, ενώ είναι πιθανό η εταιρεία -που μπαίνει στο μάτι της Apple- να βγάλει μια ταμπλέτα δέκα ιντσών, αρκετά φθηνότερη από το iPad.

- Nook Tablet 2: Η Barnes & Noble θα εμφανίσει, πιθανώς το φθινόπωρο, μια βελτιωμένη έκδοση του έγχρωμου e-reader της Nook, βασικού ανταγωνιστή του Kindle της Αmazon

πηγή καθημερινη

Πώς η κώφωση επέδρασε στη μουσική του Μπετόβεν

2011-12-28T23:39:00.000+02:00

Η σταδιακή καταβύθιση του Μπετόβεν στη σιωπηλή επικράτεια της κώφωσης, επηρέασε σημαντικά τις μουσικές συνθέσεις του, καθώς ο μεγάλος μουσουργός σιγά-σιγά, όσο η κατάστασή του επιδεινωνόταν, χρησιμοποιούσε όλο και συχνότερα χαμηλής συχνότητας νότες, σύμφωνα με νέα ολλανδική επιστημονική έρευνα, αλλά όταν πια κουφάθηκε τελείως, τότε επέστρεψε ξανά στις υψηλές νότες.
Οι ερευνητές του Κέντρου Μεταβολισμικής του Λάϊντεν, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «British Medical Journal», σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, ανέλυσαν εξονυχιστικά τα κουαρτέτα εγχόρδων του Μπετόβεν, τα οποία κατέταξαν σε τέσσερις ομάδες, από τα πιο πρώιμα (1798-1800) έως τα τελευταία του (1824-1826).
Ο Μπετόβεν ανέφερε για πρώτη φορά ότι είχε πρόβλημα ακοής το 1801, σε ηλικία 30 ετών, πράγμα που τον δυσκόλευε να ακούσει τις υψηλής συχνότητας νότες τόσο των μουσικών οργάνων, όσο και των φωνών. Το 1812 οι άλλοι γύρω του έπρεπε να φωνάζουν για να τους ακούσει και το 1818 άρχισε πλέον να επικοινωνεί με γραπτά σημειώματα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του (πέθανε το 1827), η κώφωσή του ήταν πλήρης.
Οι ερευνητές μελέτησαν τον αριθμό που στα κουαρτέτα του εμφανίζονται νότες με συχνότητα άνω των 1.568 Hertz και διαπίστωσαν ότι αυτές οι υψηλές νότες συνεχώς μειώνονταν όσο χειροτέρευε η απώλεια της ακοής του. Στη θέση τους, ο Μπετόβεν χρησιμοποιούσε σταδιακά όλο και περισσότερες νότες με μεσαίες και χαμηλές συχνότητες, τις οποίες ήταν σε θέση να ακούει καλύτερα, όταν παιζόταν η μουσική του.
Όμως στα τελευταία πια κουαρτέτα του, όταν ήταν τελείως κουφός, οι υψηλές νότες επέστρεψαν. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, από τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να ακούσει τίποτε, στράφηκε αποκλειστικά στο «εσωτερικό αυτί» του και δεν αισθανόταν πια την ανάγκη να συνθέτει μουσική, την οποία θα μπορούσε, στη συνέχεια, να ακούσει να εκτελείται. Έτσι, απελευθέρωσε τον εσωτερικό μουσικό κόσμο του και επέστρεψε στις αρχικές μουσικές εμπειρίες του.

πηγή καθημερινη

Τα σημαντικότερα επιστημονικά επιτεύγματα του 2011

2011-12-28T23:36:00.000+02:00

Μια διεθνής κλινική δοκιμή που έδειξε ότι τα φάρμακα κατά του AIDS μπορούν να είναι το ίδιο αποτελεσματικά με τα προφυλακτικά στην παρεμπόδιση της διάδοσης του ιού HIV, κρίθηκε η σημαντικότερη επιστημονική ανακάλυψη στον κόσμο για το 2011 από το έγκριτο περιοδικό «Science», που κάθε χρόνο δημοσιεύει τον σχετικό απολογισμό. Την επιλογή των δέκα σημαντικότερων επιτευγμάτων κάνει ο κυριότερος επιστημονικός φορέας των ΗΠΑ, η Αμερικανική Ένωση για την Προώθηση της Επιστήμης (AAAS), η οποία εκδίδει και το «Science».
Η έρευνα για το AIDS, που άρχισε το 2007 και αφορούσε 1.763 ετεροφυλόφιλα ζευγάρια, στα οποία ο ένας σύντροφος είχε τον ιό και ο άλλος όχι, έδειξε ότι οι ασθενείς που έγκαιρα λαμβάνουν αντι-ιικά φάρμακα, μειώνουν τον κίνδυνο ετεροφυλόφιλης μετάδοσης του ιού κατά 96%. Εδώ και χρόνια, οι επιστήμονες είχαν προτείνει ότι τα αντι-ιικά φάρμακα κατά του HIV, που δίνονται σε ασθενείς με AIDS, θα μπορούσαν επίσης να μειώσουν σημαντικά τον κίνδυνο μετάδοσης της νόσου σε σεξουαλικούς συντρόφους που δεν είναι φορείς του ιού. Η νέα έρευνα (με την κωδική ονομασία ΗΡΤΝ 052) αποδείχνει ακριβώς αυτό, ανοίγοντας νέες στρατηγικές πρόληψης.
Η ανακάλυψη, με επικεφαλής τον Μάιρον Κοέν της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου της Β.Καρολίνα, που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό «New England Journal of Medicine» τον Αύγουστο, χαρακτηρίστηκε ορόσημο προόδου στην 30χρονη μάχη κατά της θανατηφόρου νόσου, η οποία έχει μολύνει περίπου 33 εκατ. ανθρώπους διεθνώς και σκότωσε 1,8 εκατ. το 2009.
Τα άλλα εννέα επιτεύγματα του έτους, τα οποία συμπληρώνουν την πρώτη δεκάδα, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, είναι τα εξής:
- Το κατόρθωμα του ιαπωνικού διαστημικού σκάφους «Χαγιαμπούσα», το οποίο ξεπέρασε τις σοβαρές τεχνικές δυσκολίες που του παρουσιάστηκαν και κατάφερε, έστω και με τρία χρόνια καθυστέρηση, να φέρει πίσω στη Γη δείγμα από την επιφάνεια του αστεροειδούς «Ιτοκάβα». Η σχετική ανάλυση έδειξε, μεταξύ άλλων, ότι ο ηλιακός «άνεμος» αποχρωματίζει τους αστεροειδείς, καθώς επίσης ότι οι πιο κοινοί μετεωρίτες που ανευρίσκονται στον πλανήτη μας (οι χονδρίτες), προέρχονται από τέτοιους μεγαλύτερους αστεροειδείς όπως ο «Ιτοκάβα».
- Μετά από μελέτες το 2010 που είχαν δείξει ότι οι Ευρωπαίοι και οι Ασιάτες έχουν κληρονομήσει το 2% έως 6% του DNA τους από τους Νεάντερταλ μετά προφανώς από επιμιξίες, νέες αναλύσεις φέτος έδειξαν ότι η επιμιξία με τους ανθρώπους των σπηλαίων ενίσχυσε το ανοσοποιητικό σύστημα των σύγχρονων ανθρώπων, ενώ προέκυψαν νέα στοιχεία στη Ν.Αφρική ότι ο ικανός στην κατασκευή εργαλείων Αυστραλόπιθηκος sediba είναι ο άμεσος πρόγονός μας.
- Ιάπωνες ερευνητές απεικόνισαν για πρώτη φορά τη δομή του «Φωτοσυστήματος 2», μιας φωτοσυνθετικής πρωτεΐνης που χρησιμοποιούν τα φυτά για να διασπάσουν το νερό σε άτομα υδρογόνου και οξυγόνου. Η ανακάλυψη μπορεί μελλοντικά να διευκολύνει την παραγωγή «καθαρής» ενέργειας.
- Οι αστρονόμοι, χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο Κεκ της Χαβάης, εντόπισαν δύο «παρθένα» νέφη αερίου υδρογόνου, τα οποία φαίνεται να έχουν την ίδια αρχική χημική σύνθεση με αυτήν που εκτιμάται ότι υπήρχε κατά τα πρώτα χρόνια μετά το αρχικό «Μπιγκ Μπανγκ» της δημιουργίας. Μια άλλη ομάδα ανακάλυψε ένα άστρο χωρίς σχεδόν καθόλου μέταλλα, όπως ήσαν τα πρώτα άστρα στο σύμπαν, πράγμα που δείχνει ότι πιθανότατα, παρά την βίαιη φύση του σύμπαντος, διατηρούνται στο «βαθύ» διάστημα αρχέγονες «νησίδες» που έχουν διατηρήσει την πρωτογενή σύστασή τους.
- Οι επιστήμονες έριξαν νέο φως στις ευμεγέθεις μικροβιακές κοινότητες που ζουν στο ανθρώπινο σώμα και συμβιώνουν μαζί μας (το λεγόμενο «μικροβίωμα»). Η έρευνα, μεταξύ άλλων, έδειξε ότι ο κάθε άνθρωπος έχει μια «δική του» κυρίαρχη κατηγορία βακτηρίων στο έντερό του, από τα οποία άλλα προτιμούν το κρέας και τις πρωτεΐνες και άλλα είναι φυτοφάγα.
- Η προσπάθεια δημιουργίας του πρώτου αποτελεσματικού εμβολίου για την ελονοσία σημείωσε σημαντική πρόοδο μετά τη δημοσιοποίηση των πρώτων αποτελεσμάτων μιας μεγάλης κλινικής δοκιμής που έδειξε ότι μειώνει στο μισό περίπου τον κίνδυνο μόλυνσης.
- Πολλές ήσαν το 2011 οι ανακαλύψεις νέων παράξενων εξωπλανητών, κυρίως χάρη στο διαστημικό τηλεσκόπιο «Κέπλερ» της NASA. Ξεχώρισαν μία ομάδα έξι μεγάλων πλανητών σε τροχιά γύρω από το άστρο Κέπλερ-11, σε απόσταση περίπου 2.000 ετών φωτός από τη Γη, καθώς επίσης ο εντοπισμός δέκα «ορφανών» πλανητών που δεν φαίνεται να περιφέρονται γύρω από κανένα «μητρικό» άστρο, ενός πλανήτη που έχει δύο ήλιους και ενός άλλου που περιφέρεται με αντίστροφη φορά από τη φορά του άστρου του.
- Η ανακάλυψη από χημικούς νέων συνθετικών πορωδών ορυκτών, των ζεολίθων, οι οποίοι μπορούν να έχουν σωρεία πρακτικών εφαρμογών, όπως νέου τύπου απορρυπαντικά για τα πλυντήρια και νέες διαδικασίες καθαρισμού στη βιομηχανία (πετρελαίου, αερίου κ.α.).Οι νέοι ζεόλιθοι είναι φθηνότεροι, πιο λεπτοί και πιο κατάλληλοι για την επεξεργασία και κάθαρση μεγάλων οργανικών μορίων.
- Στον τομέα της βιολογίας, ξεχώρισε η ανακάλυψη ότι η απομάκρυνση των παλαιών κυττάρων (που έχουν πάψει πια να διαιρούνται) μπορεί να επιβραδύνει τα συμπτώματα της γήρανσης. Τα σχετικά πειράματα με ποντίκια έδειξαν ότι ο «καθαρισμός» του οργανισμού από τα γερασμένα κύτταρα μπορεί να καθυστερήσει την εμφάνιση καταρράκτη ή μυϊκής αδυναμίας. Η διάρκεια ζωής των πειραματόζωων δεν επιμηκύνθηκε, αλλά η ποιότητα ζωής τους βελτιώθηκε.

πηγή καθημερινη

Νέος καλλιτεχνικός διευθυντής για το Φεστιβάλ Βενετίας

2011-12-28T23:34:00.000+02:00

Αν και στην πραγματικότητα ο Αλμπέρτο Μπαρμπέρα που ανέλαβε τα καθήκοντα του Μάρκο Μούλερ, ο οποίος αποχώρησε μετά από οκτώ επιτυχημένες διοργανώσεις, υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής της Μόστρας από το 1999 μέχρι το 2001. Τώρα, όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω του για το αν θα καταφέρει να κρατήσει ψηλά το επίπεδο ενός Φεστιβάλ που χρειάστηκε προσπάθεια και θυσίες για να κατακτήσει ξανά τη δεύτερη θέση στα φεστιβάλ του κόσμου μετά τις Κάννες.
Φυσικά η αντικατάσταση του Μάρκο Μούλερ δεν έγινε αναίμακτα, αφού οι φήμες θέλουν τον Πρόεδρο της Biennale της Βενετίας Πάολο Μπαράτα να οδηγήθηκε στην απόφαση αυτή μετά από τις απαιτήσεις του Μούλερ, ο οποίος ήθελε να έχει μεγαλύτερο λόγο στα οργανωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το Φεστιβάλ. Σε απάντηση του ο Μούλερ διεκδικεί τώρα τη θέση του Διευθυντή στο νεοσύστατο Φεστιβάλ της Ρώμης, το οποίο, αν και διαφορετικού προφίλ από την Βενετία, ενδέχεται υπό την διεύθυνση ενός ανθρώπου που γνωρίζει καλά το παγκόσμιο σινεμά και τους μηχανισμούς του να απειλήσει την αυτοκρατορία της Μόστρας στα κινηματογραφικά Φεστιβάλ της Ιταλίας.
Η απομάκρυνση του Μούλερ, ειδικά μετά τις πρόσφατες ανανεώσεις των θητειών τόσο του Τιερί Φρεμό στις Κάννες και του Ντίτερ Γκόσλινγκ στο Βερολίνο, παραμένει ωστόσο μια έκπληξη, αφού στα οκτώ χρόνια που θήτευσε ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, κατάφερε να αναδείξει ένα πολύ συγκεκριμένο προφίλ της διοργάνωσης, φέρνοντας ξανά τη λάμψη που τα τελευταία χρόνια απουσίαζε από το Λίντο.
Οχι ότι ο Αλμπέρτο Μπαρμπέρα είναι άπειρος, αφού μετά τη θητεία του ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ από το 1999 έως το 2001, ανέλαβε το Εθνικό Μουσείο Κινηματογράφου στο Τορίνο, ήταν επίτιμος διευθυντής του Φεστιβάλ του Τελουράιντ το 2002 και μέλος της επιτροπής των Καννών το 2010. Η ανάληψη των καθηκόντων του για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ωστόσο, ενδέχεται να πλήξει το Φεστιβάλ αφού η «ανανέωση» του δεν σημαίνει απαραίτητα και συνέχεια στις επιτυχημένες διοργανώσεις του.
Ανάμεσα σε όσα έχει να αντιμετωπίσει ο Μπαρμπέρα είναι και η αποτυχία των υπευθύνων της πόλης να χτίσουν το Palazzo del Cinema (κατά την ανέγερση του οποίου βρέθηκαν αρχαία μνημεία με αποτέλεσμα την διακοπή των εργασιών), αλλά και το «κλείσιμο» του Ξενοδοχείου Excelsior, που υπήρξε καρδιά του Φεστιβάλ, για εργασίες ανακαίνισης.
Λέγεται πως ανάμεσα στις προθέσεις του Μπαρμπέρα είναι και η δημιουργία μιας αγοράς στο Φεστιβάλ Βενετίας, ισάξιας του μεγέθους και της ανταγωνιστικότητας αυτής του Φεστιβάλ Καννών.
Το 69ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας θα γίνει φέτος από τις 29 Αυγούστου έως τις 8 Σεπτεμβρίου του 2012.

πηγή
flix.gr

Ακούστε το υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα «Masterpiece» της Μαντόνα

2011-12-28T23:31:00.000+02:00

«Αν ήσουν η Μόνα Λίζα θα κρεμόσουν στον Λούβρο. Ολοι θα έρχονταν να σε δουν. Θα ήταν αδύνατον να μετακινηθείς». Οι πρώτοι στίχοι του τραγουδιού της Μαντόνα σίγουρα δεν διεκδικούν δάφνες εφυίας, όμως η μπαλάντα της που ακούγεται στους τίτλους του τέλους του «W.E.» κολλάει σχεδόν στιγμιαία στο μυαλό.
Η ποπ κομψότητα του κομματιού, η παχύρευστη σαν σοκολάτα παραγωγή του Γουίλιαμ Ορμπιτ -με τον οποίο συνεργάζεται για πρώτη φορά μετά τον δίσκο της «Ray of Light»-, το εθιστικό ρεφρέν, κάνουν το τραγούδι σχεδόν ακαταμάχητο. Οπως θα μπορούσε να είναι και η ταινία της, αν οι ταινίες ήταν σαν τα τρίλεπτα ποπ τραγούδια: Κάτι που σιγομουρμουρίζεις δίχως να το πολυσκέφτεσαι.
Η υποψηφιότητά της για Χρυσή Σφαίρα ασφαλώς δεν αποτέλεσε έκπληξη. Οχι μόνο γιατί το τραγούδι είναι καλό, αλλά γιατί η Ενωση των Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Λος Αντζελες δεν θα έχανε την ευκαιρία να δελεάσει την μεγαλύτερη ποπ σταρ του πλανήτη προκειμένου να έρθει στη μεγάλη της βραδιά. Οσο για τα Οσκαρ; εκεί τα πράγματα μοιάζουν πιο δύσκολα. Οχι γιατί η ακδημία κρατά τα προσχήματα, ή γιατί το τραγούδι δεν είναι αρκετά καλό, αλλά διότι οι κανονισμοί της για τις υποψηφιότητες μάλλον το αποκλείουν.
Για να είναι ένα τραγούδι υποψήφιο για τα Οσκαρ, θα πρέπει να ακούγεται στη διάρκεια της ταινίας, ή να είναι το πρώτο κομμάτι που ακούγεται όταν ξεκινούν να πέφτουν οι τίτλοι του τέλους. Στο «W.E.» η μουσική που συνοδεύει τους τίτλους τουλάχιστον στην αρχή τους, είναι ένα κομμάτι του Αμπελ Κορζενιόφσκι. Το «Masterpiece» ξεκινά να ακούγεται λίγα λεπτά αργότερα, κάτι που ίσως κάνει την Ακαδημία να κρίνει ότι δεν μπορεί να είναι υποψήφιο.

το τραγούδι
http://flix.gr/news/aristoyrghma-akoyste-to-ypopshfio-gia-xrysh-sfaira.html

πηγή
flix.gr

Ελληνική παρουσία στο Φεστιβάλ Μικρού Μήκους του Κλερμόν Φεράν

2011-12-28T23:28:00.000+02:00

Το Διεθνές Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους του Κλερμόν Φεράντ αποτελεί ένα από τα πιο ιστορικά στον κόσμο και θεωρείται το δεύτερο πιο «μεγάλο» σε αριθμό επισκεπτών φεστιβάλ στη Γαλλία μετά τις Κάννες. Από τα προγράμματα του, από το 1979 μέχρι και σήμερα, έχουν περάσει τα μεγαλύτερα ταλέντα του σύγχρονου κινηματογράφου, αλλά και η αφρόκρεμα του γαλλικού σινεμά.
Η παρουσία της Ελλάδας στο Φεστιβάλ δεν είναι καινούργια, αφού στο παρελθόν έχουν συμμετάσχει μερικές από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες μικρού μήκους (τόσο στο διαγωνιστικό όσο και στο πληροφοριακό του πρόγραμμα).
Φέτος η Ελλάδα έχει διπλή παρουσία στο Φεστιβάλ που θα διεξαχθεί από τις 27 Ιανουαρίου έως και τις 4 Φεβρουαρίου.
Στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα του συμμετέχει, ανάμεσα σε 77 συνολικά ταινίες από όλον τον κόσμο, η βραβευμένη στο φετινό Φεστιβάλ της Δράμας ταινία της Ρηνιώς Δραγασάκη «Ο Μπαμπάς μου, ο Λένιν και ο Φρέντυ» που αφηγείται τη σχέση ενός 9χρονου κοριτσιού με τον πατέρα της με φόντο τη δεκαετία του '80 και τον τρόμο του...Φρέντυ Κρούγκερ από τον «Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες».
H δεύτερη ελληνική συμμετοχή στο φετινό Φεστιβάλ του Κλερμόντ Φεραντ είναι η... παρουσία της ηθοποιού Κάτιας Γκουλιώνη (περισσότερο γνωστής από το ρόλο της στο «Μέσα στο Δάσος» του Αγγελου Φραντζή) στον γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας του Τζιάκομο Αμπρουτζέσε «Fireworks», μια συμπαραγωγή Γαλλίας και Ιταλίας που συμμετέχει στο επίσημο Γαλλικό Διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ.
Το «Fireworks» αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας οικολόγων ακτιβιστών που τη παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ανάμεσα στους εορτασμούς για τον ερχομό του καινούργιου χρόνου, θα ανατινάξει τη μεγαλύτερη χαλυβουργία σε ολόκληρη την Ευρώπη στο Ταράντο, την πιο μολυσμένη πόλη της Δυτικής Ευρώπης. Η Κάτια Γκουλιώνη υποδύεται την κεντρική ηρωίδα της ταινίας, η οποία επιλέχθηκε από τον σκηνοθέτη ακριβώς όπως μας περιγράφει παρακάτω:

«Στις αρχές του Δεκέμβρη του 2010 βρισκόμουν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορίνο για να παρουσιάσω τη μικρού μήκους ταινία μου ¨Archipel¨ και περνούσα τις περισσότερες ώρες της ημέρας στο ξενοδοχείο μου. Ο λόγος ήταν πως ετοίμαζα τα γυρίσματα του "Fireworks" που θα ξεκινούσαν σε τρεις εβδομάδες από εκείνη τη στιγμή. Είχα πολλά πράγματα να προετοιμάσω, να σκεφτώ... Και πάνω απ' όλα, δεν είχα την κεντρική ηθοποιό της ταινίας! Είχα ήδη τα τέσσερα μέλη της ομάδας, αλλά όχι την κεντρική ηρωίδα. Εκανα κάστινγκ στο Ταράντο, στην περιοχή που θα γυριζόταν η ταινία αλλά δεν ήμουν ικανοποιημένος. Μια μέρα στο Τορίνο γνώρισα έναν κριτικό κινηματογράφου και του ζήτησα να μου συστήσει μια ταινία του φεστιβάλ που δεν έπρεπε να χάσω με τίτποτα. Αυτό που μου πρότεινε ήταν το "Μέσα στο Δάσος" του Αγγελου Φραντζή. Την ίδια μέρα πήγα στην προβολή. Ενα υπέροχο, υπέροχο φιλμ. Ενα από τα πιο εντυπωσιακά που είδα τα τελευταία χρόνια. Και μια μοναδική ηθοποιός, η Κάτια Γκουλιώνη. Ολη η αίθουσα, συμπεριλαμβανομένου και εμού, ήταν ερωτευμένη μαζί της μετά την προβολή. Σκέφτηκα πως θα μπορούσα να βρω την Κάτια με τον πιο γρήγορο τρόπο και έτσι προσπέρασα την παραγωγή και την βρήκα μέσω Facebook. Της έγραψα ένα μικρό μήνυμα. Μου απάντησε αμέσως και λίγες ώρες μετά αρχίσαμε να μοιραζόμαστε σημειώσεις πάνω στο σενάριο. Μετά από τρεις ημέρες και αρκετές κλήσεις στο skype, την διάλεξα και αυτή δέχθηκε να παίξει στο "Fireworks". Ηταν τόσο εκπληκτικό να έχεις δει κάποιον στην μεγάλη οθόνη και λίγο αργότερα να ξέρεις ότι θα παίξει στην ταινία σου. Η συνεργασία μου με την Κάτια ήταν μια μοναδική εμπειρία. Είναι πολύ καλή ηθοποιός, επαγγελματίας και πάνω απ' όλα απόλυτα αφοσιωμένη στην ταινία. Εχει αυτήν την πίστη στο σινεμά που είναι τόσο ανεκτίμητη. Και είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Το σκηνικό του "Fireworks", αν και φορτωμένο με άγχος ήταν ένα μέρος συναντήσεων. Και μια από τις πιο όμορφες ήταν αυτή ανάμεσα στην Κάτια και σε μένα».
Από την μεριά της η Κάτια Γκουλιώνη περιγράφει τη συνεργασία της με τον Τζιάκομο Αμπρουτζέσε: «Διάβασα το σενάριο και κατάλαβα ότι το Τάραντο, το μέρος όπου έγιναν τα γυρίσματα και ο τόπος καταγωγής του Τζιάκομο αντιπροσωπεύει την άθλια κατάσταση που διανύει τώρα η Ευρώπη. Αναλύσαμε και συζητήσαμε την «Κινέζα» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, προετοιμάζοντας όλη την ταινία μέσω skype. O Τζιάκομο μου χάρισε την σιγουριά γι'αυτό που ήθελε να δημιουργήσει.Το γύρισμα ήταν σημείο συνάντησης για Παλαιστίνιους, Γάλλους, Ιταλούς. Ημασταν όλοι κοντά σε θάλασσα. Πέρυσι στις 31 Δεκεμβρίου ανατινάξαμε την μεγαλύτερη χαλυβουργία της Ευρώπης το ΙLVA, αλλιώς το τέρας».

trailer
http://www.dailymotion.com/video/xkscpt_y-yyyyyyy-yyy-y-yyyyy-yyy-y-yyyyyy-yyy-yyyyyy-yyyyyyyyy-film-clip_shortfilms#from=embediframe

πηγή flix.gr

Ο Βιμ Βέντερς ετοιμάζει νέο 3D ντοκιμαντέρ.

2011-12-28T23:23:00.000+02:00

Μαζί με τον Μάρτιν Σκορσέζε και το «Hugo» του, ο Βιμ Βέντερς είναι εκείνος που έδωσε στο νέο trend του στερεοσκοπικού κινηματογράφου το καλλιτεχνικό άλοθι και το εικαστικό μεγαλείο. Ετσι, μετά το «Πίνα Μπάους», που όχι μόνο κατέκτησε την κριτική και τα ταμεία, αλλά κατευθύνεται και προς τα Οσκαρ, ο Βέντερς ετοιμάζεται για ένα νέο τρισδιάστατο ντοκιμαντέρ, αυτή τη φορά με αντικείμενο την αρχιτεκτονική.
Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στο Documentary Channel, ο Βιμ Βέντερς μίλησε για το νέο του σχέδιο: «Εχω ήδη ξεκινήσει ένα πρότζεκτ που θα χρειαστεί αρκετό χρόνο για να ολοκληρωθεί, ένα ακόμα ντοκιμαντέρ σε 3D. Θα πάρει κάποια χρόνια, αλλά θα έχει να κάνει με την αρχιτεκτονική. Ανέκαθεν ήθελα να κάνω μια ταινία για την αρχιτεκτονική κι έχω πολλούς φίλους αρχιτέκτονες. Αλλά είναι κι αυτό ένα αντικείμενο που ποτέ δεν ήξερα πώς να προσεγγίσω κινηματογραφικά. Με την ‘Πίνα Μπάους’ συνειδητοποίησα ότι η αρχιτεκτονική θα μπορούσε να έχει μια συγγένεια με αυτό το μέσο. Εχουμε ξεκινήσει ήδη το γύρισμα, αλλά είναι ακόμα στην αρχή του. Αυτό θα είναι το επόμενο ντοκιμαντέρ μου σε 3D, αλλά στο μέλλον θα κάνω οπωσδήποτε και μια τρισδιάστατη ταινία μυθοπλασίας.»
Επιπλέον, ο Βέντερς εξηγεί ότι το πρότζεκτ του θα έχει σχέση με την ίδια τη δημιουργία των αρχιτεκτονικών σχεδίων, όχι μόνο με την απεικόνιση των κτισμάτων: «Οι περισσότεροι αρχιτέκτονες δημιουργούν από την αρχή μια τρισδιάστατη απεικόνιση αυτού που πρόκειται να κατασκευάσουν. Μπορούν αν μπουν σ’ ένα κτίριο πριν ακόμα το χτίσουν. Αλλά νομίζω ότι ειδικά με τη μοντέρνα αρχιτεκτονική, το να κάνεις μια ταινία που πραγματικά εξετάζει την αίσθηση του χώρου και το πώς αυτός διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποία οι άνθρωποι χρησιμοποιούν κτίρια και διαμορφώνονται από πόλεις και κτίρια, αυτό δε θα μπορούσε να είχε συμβεί παλαιότερα. Για να αισθανθείς τι επίδραση έχει πάνω σου ένα δωμάτιο, αυτό μπορείς να το περιγράψεις καλύτερα με λόγια παρά με το δισδιάστατο σινεμά. Εχει να κάνει με την αίσθηση ενός χώρου. Αυτή είναι μια αίσθηση που πολλοί αρχιτέκτονες μοιράζονται με σκηνοθέτες κι είναι ένα κοινό στοιχείο που έχουν αυτά τα δύο επαγγέλματα. Είμαι ενθουσιασμένος που έχω τώρα αυτό το νέο εργαλείο, το οποίο αποδίδει την αίσθηση του χώρου και γι’αυτό προχωρώ με όρεξη την ταινία μου για την αρχιτεκτονική.»
Πριν από δυο χρόνια, το 2010, ο Βιμ Βέντερς είχε παρουσιάσει στην Biennale Αρχιτεκτονικής στη Βιέννη, ένα εξάλεπτο βίντεο σε 3D, που λεγόταν «If These Walls Could Talk» και είχε ως αντικείμενο την αρχιτεκτονική και συγκεκριμένα το κτίριο Rolex Learning Center στην Ελβετία, άρα έχει ήδη κάνει την εξάσκησή του.
Μέχρι, ωστόσο, να προχωρήσει την ταινία του για την αρχιτεκτονική, ο Βιμ Βέντερς έχει καταπιαστεί με δύο ακόμα ταινίες μυθοπλασίας. Η μία είναι το «Everything Will Be Fine», σε σενάριο του Μπιορν Ολαφ Γιοχάνεσεν και με κεντρικό ήρωα έναν άντρα που, έχοντας φύγει από το σπίτι του μετά από έναν καυγά, οδηγεί για να ηρεμήσει και χτυπά ένα παιδί – η ταινία παρακολουθεί το γεγονός αλλά και την επίδραση που αυτό έχει στη ζωή του άντρα για τα επόμενα 12 χρόνια.
Η άλλη ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ρίου (και όχι του Χαρούκι) Μουρακάμι, «In the Miso Soup», κι επικεντρώνεται σ’ έναν Ιάπωνα που ξεναγεί έναν Αμερικανό στα στριπτιζάδικα του Τόκυο, ενώ στην πορεία συνειδητοποιεί ότι ο επισκέπτης του μπορεί να είναι δολοφόνος. Δυστυχώς αυτό δε θα είναι σε 3D!

πηγή
flix.gr

Ποιες ταινίες προτίμησαν οι πειρατές το 2011;

2011-12-28T23:16:00.000+02:00

Το 2010 το «Avatar» είχε ανακηρυχθεί η πιο συχνά downloaded ταινία της χρονιάς με 16 εκατομμύρια παράνομα κατεβάσματα. Το 2011 το Νο 1 κρατούν οι «Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίο» με 9.3 εκ. downloads - κάτι που αναδεικνύει μία αξιοσημείωτη πτώση στα στατιστικά.

Πάμε όμως να δούμε την αναλυτική λίστα:
    Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίο (9.3 εκατομμύρια downloads)
    The Hangover 2 (8.8 εκατομμύρια)
    Thor (8.3 εκατομμύρια)
    Τα Τελευταία 8 Λεπτά (7.9 εκατομμύρια)
    Είμαι το Νούμερο Τέσσερα (7.7 εκατομμύρια)
    Sucker Punch (7.2 εκατομμύρια)
    127 Ωρες (6.9 εκατομμύρια)
    Rango (6.5 εκατομμύρια)
    Ο Λόγος του Βασιλιά (6.3 εκατομμύρια)
    Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, Μέρος Β (6 εκατομμύρια)

πηγή flix.gr

The Shop Around the Corner (1940)

2011-12-28T23:11:00.000+02:00

Παρευρισκόμενο ανάμεσα στη δύση των οικονομοπληγμένων ‘30s και την αυγή των προ/μετα/πολεμικών ‘40ς, η ταινία του Lubitsch καταφέρνει να αναπνέει με μεγάλη ευκολία ανάμεσα στα επίσης οικονομοπληγμένα ’010s και τα χρόνια που θα τα ακολουθήσουν. Γεγονός που δεν την καθιστά σπουδαία, αναδεικνύει όμως την εσωτερική δύναμη που κρύβει μέσα του ο κινηματογράφος, νικώντας τον φθοροποιό χρόνο ο οποίος δεν χαρίζεται σε κανέναν από εμάς.

Το Shop Around the Corner ακολουθεί τα γεγονότα μέσα και έξω από ένα… shop around the corner στη Βουδαπέστη, το οποίο εμπορεύεται είδη ταξιδίου, δώρα και αξεσουάρ για άντρες και γυναίκες. Ως εκ τούτου, άντρες και γυναίκες είναι και οι μικρουπάλληλοί τους οποίους απασχολεί. Μικρουπαλλήλοι οι οποίοι εν μέσω μιας αιωρούμενης οικονομικής ανισορροπίας, πυκνά συχνά σκύβουν το κεφάλι στις εντολές του αυστηρού ιδιοκτήτη, πάντα όμως με το χαμόγελο στο πρόσωπό τους. Ένα χαμόγελο το οποίο ευωδιάζει την βεβαρημένη ατμόσφαιρα και που ο Lubitsch μάλλον χρησιμοποιεί περισσότερο ως εργαλείο και λιγότερο ως συμπλήρωμα των έξυπνων διαλόγων.

Ανάμεσα στους υπαλλήλους βρίσκεται και ο Alfred (η καριέρα του James Stewart μόλις είχε αρχίσει να απογειώνεται) στον χαρακτήρα του οποίου αντανακλούνται δύο σημαντικά χαρακτηριστικά. Από την μία αναγνωρίζεις έναν άνθρωπο με εμπιστοσύνη στον εαυτό του, τον οποίο δύσκολα μπορείς να φοβίσεις (και να λυγίσεις) και από την άλλη στο πρόσωπο αυτού του νέου διαφαίνεται η πειθαρχημένη ανασφάλεια της μοναξιάς. Μια ανασφάλεια η οποία αντίκειται στο χριστουγεννιάτικο κλίμα της ταινίας (Χριστούγεννα στη Βουδαπέστη δεν έχω κάνει αλλά φαντάζομαι η μοναξιά πονάει παντού το ίδιο εκείνους που θέλησαν να έχουν κάποιον δίπλα τους και δεν τα κατάφεραν) και που ο Alfred προσπαθεί να πολεμήσει μέσω μιας ανώνυμης αλληλογραφίας. Να παρατηρήσω εδώ ότι η αλληλογραφία εκείνη την εποχή δεν είχε την μορφή που έχει σήμερα. Τότε δεν υπήρχαν τα emails, το facebook και η αδιακριτικότητα του Skype για να έρχονται σε επαφή οι ανά τον κόσμο ανώνυμοι ρομαντικοί. Μονάχα ένα φύλλο χαρτί, δυο κουβέντες γραμμένες και η φαντασία του καθενός να πλάθει ό,τι επιθυμούσε. Και να ονειρεύεται, ελεύθερη υποθέτω.

Κάπως έτσι ξεκινάει ένα εξόχως απολαυστικό παιχνίδι ρόλων, μιας και η άλλη πλευρά της αλληλογραφίας βρίσκεται στο στενό περιβάλλον του Alfred (έξοχη η Margaret Sullavan στον ρόλο της μαζεμένης πλην όμως διαθέσιμης νεαρής). Ένα παιχνίδι που δίνει την ευκαιρία στον Lubitsch να ξετυλίξει για ακόμα μια φορά τον screwball χαρακτήρα που τόσο αγαπήθηκε εκείνη την εποχή, ενώ ταυτόχρονα του δίνεται η δυνατότητα να αφυπνίσει συνειδήσεις, ταλαντευόμενος ανάμεσα στις έννοιες της χαράς και την λύπης, την μοναξιάς και της ελπίδας, του πλούτου των αγαθών και του πλούτου την συντροφικότητας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως οι ολιγοπληρωμένοι υφιστάμενοι, παρουσιάζονται ευδιάθετοι και πρόθυμοι, ενώ ο μεγαλέμπορος ιδιοκτήτης έρχεται αντιμέτωπος με μια αυτοκτονική απόρριψη του προσωπικού του περίγυρου.

Και ενώ η ιστορία, η μοίρα και η τύχη αποκαλύπτουν τους σκοπούς τους, τόσο στους πρωταγωνιστές όσο και στον θεατή, η αλήθεια που αναπνέει στην ταινία έρχεται σιγά-σιγά στην επιφάνεια. Το μεγαλύτερο μέρος της δράσης δεν βρίσκεται μέσα στο μικρό μαγαζάκι, γεγονός που επιβεβαιώνει εκείνους που από πάντα πίστευαν ότι σπίτι δεν είναι εκεί που τρως και κοιμάσαι αλλά εκεί που βρίσκονται όλα όσα αγαπάς και σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός, δωρίζοντάς σου γενναιόδωρα χαμόγελο και χαρά. Χαρά, η οποία ενισχύεται με την σειρά της από το χριστουγεννιάτικο κλίμα της Βουδαπέστης, δίνοντας την δυνατότητα στον Lubitsch να υπερηφανεύεται, ακόμα και σήμερα, για μια από την απολαυστικότερες ταινίες των ημερών.

πηγή
http://cinenoxoi.blogspot.com/2011/12/shop-around-corner-1940.html

δειτε το τρειλερ
http://www.youtube.com/watch?v=6HqoWwMrPVA

τι "παίζει" με τον σκοτεινό ιπποτη?

2011-12-28T23:07:00.001+02:00

Την ίδια μέρα με το ευρωπαϊκό ντεμπούτο των πρώτων έξι λεπτών του Σκοτεινού Ιππότη έρχεται και το πρώτο σημαντικό χτύπημα της πειρατείας για την ταινία - εδώ και αρκετές ώρες κυκλοφορεί ένα αντίγραφο των σκηνών αυτών στο Διαδίκτυο, αν και η παραγωγή κάνει αγώνα δρόμου για να τα απομακρύνει από όποιο λογαριασμό εμφανιστούν.
Όπως το αντίστοιχο teaser για το «The Dark Knight» ήταν η ληστεία της τράπεζας, μια εισαγωγή δηλαδή για τον Τζόκερ, ο συγκεκριμένος πρόλογος περιστρέφεται γύρω από τον Μπέιν του Τομ Χάρντι, τον τεράστιο, φοβερό αντίπαλο του Μπάτμαν και μια εναέρια επιχείρηση μεταφοράς ομήρων που παίρνει αναπάντεχη τροπή. Είναι μια σκηνή ανάλογων ρυθμών με αυτήν του 2006 και ανάλογης τακτικής (μάσκες και διπλές ταυτότητες, προδοσίες, πανέξυπνα σχέδια δράσης και ζουμερές ανατροπές), που με τον τρόπο της αποδίδει την σωματική δύναμη του Μπέιν, τις στρατηγικές του ικανότητες και την έλλειψη ηθικών φραγμών που τον χαρακτηρίζει. Παρόλο που η κινηματογράφηση κόβει την ανάσα και χρησιμοποιεί στο έπακρο τις δυνατότητες του κάδρου IMAX, το μοναδικό παράπονο που ακούστηκε ήταν ότι οι ατάκες του Μπέιν δεν είναι πάντα ευδιάκριτες λόγω της μάσκας αλλά αυτό είναι κάτι που μάλλον θα διορθωθεί στην διαδικασία του μοντάζ.
Οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές φαίνονται ελάχιστα σε ένα γρήγορο μοντάζ κάποιων εικόνων από την υπόλοιπη ταινία, που ακολουθεί του προλόγου: η Αν Χάθαγουεϊ-Κατγούμαν με την πλήρη στολή της, ο Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ, ο Γκάρι Όλντμαν και φυσικά ο Κρίστιαν Μπέιλ-Μπάτμαν κάνουν τις στιγμιαίες εμφανίσεις τους και υπόσχονται μια συναρπαστική ταινία.
Μπορεί ο Κρίστοφερ Νόλαν να μη βρέθηκε στο Λονδίνο για να παρουσιάσει την προβολή του εν λόγω προλόγου, ήταν όμως εκεί μία από τους βασικούς συντελεστές αυτής και άλλων επιτυχιών του: η συμπαραγωγός (και σύζυγός του) Έμα Τόμας. Στη σύντομη εισαγωγή της η Τόμας τόνισε την αγάπη που έχει ο σύζυγός της για το φορμά του IMAX, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ήθελε να κάνει την εμπειρία «όσο μεγαλύτερη γίνεται, για να μπορέσει να μιμηθεί την αίσθηση που είχε όταν έβλεπε ταινίες σαν παιδί.» Γι' αυτό το λόγο, ο Νόλαν γύρισε όσο το δυνατόν περισσότερο με τις ειδικές κάμερες IMAX (σχεδόν 50 λεπτά), μερικά από τα οποία περιλαμβάνονται στο γνωστό πια υλικό. Ολοκλήρωσε λέγοντας ότι ο πρόλογος συστήνει «έναν από τους κακούς μας» και ευχαριστώντας τους παρευρισκόμενους για την παρουσία τους.

Δείτε κι ένα ολοκαίνουργιο teaser poster! "The Legend Ends..." Tι μπορεί να σημαίνει αυτό; Ο Μπέιν (Τομ Χάρντι) όρθιος πάνω από τη σπασμένη μάσκα του Μπάτμαν. Άραγε ο Κρις Νόλαν επιλέγει να δώσει κακό τέλος στο θρύλο; Σύμφωνα άλλωστε με το κόμικ ο συγκεκριμένος "κακός" είναι ο μόνος που πραγματικά λυγίζει τον Σκοτεινό Ιππότη. Εν τω μεταξύ στο twitter κυκλοφόρησαν από account με όνομα the fire rises το «απόρρητα» έγγραφα της CIA, όπου ένας μυστηριώδης επιστήμονας (Δρ Πάβελ) ζητεί προστασία, κυνηγημένος από τους (άγνωστους σ' εμάς) διώκτες του. Επιπλέον και πάλι μέσω twitter κυκλοφόρησε το url http://www.operationearlybird.com/ όπου μια αντίστροφη μέτρηση που κατέληξε όχι σε ένα νέο τρέιλερ όπως πολλοί είχαν προβλέψει, αλλά σε ένα διαδραστικό χάρτη. Μπαίνοντας κανείς στο επίσημο site της ταινίας http://www.thedarkknightrises.com/ ένα ηχητικό κλιπ δίνει μια σειρά από κωδικούς αριθμούς. Πρόκειται για παραμέτρους/συντεταγμένες που όταν τις συμπληρώσει κανείς στο σχετικό πεδίο που εμφανίζεται στο Operation Early Bird website κάτω από το χάρτη, εμφανίζεται η λίστα με τις αίθουσες IMAX, όπου θα προβληθεί ο πρόλογος της ταινίας

Τα ξένα κινηματογραφικά sites μετά βίας συγκρατούν τα spoilers που τους αποκάλυψε η ειδική παρουσίαση για τον Τύπο που οργάνωσε ο Νόλαν σε IMAX, όπου προλόγισε ο ίδιος ένα περίπου δεκάλεπτο κλιπάκι με αποκλειστικά πλάνα. Πάντως σε αυτό το υλικό ο πρωταγωνιστής Μπάτμαν – Κρίστιαν Μπέιλ εμφανίστηκε ελάχιστα – αντίθετα την τιμητική του είχε ο κακός Bane– Τομ Χάρντι , ενώ η Catwoman της Χάθαγουεϊ έκανε κι αυτή μια μικρή υπόκλιση στο κοινό, με τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές απόντες από το κλιπ.
Το περιοδικό Empire κυκλοφόρησε με ολοκαίνουργια poster- covers από το Σκοτεινό Ιππότη και στο αφιέρωμά του για το τελευταίο μέρος της τριλογίας του Νόλαν, The Dark Knight Rises, μαθαίνουμε μερικά ενδιαφέροντα νέα στοιχεία που αφορούν κυρίως στον τρομακτικό κακό της ταινίας, Bane – τον υποδύεται ο Τομ Χάρντι. Η ιστορία, όπως αναφέρει ο Νόλαν θα μας μεταφέρει οκτώ χρόνια μετά τον «Ιππότη» του 2008, οπότε ο Bruce Wayne είναι λίγο πιο ώριμος. Όσο για τον Bane, «είναι για τον Batman μια πρόκληση που δεν έχει ξαναντιμετωπίσει στο παρελθόν. Με αυτήν την επιλογή αντιπάλου τεστάρουμε τον ήρωα τόσο στο σώμα όσο και στο μυαλό» λέει ο σκηνοθέτης.
«Είναι βάναυσος» λέει ο Χάρντι για τον ήρωά του. «Είναι ένας τεράστιος τύπος, προγραμματισμένος με ακρίβεια για φονικά χτυπήματα. Αυτό που κάνει στους εχθρούς του δεν είναι ξύλο, είναι σφαγή. Το στιλ του είναι μοναδικό: βαριά, άσχημα χτυπήματα με χέρια και πόδια. Κεφάλια ανοίγουν, κόκαλα σπάνε, σίδερα λυγίζουν, οι φονικές γροθιές διαπερνούν τα σώματα από άκρη σε άκρη και το κεφαλοκλείδωμα του Bane μπορεί να συνθλίψει το κρανίο και τη σπονδυλική στήλη του άτυχου θύματος. Έχει νοοτροπία τρομοκράτη, γι' αυτό είναι και τόσο μπρουτάλ» λέει ο ηθοποιός.
Το look του Bane -κάτι που μοιάζει με αντιασφυξιογόνο μάσκα και στολή- οφείλεται σε πρώιμο τραυματισμό. Πρόκειται για ειδική κατασκευή, που φτάνει από το σαγόνι του μέχρι πίσω την πλάτη. Υποφέρει από φρικτούς πόνους και χρειάζεται αναπνευστική υποστήριξη για να επιβιώσει, καθώς δεν μπορεί να επιβληθεί στον πόνο του αν δε φορά τη μάσκα

πηγή περιοδικο σινεμα

Οι ηθοποιοί ανακοινώνουν τους υποψηφίους τους

2011-12-28T22:57:00.000+02:00

Το Σωματείο Ηθοποιών της Αμερικής για τον Κινηματογράφο και την Τηλεόραση, μια από τις καλλιτεχνικές συντεχνίες που αριθμεί πάνω από 4.000 μέλη, ανακοίνωσε τις υποψηφιότητές του για τα βραβεία SAG που είθισται να θωρούνται αρκετά καλή πυξίδα για τους διεκδικητές των Όσκαρ.

Δείτε αναλυτικά τις υποψηφιότητες για τα κινηματογραφικά βραβεία SAG

Ομαδικό καστ
«The Artist»
«Οι Απόγονοι»
«Υπηρέτριες»
«Φιλενάδες»
«Μεσάνυχτα στο Παρίσι»

Α' Ανδρικός Ρόλος
Τζορτζ Κλούνεϊ, «Οι Απόγονοι»
Λεονάρντο Ντι Κάπριο, «J. Edgar»
Ντέμιαν Μπισίρ, «A Better Life»
Ζαν Ντιζαρντέν, «The Artist»
Μπραντ Πιτ, «Moneyball»

Α' Γυναικείος Ρόλος
Μέριλ Στριπ, «The Iron Lady»
Μισέλ Ουίλιαμς, «My Week With Marilyn»
Γκλεν Κλόουζ, «Albert Nobbs»
Βαϊόλα Ντέιβις, «Υπηρέτριες»
Τίλντα Σουίντον, «Πρέπει να Μιλήσουμε για τον Κέβιν»

Β' Ανδρικός Ρόλος
Κένεθ Μπράνα, «My Week With Marilyn»
Τζόνα Χιλ, «Moneyball»
Άρμι Χάμερ, «J. Edgar»
Νικ Νόλτε, «Warrior»
Κρίστοφερ Πλάμερ, «Οι Πρωτάρηδες»

Β' Γυναικείος Ρόλος
Οκτάβια Σπένσερ, «Υπηρέτριες»
Μπερενίς Μπεζό, «The Artist»
Τζέσικα Τσαστέιν, «Υπηρέτριες»
Μελίσα ΜακΚάρθι, «Φιλενάδες»
Τζάνετ ΜακΤιρ, «Αλμπερτ Νομπς»

Παραλληλα ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες και για τα τηλεοπτικά βραβεία SAG. Δείτε τη λίστα:

Ανδρική Ερμηνεία σε Τηλεταινία ή Μίνι-Σειρά
Πολ Tζιαμάτι, «Too Big to Fail»
Λόρενς Φίσμπερν, «Thurgood»
Γκάι Πιρς, «Mildred Pierce»
Γκρεγκ Κινίαρ, «The Kennedys»
Τζέιμς Γουντς, «Too Big to Fall»

Γυναικεία Ερμηνεία σε Τηλεταινία ή Μίνι-Σειρά
Μάγκι Σμιθ, «Downton Abbey»
Έμιλι Γουάτσον, «Appropriate Adult»
Νταϊάν Λέιν, «Cinema Verite»
Κέιτ Γουίνσλετ, «Mildred Pierce»
Μπέτι Γουάιτ, «Hallmark Hall of Fame: The Lost Valentine»

Ανδρική Ερμηνεία σε Δραματική Σειρά
Πάτρικ Τζ. Ανταμς, «Suits»
Κάιλ Τσάντλερ, «Friday Night Lights»
Στιβ Μπουσέμι, «Boardwalk Empire»
Μπράιαν Κράνστον, «Breaking Bad»
Μάικλ Σι Χολ, «Dexter»

Γυναικεία Ερμηνεία σε Δραματική Σειρά
Κάθι Μπέιτς, «Harry's Law»
Γκλεν Κλόουζ, «Damages»
Τζέσικα Λανγκ, «American Horror Story»
Τζουλιάνα Μάργκιουλις, «The Good Wife»
Κίρα Σέτζγουικ, «The Closer»

Ανδρική Ερμηνεία σε Κωμική Σειρά
Άλεκ Μπόλντγουιν, «30 Rock»
Τάι Μπερέλ, «Modern Family»
Στιβ Καρέλ, «The Office»
Τζον Κράιερ, «Two and a Half Men»
Έρικ Στόουνστριτ, «Modern Family»

Γυναικεία Ερμηνεία σε Κωμική Σειρά
Τζούλι Μπόουεν, «Modern Family»
Έντι Φάλκο, «Nurse Betty»
Τίνα Φέι, «30 Rock»
Σοφία Βεργκάρα, «Modern Family»
Μπέτι Γουάιτ, «Hot in Cleveland»

Ομαδικό καστ σε Δραματική Σειρά
«Boardwalk Empire»
«Breaking Bad»
«Dexter»
«Game of Thrones»
«The Good Wide»

Ομαδικό καστ σε Κωμική Σειρά
«30 Rock»
«The Big Bang Theory»
«Glee»
«Modern Family»
«The Office»

πηγή περιοδικό σινεμά

Δείτε μερικές από τις μικρού μήκους του φεστιβάλ του Sundance

2011-12-22T02:19:00.000+02:00

Το αμερικάνικο φεστιβάλ κατορθώνει να συλλέγει πάντα μερικές από τις πιο αξιοπρόσεκτες ταινίες της χρονιάς, αλλά φέτος είναι η πρώτη φορά που δεν απαιτεί από τους σκηνοθέτες που συμμετέχουν στα προγράμματα των μικρού μήκους, να κάνουν την πρώτη προβολή τους στο φεστιβάλ.

Κι αν κάθε ταινία θα πρέπει να κάνει την παγκόσμια φεστιβαλική της πρεμιέρα στο Sundance, οι κανονισμοί της διοργάνωσης δεν αποκλείουν πλέον, την δυνατότητα συμμετοχής μιας ταινίας που έχει ήδη προβληθεί online.

Ετσι κάποια από τα φιλμ που συμμετέχουν φέτος στο πρόγραμμα του φεστιβάλ, υπάρχουν ήδη διαθέσιμα στο internet, κι έχουν βρει το κοινό τους πριν ακόμη τα ανακαλύψουν οι θεατές του φεστιβάλ.

«Robots of Βrixton» του Κίμπουε Ταβέρες
Μια CGI εξέγερση ρομπότ, που μπλέκει την επιστημονική φαντασία με την πραγματικότητα και τις ταραχές του μέλλοντος με αυτές που σημάδεψαν την πολη του Μπρίστολ το 1981

http://vimeo.com/25092596

«Aquadettes» των Ζάκαρι Κανεπάρι και Ντρέα Κούπερ
Ποιός είπε ότι το να γερνάς σημαίνει να χάνεις τα ενδιαφέροντά σου; Γνωρίστε μια παρέα από υπέροχες ηλικιωμένες κυρίες που ασχολούνται παθιασμένα με τη συγχρονική κολύμβηση

http://vimeo.com/26502243

«Don't Hug me I'm Scared» των Τζόζεφ Πέλινγκ και Μπέκι Σλόαν

Μια σκοτεινή ματιά στα παιδικά παραμύθια από μια βρετανική multimedia κολεκτίβα που προσπαθεί πάντα να βρίσκει φρέσκους τρόπους έκφρασης.

http://vimeo.com/27003856

«Dr. Breakfast» του Στίβεν Νίρι

Ο Δρ. Μπρέκφαστ χάνει την ψυχή του (βγαίνει από το... μάτι του) και το κορμί του μένει κενό. Ποιος θα τον φροντίσει; Πάντα μπορείς να υπολογίζεις στην καλοσύνη δυο... ελαφιών.

http://vimeo.com/26942241

πηγή
flix.gr

Το Πρόγραμμα Media συνεργάζεται με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου

2011-12-22T02:12:00.000+02:00

Το ελληνικό γραφείο MEDIA συνεργάζεται πλέον με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, αξιοποιώντας τις σύγχρονες υποδομές και το εκτεταμένο δίκτυο του ΕΚΚ. Ολοι οι επαγγελματίες του οπτικοακουστικού χώρου μπορούν να απευθύνονται στο ελληνικό γραφείο MEDIA καθημερινά, στις εγκαταστάσεις του ΕΚΚ, ώστε να ενημερώνονται για τα χρηματοδοτικά προγράμματα και τις πρωτοβουλίες κατάρτισης.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να βρίσκουν εκεί πληροφορίες για το πρόγραμμα διευκόλυνσης πρόσβασης παραγωγών σε χρηματοδοτικούς πόρους i2i από πιστωτικά και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, για την ασφάλιση ή την εγγύηση αποπεράτωσης ή την πιστωτική χρηματοδότηση για την παραγωγή ενός οπτικοακουστικού έργου. Οι καταληκτικές ημερομηνίες είναι η 6η Ιανουαρίου 2012, για σχέδια που θα αρχίσουν το νωρίτερο την 1ην Ιουλίου 2011 και η 6η Ιουνίου 2012, για σχέδια που θα αρχίσουν το νωρίτερο την 1ην Δεκεμβρίου 2011.

Εγγραφείτε στην ιστοσελίδα του ελληνικού γραφείου MEDIA για να λαμβάνετε την περιοδική ηλεκτρονική επισκόπηση των χρηματοδοτικών προγραμμάτων και των άλλων πρωτοβουλιών του MEDIA.
Επικοινωνήστε με το ελληνικό γραφείο MEDIA για να παραλάβετε τους οδηγούς ευρωπαϊκών αγορών και δικτύων και προγραμμάτων κατάρτισης του MEDIA MEDIA Desk Hellas- Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Αρεοπαγίτου 7, Αθήνα, 117 42, 210 3234414, www.mediadeskhellas.eu, info@mediadeskhellas.eu, Ηλίας Τασόπουλος

site
http://www.mediadeskhellas.eu/Index.asp?C=1

15 ταινίες στην μάχη για το Οσκαρ Ειδικών εφέ

2011-12-22T02:09:00.000+02:00

Τρεις ταινίες της Marvel πέρασαν στην πολυπόθητη λίστα: «Ο Πρώτος Εκδικητής: Captain America», ο «Thor» και φυσικά το «X-Men: Η Πρώτη Γενιά».
Δύο προέρχονται από το στούντιο της Dreamworks: «Cowboys & Aliens» και το «Real Steel».
Μιλώντας όμως για Dreamworks, εδώ σημειώνουμε τις πρώτες απουσίες: καμία από τις δύο ταινίες του Στίβεν Σπίλμπεργκ («War Horse», «Οι Περιπέτειες του Τεντέν: Το Μυστικό του Μoνόκερου») δεν εξασφάλισαν το εισιτήριο για την οσκαρική κούρσα στην κατηγορία των ειδικών εφέ. Πέρασε όμως το «Super 8», στο οποίο ο Σπίλμπεργκ είναι παραγωγός.
Εκτός έμειναν επίσης ταινίες που πήραν εξαιρετικά κακές κριτικές όπως οι «Αθάνατοι» και το «Green Lantern». Κι όμως υπάρχει μία που, παρ' όλη την κατακραυγή, τα κατάφερε: το «Sucker Punch» του Ζακ Σνάιντερ.
Να σημειώσουμε όμως και μία σημαντική επιστροφή στην κατηγορία: ο βετεράνος των ειδικών εφέ Ντάγκλας Τράμπολ («2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος») επιστρέφει στην οσκαρική μάχη με το «Δέντρο της Ζωής». Διαβάστε τι είχε δηλώσει για τη συνεργασία του με τον Τέρενς Μάλικ και πώς έπλασε το σύμπαν της ταινίας.

Πάμε όμως να δούμε τη λίστα των 15 ταινιών αναλυτικά:
    Ο Πρώτος Εκδικητής: Captain America (Κρίστοφερ Τάουνσεντ)
    Cowboys & Aliens (Ρότζερ Γκαϊγιέτ και Εντι Πασκαρέλο)
    Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, Μέρος Β (Τιμ Μπερκ)
    Hugo (Ρομπ Λεγκάτο)
    Επικίνδυνη Αποστολή Πρωτόκολλο: Φάντασμα (Ερικ Νας)
    Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Αγνωστα Νερά (Μπεν Σνόου)
    Real Steel (Ερικ Νας)
    Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση (Τζόι Λέτερι)
    Sherlock Holmes 2: Το Παιχνίδι των Σκιών (Τσαζ Τζάρετ)
    Sucker Punch (Τζον DJ Ντεστζάρντεν)
    Super 8 (Ντένις Μάρεν)
    Thor (Γουέσλι Σιουέλ)
    Transformers 3: Dark of the Moon (Σκοτ Φαράρ)
    Το Δέντρο της Ζωής (Ντάγκλας Τράμπολ)
    X-Men: Η Πρώτη Γενιά (Τζον Ντάικστρα)

πηγή
flix.gr

μερικά σποτ απο φεστιβάλ

2011-12-22T02:06:00.000+02:00

το καναδέζικο φεστιβάλ που δίνει άλλο τόνο στην πριγκήπισσα του παραμυθιού, υποστηρίζοντας τις «απρόσμενες ιστορίες».

http://flix.gr/multimedia/whistler-film-festival-ad.html.

με το συγκλονιστικό «Megaphone» του Πάρι Γκριπ που προκάλεσε αντιδράσεις σε κοινό και συμμετέχοντες, μια και κράζει τους πάντες και δεν αφήνει κανέναν ασχολίαστο, ούτε και τον εαυτό του.

http://flix.gr/multimedia/santa-barbara-film-festival-ad.html

με τον Τζον Μάλκοβιτς σε υπαρξιακή και καλλιτεχνική αγωνία που σπάει κόκκαλα.

http://flix.gr/multimedia/karlovy-vary-film-festival-ad.html

το Φεστιβάλ που προβάλλει «μόνο τις καλύτερες ταινίες» και, ενδεχομένως, όχι αυτήν εδώ από την Πολωνία, με συμμετοχή-έκπληξη που ελπίζει ότι θα του ανεβάσει την εμπορικότητα.

http://flix.gr/multimedia/melbourne-international-film-festival.html

πηγή
flix.gr

«The Dark Knight Rises» Prologue: Είδαμε τα πρώτα έξι λεπτά της ταινίας!

2011-12-22T02:01:00.000+02:00

Σπάνια βλέπεις δημοσιογράφους να περιμένουν με τόση ανυπομονησία την προβολή όχι μιας ταινίας αλλά μόλις έξι λεπτών από αυτή. «Είναι σαν να μας καλεί ένας συγγραφέας, να διαβάσουμε την πρώτη πρόταση από το νέο του βιβλίο», αστειευόταν κάποιος στην ουρά ενώ περίμενε υπομονετικά την πόρτα να ανοίξει. Στην πραγματικότητα η παρατήρησή του δεν απέχει πολύ από την αλήθεια. Μόνο που, οποιοδήποτε βιβλίο είχε μια πρώτη πρόταση τόσο εντυπωσιακή, είναι βέβαιο ότι πολλοί θα έκαναν ουρά για να την διαβάσουν.

Πριν την έναρξη της προβολής, η παραγωγός Εμα Τόμας (και σύζυγος του Κρίστοφερ Νόλαν) στάθηκε μπροστά στην οθόνη για να μας καλωσορίσει και να μας προετοιμάσει για το τι θα δούμε: «Ο Κρίστοφερ Νόλαν προσπαθεί πάντα να κάνει την εμπειρία του να βλέπεις σινεμά όσο πιο μεγάλη κι όσο πιο ολοκληρωτική μπορεί να γίνει. Αυτό που αναζητά είναι το συναίσθημα που είχαμε όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε να δούμε μεγαλοπρεπείς, θεαματικές ταινίες. Το IMAX είναι ο αγαπημένος του τρόπος για να βλέπει σινεμά και με αυτόν τον πρόλογο θέλουμε να δείξουμε στο κοινό πως θα είναι η εμπειρία του να βλέπεις την ταινία σε IMAX. Ελπίζουμε πως όταν η ταινία κυκλοφορήσει στις αίθουσες τον επόμενο χρόνο, θα παιχτεί σε εκατό οθόνες IMAX παγκοσμίως και βλέποντας αυτό που θα ακολουθήσει, νομίζω ότι θα πειστείτε πως αξίζει να δείτε την ταινία ετσι. Δεν έχω τίποτα άλλο να σας πω εκτός από το πως αυτό που πρόκειται να δείτε είναι στην ουσία τα έξι πρώτα λεπτά της ταινίας, στα οποία συναντάμε έναν από τους βασικούς κακούς, και να σας ευχαριστήσω που ήρθατε στην προβολή». Και με αυτά τα λόγια τα φώτα σβήνουν.

Οταν η οθόνη ανάβει ξανά, μετά από τα logos των εταιριών παραγωγής, το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι το πρόσωπο του επιθεωρητή Τζίμ Γκόρντον στο μνημόσυνο του εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντεντ που ενώνει απευθείας την καινούρια ταινία με το τέλος του «Dark Knight» οχτώ χρόνια πριν. Στην τεράστια οθόνη των IMAX ακόμη και το πρόσωπο του Γκάρι Ολντμαν δείχνει εντυπωσιακό. «Ηξερα τον Χάρβεϊ Ντεντ. Ημουν φίλος του. Και θα περάσει πολύ καιρός μέχρις ότου κάποιος μας εμπνεύσει με τον ίδιο τρόπο. Πίστευα στον Χάρβεϊ Ντεντ» λέει και η οθόνη σβήνει σε μαύρο.

Στο επόμενο πλάνο, βρισκόμαστε σε ένα λιβάδι κι ένα τζιπ πλησιάζει ένα αεροπλάνο. Οπλισμένοι φρουροί, δυο αιχμάλωτοι με κουκούλες, κι ο δρ. Λεονίντ Πάβελ, είναι οι επιβάτες του. Στο αεροπλάνο τους περιμένει κάποιος από την CIA, αλλά ένας από τους τύπους με τις κουκούλες περισσεύει. Ο πράκτορας απειλεί πως θα πετάξει κάποιον από το αεροπλάνο, αλλά πριν το κάνει, ο ένας από τους δυο μιλά. Βγάζοντας του την κουκούλα βλέπουμε ότι είναι ο Μπέιν. Η μάσκα στο πρόσωπό του κάνει δύσκολο να ακούσεις τι λέει, αλλά η απειλητική μορφή του και οι καλύτερες ατάκες του πετυχαίνουν τον στόχο τους. «Τι θα γίνει αν σου βγάλω τη μάσκα;» ρωτά ο πράκτορας της CIA. «Θα είναι πολύ επώδυνο», απαντά ο Μπέιν. «Είσαι μεγάλο παιδί» σαρκάζει ο πράκτορας και ο Μπέιν απαντά «... για σένα».

Αυτό που ακολουθεί είναι μια σκηνή που θα μπορούσε να έχει βγει κατ' ευθείαν από τις πιο κλασσικές στιγμές μιας ταινίας του Τζέιμς Μποντ. Ενα μεγαλύτερο αεροπλάνο πλησιάζει, μια ομάδα από μισθοφόρους αγκιστρώνουν και σέρνουν το μικρότερο, μια έκρηξη, πυροβολισμοί, ένα πτώμα (;) που κατεβαίνει από το μεγαλύτερο αεροσκάφος, μια μετάγγιση αίματος από τον νεκρό (;) προς τον Δρ Πάβελ που ουρλιάζει, και τον οποίον ο Μπέιν δένει στη συνέχεια πάνω του ενώ ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν το αεροπλάνο. «Ανάψαμε τη φωτιά;» ρωτά ο συνεργάτης του Μπέιν «οι φλόγες υψώνονται» απαντά εκείνος, ενώ ανεβαίνει προς τα πάνω και το μικρό αεροπλάνο πέφτει στο κενό.

Η σκηνή τελειώνει, κι αυτό που ακολουθεί είναι ένα υπερβολικά γρήγορο μοντάζ από πλάνα της ταινίας. Ο Μπάτμαν κρατώντας το καινούριο παράξενο όπλο του, η Σελίνα Κάιλ με και χωρίς την στολή της Catwoman, το καινούριο, ιπτάμενο(;) όχημα του Μπάτμαν, ο Μπέιν στην Γκόθαμ Σίτυ με παλτό, μια σύγκρουση ανάμεσα στον στρατό του και τους πολίτες, μια έκρηξη, ο Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ με το όπλο στο χέρι. Ο ρυθμός πέφτει για το τελευταίο πλάνο. Ο Μπέιν μας γυρίζει την πλάτη, κι αφήνει από το χέρι του να πέσει η μάσκα του Μπάτμαν. Είναι αυτό το τέλος;

Οταν η οθόνη σβήνει, η πρώτη αντίδραση είναι να χειροκροτήσεις. Σπάνια βλέπεις κάτι τόσο θεαματικό και μαζί τόσο απειλητικό από ένα blockbuster. Ισως η τελευταία φορά π να ήταν στην προηγούμενη ταινία του Νόλαν με ήρωα τον «Σκοτεινό Ιππότη». Αμέσως μετά έρχονται τα ερωτηματικά; Ποιος ήταν ο νεκρός, τι ρόλο παίζει η μετάγγιση; Ποια τα κίνητρα του Μπέιν; Γιατί η Σελίνα Κάιλ δείχνει τόσο προβληματισμένη;

Οι απαντήσεις θα χρειαστεί να περιμένουν οχτώ μήνες, όμως η πρώτη γεύση σε αφήνει θέλοντας κι άλλο. Κι αν η απειροελάχιστη εμφάνιση της Αν Χάθαγουεϊ με την στολή της Catwoman δεν σου επιτρέπει να αποφασίσεις αν είναι σέξι ή λάθος, για τον Μπέιν δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Ο Τομ Χάρντι στέκεται περήφανα στ' αχνάρια του Τζόκερ του Χιθ Λέτζερ και χτίζει έναν κακό που μοιάζει ευφυής και παρανοϊκός, επικίνδυνος και απόλυτα απειλητικός. Ακριβώς όπως θα πρέπει να είναι ένας αντίπαλος που σκοπεύει να βάλει τέλος στην ιστορία και τον μύθο του Μπάτμαν.

Ασφαλώς έξι λεπτά δεν είναι ικανά για να κρίνεις μια ταινία, όπως και η πρώτη πρόταση ενός βιβλίου δεν είναι αρκετή για να αποφασίσεις αν θα σου αρέσει. Είναι όμως μια καλή αρχή για να σε πείσει να συνεχίσεις να το διαβάσεις, να το αγοράσεις. Και μετά από αυτή την «πρώτη πρόταση» του «Dark Knight Rises» δεν βλέπουμε την ώρα για να «διαβάσουμε» τη συνέχεια...

πηγή
flix.gr

36 γαλλικές ταινίες σε κίνδυνο

2011-12-22T01:58:00.000+02:00

«Για πρώτη φορά στην ιστορία του σινεμά, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να διασώσουμε κινηματογραφημένο υλικό το οποίο αν χαθεί, θα είναι απίστευτα δύσκολο να το ξαναβρούμε στην φυσική μορφή του» αναφέρει μεταξύ άλλων μια ανακοίνωση του FICAM της Ομοσπονδίας τεχνικών του σινεμά, οπτικοακουστικών μέσων και πολυμέσων, με αφορμή την χρεοκοπία της Quinta Industries.

Η οικονομική κατάρρευση της εταιρίας του παραγωγού Ταράκ Μπεν Αμάρ, σημαίνει πως τα μηχανήματα, οι servers και όλο το υλικό που περιέχεται σε αυτούς ανήκει πλέον στους χρεώστες της εταιρίας, οι οποίο σύμφωνα με εκτιμήσεις μπορεί και μέσα στην βδομάδα που διανύουμε να τα κατάσχουν.

H αξία του εξοπλισμού των post production studio της Quinta υπολογίζεται σε ένα εκατομμύριο ευρώ, αλλά «production value» του υλικού που περιέχεται σε αυτούς υπολογίζεται σε 300 εκατομμύρια.

Ανάμεσα στις ταινίες που είχαν εμπιστευτεί τις εταιρίες της Quinta για το post production τους μετράμε τίτλους το «Holly Motors» του Λεός Καράξ, το « Les Seigneurs» του Ολιβιέ Νταχάν, το «Therese Desqueyroux» του Κλοντ Μιλέρ, ακόμη και το «Asterix and Obelix: God Save Britannia». Κι ακόμη αρκετές ταινίες που είχαν ολοκληρώσει το post τους και βρίσκονταν στην διαδικασία εκτύπωσης κοπιών, μπορεί να αναγκαστούν να καθυστερήσουν την έξοδο τους στις αίθουσες, ενώ και χιλιάδες κόπιες ταινιών καθώς και εκατοντάδες master από ταινίες που βρίσκονταν αποθηκευμένα στις εγκαταστάσεις της εταιρίας κινδυνεύουν επίσης.

Προς το παρόν οι μόνες προσφορές για την εξαγορά της χρεοκοπημένης εταιρίας, του εξοπλισμού και του αρχείο τους από το στούντιο ειδικών εφέ Duran απορρίφθηκαν από το δικαστήριο της Ναντέρ ως μη συμφέρουσες.

ΠΗΓΉ
flix.gr

FLEURS DU MAL (2010), του David Dusa

2011-12-22T01:46:00.000+02:00

Οι γονείς της Αναχίτα, μιας νεαρής από την υψηλή κοινωνία της Τεχεράνης, τη στέλνουν στο Παρίσι για να την προστατεύσουν από την πολιτική βία που επικρατεί στο Ιράν. Εκεί η Αναχίτα ερωτεύεται τον Γκεκό, τον γκρουμ του ξενοδοχείου της.

Το σινεμά, μόνιμα η πιο διορατική κι επίκαιρη των τεχνών, πρόλαβε να ανησυχήσει χρόνια πριν, υπό τη γιγάντωση των κοινωνικών δικτύων και τον τρόπο που η επικοινωνία μέσω αυτών αντικαθιστούσε την πραγματική επαφή. Αφετηριακά χρησιμοποιώντας το αυξανόμενο κίνημα, πολλές φορές έπεφτε θύμα του μεγαλείου του, παρουσιάζοντας επίμονα αλλά και ανήμπορο για αποστασιοποιημένη κριτική, ένα θέμα που ξεκινούσε, κατέληγε αλλά και εγκλωβιζόταν στο ενδιάμεσο εντός του. Τόσο το Diary of the Dead του 2007 όσο και το εντυπωσιακό Cloverfield ένα χρόνο αργότερα (και οι δύο ταινίες για τη γενιά του youtube με διαφορετικό τρόπο, η πρώτη απευθυνόμενη και η δεύτερη μια ταινία σχετικά με αυτή), έκρυψαν από βασικό θέμα τους ένα ολόκληρο είδος, αυτό του φανταστικού, που λειτουργούσε αυτιστικά πίσω από τον πατρικό κύριο άξονα. Η εποχή της κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι στην αρχή της και μια προσεκτική μελέτη πίσω από τους κώδικες που χρησιμοποιεί πλέον η επικοινωνία, μπορεί να ανάγει την προβληματική σε όχημα δραματουργικής εκκίνησης για τις πραγματικές ανησυχίες. Τα ιστορικά βιβλία καλύπτουν τις ανάγκες των παρελθοντολάγνων και το χρόνο των χασομέρηδων αλλά επίσης, είναι γραμμένα προς την ελίτ της συνδυαστικής σκέψης που μπορεί να χρησιμοποιήσει το παρελθόν για να αξιολογήσει το παρόν και να αξιοποιήσει το μέλλον.

Τα κεφάλαια της ιστορίας όμως, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι χωρισμένα και τιτλοφορούμενα με βάση τους μεγάλους πολέμους του ευτελισμένου ανθρώπου και των ιμπεριαλιστών πολιτικών ηγετών που έμειναν να μνημονεύονται σε αυτήν έχοντας να επιδείξουν την επιβεβαίωση της δαρβινικής θεωρίας (τι ωραία που συνδυάζονται τελικά οι κατευθύνσεις των επιστημών, η θεωρία και η πράξη), όπως άλλωστε και οι ακόλουθοί τους στο πέρασμα των ετών. Και όσο ο χρόνος δε θα αλλάζει μορφή στο διηνεκές του κόσμου, το παρόν θα γίνεται παρελθόν στην κάθε στιγμή που δε θα μπορούμε να συλλάβουμε παρά στιγμιαία στο μικρό μας κεφάλι (τα πάντα εν σοφία εποίησε λένε κάτι μακρινοί μου φίλοι, θεοσεβούμενοι, και κάποιοι άλλοι που δε γνωρίζω από το μακρινό Ιράν, εκεί που η απουσία του, πιο κραυγαλέα από οπουδήποτε, οδηγεί στο οξύμωρο της μέγιστης πίστης κι αυτή στο, επίσης, οξύμωρο (ή και όχι;) της σφαγής στο όνομά του), γράφοντας ένα νέο κεφάλαιο στην ατελείωτη ιστορία παίρνοντας τον τίτλο του από νέες αιματοχυσίες και καταστροφές.

Αυτό που με λίγα λόγια λέει θαυμάσια αυτή η έξοχη ταινία και εμείς κάναμε κουραστικό λογύδριο δεν είναι παρά ένα χαμένο στην πληθώρα των υποσχολίων του αλλά και στην απογοήτευση μιας κατάστασης που δε θα αλλάξει ποτέ, σχόλιο που λειτουργεί πολυεπίπεδα: μέσα από το ανορθόδοξο, δυσλειτουργικό αλλά και πεισματικό ρομάντζο του (αυτή είναι άραγε η τυπική σχέση του σήμερα;) το σχόλιο για τη γενιά που πλησιάζει επιφανειακά αυτό που οι λίγο καλύτεροι φίλοι μου από τους θρήσκους που βλέπω με συμπάθεια, λένε η γειτονιά του κόσμου (το Ιράν για έναν Γάλλο, έστω και με αλγερινές ρίζες, είναι γνωστό μέσα από ένα γκουγκλάρισμα εικόνων μποτιλιαρίσματος), στην ανάγκη της προβολής και του κοινωνικού προφίλ ως ορισμού της ύπαρξης (ο Γκεκό συμπεριφέρεται μοναδικά στα μάτια ενός παρατηρητή αφού δεν περπατά στο δρόμο φυσιολογικά αλλά εξασκείται στο παρκούρ με κάθε ευκαιρία πηδώντας από εμπόδιο σε εμπόδιο εκεί που δεν υπάρχουν καν, αλλά ταυτόχρονα συμπεριφέρεται μοναδικά ακόμα και για τον ίδιο, αφού σπεύδει να ανεβάσει στο δίκτυο τις “απλές συνήθειες μεταφοράς” του σαν να πρόκειται για κάτι σπουδαίο - η ύπαρξη που υπερβάλλει) και από εκεί στην παθολογία της πατρίδας, της συγκυρίας που ακολουθεί και βασανίζει το άτομο για μια ολόκληρη ζωή - τη δική του αιωνιότητα (η Αναχίτα αδυνατεί να αποδεσμευτεί από το Ιράν και τα πάθη του κόσμου που άφησε πίσω και για τον οποίο αισθάνεται τρομακτική ενοχή).

Άλλοτε εξόφθαλμα και άλλοτε με σπουδαία διακριτικότητα, τα σχόλια του γαλλικού σινεμά αυτοαναφέρονται σε κάθε πλάνο: όταν ο ρεαλισμός μπλέκεται με την πραγματικότητα και την οθόνη γεμίζουν αληθινά βίντεο στρατιωτικών και ακτιβιστικών δολοφονιών (στους τίτλους τέλους μάλιστα υπάρχουν και οι αντίστοιχες διευθύνσεις τους στο διαδίκτυο) αλλά και όταν οι πρωταγωνιστές αγκιστρώνονται από τις εμμονές τους. “Πήγαινέ με στο Λούβρο”, λέει η Αναχίτα. Δε θέλει, παρά να δει τον Πύργο της Βαβέλ. Πόσο πιο ξεκάθαρα να κάνει το σχόλιό της μια ταινία για ανθρώπους που κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά τους;

πηγή
http://www.filmgaze.blogspot.com/search?updated-max=2011-11-21T09:00:00%2B02:00&max-results=10

τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=fQH6xWyxSSY

ONCE UPON A TIME IN ANATOLIA (2011), του Nuri Bilge Ceylan

2011-12-22T01:42:00.000+02:00

Μια ομάδα ανδρών βρίσκεται επί ποδός, ώστε να ανακαλύψει το συντομότερο, ένα νεκρό πτώμα στις αχανείς στέπες της Ανατολής. Ο αστυνομικός, ο γιατρός, ο εισαγγελέας, ο δήμαρχος και ο ύποπτος για το περιστατικό που βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση.

Ο Τούρκος Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν μπορεί να παραμένει σπουδαίος στιλίστας καδράροντας τα βάθη της Ανατολίας, όμως εδώ ξεκινά για να διηγηθεί μια ιστορία που χάνεται στα χρόνια της σήψης των ηθικών αξιών, τα χρόνια που βαραίνουν πάνω από την καθυστέρηση της δυτικής ένταξης της χώρας που λατρεύει, της χώρας που επιτρέπει στο σαράκι του κατεστημένου να τρώει τον εκσυγχρονισμό. Ανήσυχος δημιουργός, δεν εθελοτυφλεί μπροστά στις απολιθωμένες ηθικές αξίες ως τον μπούσουλα της οπισθοδρόμησης, ούτε κλείνει τα μάτια μπροστά στις αραχνιασμένες δομές της γραφειοκρατίας, της διαπλοκής και του ρουσφετιού.

Η αναζήτηση του πτώματος γίνεται η αφορμή για την αναζήτηση μιας χώρας νεκρών ηθικών αρχών, βουτηγμένης στη διαφθορά. Ο πιο σημαντικός Τούρκος σκηνοθέτης, αποφασίζει μια γερή βουτιά στα βαθιά ενός σάπιου συστήματος. Η καθυστέρηση της δυτικής ένταξης, διακαούς πόθου ενός λαού που για τη Δύση παρουσιάζει σχιζοφρένεια αναχρονιστικών δομών και λαχτάρας για πρόοδο, καθρεφτίζεται, μεταξύ άλλων, στην κούραση της αναμονής. Το παίδεμα του Τσεϊλάν στο θεατή, η απαίτηση να βυθιστεί μαζί του στα βάθη της Ανατολίας, εκεί δηλαδή που οι αρχές της δημοκρατίας και το όραμα της ανάπτυξης μπορούν να θαφτούν από το βαρύ παρελθόν, είναι η αρχή ενός βαρέως κοινωνικού θρίλερ, στη διάρκεια του οποίου όλα ξεγυμνώνονται. Μπορεί να εστιάζει στους ανθρώπους και τις σχέσεις τους, σπουδάζει όμως πρώτιστα με ματιά κοφτερά πολιτική, την εξουσία ως βάση του κοινωνικού πορτρέτου της σύγχρονης Τουρκίας. Μουντά, σιωπηλά, υπομονετικά, ηθελημένα ανιαρά τελικά, ο Τσεϊλάν παρατηρεί μία κατάσταση αιώνων που πλέον εκφράζεται με ελάχιστα λόγια και κοφτερά βλέμματα νουαρικών χαρακτήρων ενός ιδιότυπου γουέστερν από την ανάποδη, που ξέρει να χειριστεί λεπτά τις σχέσεις και να χτίσει ένα κοινωνικό και πολιτικό πορτρέτο υπό τη μορφή σχολίου, πιο διαβρωτικού και από την ανηθικότητα της εξουσίας πάνω στην οποία επίμονα εστιάζει. Πριν την αυτοψία του χαμένου πτώματος, μία αντίστοιχη στην οπισθοδρομική κοινωνία αποκαλύπτει όσα εδώ και καιρό έπαψαν να σοκάρουν, μαζί με τη χαμένη δυναμική μιας αλήθειας που έσβησε όσο αποφεύγαμε να την κοιτάζουμε στα μάτια.

Πιστά ρεαλιστικό, προσφέρει τη διέξοδο μέσα από ονειρικές σεκάνς (ένα φάντασμα υπό τη μορφή οράματος, μία αιθέρια ομορφιά αναδυόμενη από ένα σύμπαν ρουσφετιού και εξουσιαστικής ασυδοσίας) που, ως μέρη της πραγματικότητας (τα όνειρα δεν αποτελούν μέρος του συνειδητά φανταστικού αλλά της ασυνείδητα αληθινής φαντασίας), εντείνουν την τραγικότητα της βαρετής καθημερινότητας. Αβάσταχτη πλέον, περιμένει την αλλαγή, την πρόοδο και παραμένοντας βαθιά προσωπική, ηθογραφική, η αλήθεια της Τουρκίας στα μάτια του Τσεϊλάν έχει μια βαθιά ρίζα που οφείλει να γίνει ο στόχος όπως υποδεικνύει μία σπουδαία ταινία για ένα σκεπτόμενο κοινό.

πηγή
http://www.filmgaze.blogspot.com/

τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=4jKgHqU1jrs

A DANGEROUS METHOD (2011), του David Cronenberg

2011-12-22T01:39:00.000+02:00

Η φιλμογραφία του Cronenberg είναι ένας ιδιαίτερος θησαυρός για την έβδομη τέχνη. Μέσα από συγκεκριμένα μοτίβα – το ανθρώπινο σώμα, η σεξουαλικότητα, η βία – χτίζεται βήμα προς βήμα ένα φιλοσοφικό σύστημα με απώτερο προορισμό αυτό που αποκαλούμε ψυχισμό ή πνεύμα, ένα ανθρώπινο επίπεδο τέλος πάντων πέραν του ορατού κι άμεσα εκφρασμένου στο κορμί. Οι ταινίες του είναι ταυτόχρονα εγκεφαλικές κι ατμοσφαιρικά υποβλητικές, βαθύτατες άλλα όχι βαριές. Μετά το Spider (ένα αινιγματικό αριστούργημα σπάνιας δύναμης), ο Καναδός επέλεξε μια στροφή προς ένα πιο αφηγηματικό, ακαδημαϊκών καταβολών, σινεμά. Φύσει ιδιόρρυθμος στην προβληματική του, είναι μάλλον αδύνατο να απορροφηθεί εντελώς από τις νόρμες του κλασικότροπου κινηματογράφου, εδώ όμως φτάνει εγγύτερα από ποτέ.

Ναι, το A Dangerous Method είναι αυτό που θα χαρακτηρίζαμε ως «light Cronenberg», το πιο επιφανειακά πράο φιλμ που θα μπορούσε ποτέ να μας παραδώσει. Ωστόσο πίσω από τη φόρμα του διαλογικού δράματος εποχής, κρύβεται ένας χείμαρρος από υπόνοιες, από ατάκες που χρήζουν επαναληπτικές προβολές για να εκτιμηθεί σωστά το εύρος των αναφορών τους, ενώ παρούσα δηλώνει κι η αγαπημένη στο σκηνοθέτη ειρωνεία. Αυτή τη φορά το αντικείμενό της δεν είναι άλλο από τον καθιερωμένο, πλέον, θεσμό της ψυχανάλυσης, τη νέα θρησκεία που έχει μετατρέψει το ψυχολόγο – θεραπευτή σε κάτι πολύ κοντινό στον παλιό μάγο της φυλής, που έλεγαν και οι Ινδιάνοι. Ουσιαστικά η ψυχανάλυση γεννήθηκε μέσα από το τρίγωνο Jung-Sabina-Freud, όταν ο πρώτος αποφάσισε να εφαρμόσει για πρώτη φορά στα χρονικά τη μέθοδο που στη θεωρία ανέπτυξε ο τελευταίος και που μέχρι εκείνη την εποχή ήταν ακόμα γνωστή ως η «ομιλούσα θεραπεία» (The Talking Cure είναι και η ονομασία του θεατρικού του Christopher Hampton που ο ίδιος διασκευάζει εδώ ως σεναριογράφος).

Ανάμεσα στους δύο αυτούς σπουδαίους άντρες, όμως, βρισκόταν η ρωσoεβραϊκής καταγωγής Sabina Spielrein, αδίκως υποτιμημένη από την Ιστορία. Η σημαντικότερή της συνεισφορά σε επιστημονικό επίπεδο ήταν η σύνδεση της σεξουαλικής ορμής με την αυτοκαταστροφή και την μεταμόρφωση (ας θυμηθούμε εδώ το δίπτυχο οργασμός – θάνατος στο Crash και τη γενικότερη εμμονή του Cronenberg με τις πάσης φύσεως αλλαγές/επεμβάσεις στο σώμα). Σε ανθρώπινο επίπεδο, ωστόσο, ήταν η ερωτική της σχέση με τον Jung και η καταλυτική της επίδραση στη ζωή και το έργο του τελευταίου που τίθεται και στο επίκεντρο του φιλμ. Η «ιατρικής» φύσεως συναντήσεις τους σύντομα θα γεννήσουν τον πόθο, ο οποίος με τη σειρά του δε θα αργήσει να εκδηλωθεί σαρκικά.

Η εξερεύνηση της σεξουαλικότητας και η αλληλεπίδραση ανάμεσα στους δύο αφενός δίνει στον Cronenberg την αφορμή να εικονογραφήσει τη διεύρυνση των ορίων της ψυχανάλυσης εν τη γένεση της, αφετέρου ενεργοποιεί το οικείο στο έργο του (βλ. Dead Ringers) όχημα της δυαδικότητας. Ο κλοιός γύρω από το ζευγάρι σφίγγεται ολοένα και περισσότερο από την αντίστιξη του Jung με τον Freud (βλ. την εμμονή του με το σεξ και την παιδική ηλικία) και τον Otto Gross (ο βασικός φορέας απελευθέρωσης – σε σημείου μηδενισμού – κάθε σεξουαλικού φραγμού στο φιλμ, ερμηνευμένος με διαολεμένο μπρίο από τον Vincent Cassel). Ο Jung παρουσιάζεται ηθικά εγκρατής στη θεωρία του, λες και το μάθημα ζωής που η Sabina του προσέφερε δεν έμελλε να γίνει πλήρως κατανοητό. Κι εδώ ακριβώς έρχεται η στροφή του προς την μεταφυσική (ή προς ένα είδος πρωτοποριακού και ταυτόχρονα παραδοσιακού εσωτερισμού).

Ίσως σε αυτό το σημείο να βρίσκεται το πραγματικό σχόλιο του σκηνοθέτη. Μέσα από τις εσωτερικές αναζητήσεις με επίκεντρο τις αχανείς εκτάσεις του υποσυνειδήτου, χαρτογραφείται μια ολόκληρη εποχή με τις πολιτικές αναταράξεις της. Αυτές άλλωστε είναι πάντα αλληλένδετες με τις εξελίξεις σε ένα επίπεδο «κοινωνικής ψυχολογίας» και της ηθικές ανακατατάξεις που οδηγούν σε νέα ιδεολογικά εδάφη. Το όνειρο – προμήνυμα του Jung για το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο που με ένα ταιριαστό μούδιασμα αφηγείται ο (εξαιρετικός) Fassbender στο τέλος του φιλμ, όπως και το σαρκαστικό πλάνο με το άγαλμα της ελευθερίας, είναι αρκούντως εύγλωττα. Αντιδρώντας στον άκρατο θετικισμό της επιστήμης, εκείνη η εποχή ανακάλυψε το Εγώ, την πολυεπίπεδη δομή του υποκειμένου. Ποιες όμως οι ιδεολογικές και πολιτικές προεκτάσεις;

Σήμερα, μπορούμε καλύτερα να συμπεράνουμε που οδήγησε και ποιον ωφέλησε αυτή η εξέλιξη (αρκεί κάποιος να κάνει τη σύνδεση ανάμεσα στην ευτυχία της μονάδας του ατόμου και το κυρίαρχο οικονομικο-πολιτικό σύστημα, δηλαδή τον καπιταλισμό). Ο Cronenberg είναι αρκετά σοφός για να υπονοήσει – κι όχι να φωνάξει - μια τέτοιου είδους κριτική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έρχεται ως μερική απογοήτευση η επιλογή ενός ακαδημαϊκού χρονικογραφήματος για φόρμα στο φιλμ του.

Υ.Γ. Παρόλο που η Knightley δίνει, εμφανώς, τον καλύτερό της εαυτό, η επιλογή της είναι μάλλον προβληματική. Παίρνει χρόνο για να ξεπεράσει ο θεατής την περσόνα της και να αναδειχθεί η Sabina.

Υ.Γ. 2. Ιδανική η μουσική επένδυση από το στενό φίλο και συνεργάτη του σκηνοθέτη, Howard Shore.

δείτε το τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=664eq7BXQcM

πηγή
http://www.filmgaze.blogspot.com/

LA CONQUETE (2011), του Xavier Durringer

2011-12-22T01:36:00.000+02:00

«Η πολιτική είναι μια χαζή δουλειά που την αναλαμβάνουν έξυπνοι άντρες», δηλώνει στο μέσο του φιλμ ο Sarkozy του Xavier Durringer. Κι ένα παγκοσμίων διαστάσεων θεατρικό παιχνίδι, θα προσθέταμε εμείς αφήνοντας την κωμικοτραγική επικαιρότητα να μας επιβεβαιώνει. Στο La Conquête ξεμπροστιάζονται οι αδίστακτοι κανόνες του πολιτικού μηχανισμού, με πρώτο και βασικότερο την υποταγή στην ηγεμονία του φαίνεσθαι, κι αναδεικνύεται η υποκρισία ως το βασικό όπλο για την κατάκτηση και τη συντήρηση της εξουσίας. Έτσι, αν και γίνονται μόνο υπαινιγμοί για τις πλέον περιβόητες θέσεις του νυν Προέδρου της Γαλλίας (βλ. η στάση του στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, η στροφή προς μια σκληρή εξωτερική πολιτική), το πορτρέτο του Sarkozy βάφεται ουκ ολίγες φορές με χρώματα μελανά. Η ωμή του ειλικρίνεια (δεν αρνήθηκε στιγμή ότι απώτερος στόχος του είναι η προεδρία) καθρεφτίζει χωρίς περιστροφές αυτό το μακιαβελικό κράμα φιλοδοξίας και ματαιοδοξίας, την ίδια ώρα που η αναντιστοιχία σωματικού ύψους και επιδιώξεων θυμίζει κάτι από Ναπολέοντα.

Ωστόσο, ο Durringer φροντίζει να υπογραμμίσει την ακαταμάχητη έλξη που οι μηχανορραφίες πάντοτε προκαλούσαν στο κοινό και ο «ήρωάς» του κατατάσσεται στους μέγιστους ταχυδακτυλουργούς της γοητείας, ένας πολιτικός που γνωρίζει πώς να κερδίζει το πλήθος και να το βάζει να τραγουδά στο δικό του σκοπό. Μακριά από το επιδερμικό πολιτικό σχόλιο του W. (εδώ δε θα μάθουμε ποτέ για τον πατέρα του Sarkozy που εγκατέλειψε πολύ νωρίς αυτόν και την μητέρα του) και κάπως εγγύτερα στο γκροτέσκο σαρκασμό του Il Divo (χωρίς τη διεισδυτική γραφή ή τις κινηματογραφικές αρετές της ταινίας του Sorrentino), θα παρακολουθήσουμε τον οπορτουνιστή μα αποφασισμένο Nikolas να κερδίζει με μαεστρία έναν εργάτη που του επιτίθεται και, ταυτόχρονα, τις ψήφους της ακροδεξιάς. Η περιπαιχτική διάθεση της μουσικής υπόκρουσης που επίμονα συνοδεύει τα δρώμενα, όμως, μειώνει τη σοβαρότητα των προθέσεων και προσγειώνει το φιλμ στο επίπεδο ενός παρασκηνιακού χρονικογραφήματος.

Η αφήγηση επιμερίζεται σε δύο μέτωπα: αφενός η 16η Μαΐου 2007, ημερομηνία του θριάμβου στις προεδρικές εκλογές απέναντι στη Ségolène Royal, αφετέρου όλη η πορεία της ανόδου του στον πολιτικό στίβο από το 2002 κι έπειτα. Ενώ, όμως, η καριέρα του πλησιάζει προς το ζενίθ της, η προσωπική του ζωή έχει πάρει την κατιούσα. Παρόλο που το φιλμ χτίζεται ανθρωποκεντρικά, η χαρακτηρολογία στερείται του απαιτούμενου βάθους που θα μας έκανε να νοιαστούμε περισσότερο για τον άντρα πίσω από τον Πρόεδρο. Οι επικλήσεις του Nikolas στη Cecilia ότι όλα τα κάνει γι’ αυτήν, φαντάζουν υπερβολικά αφελείς – ειδικά αν η ταινία ανοίξει διάλογο με την πραγματική εξέλιξη των γεγονότων, βλ. γάμος με Carla Bruni λίγους μήνες μετά το διαζύγιο. Το La Conquête πετυχαίνει το στόχο του μόνο όταν παρακολουθούμε τις καυστικές λεκτικές μάχες του Sarkozy με τον Jacques Chirac (απολαυστικός ο Bernard Le Coq) και τον Dominique de Villepin, που μοιάζουν βγαλμένες από γκανγκστερική ταινία. Πίσω από τη διαπίστωση αυτή, το φιλμ ενδέχεται να κρύβει το μυστικό της επιβίωσης στο πολιτικό προσκήνιο: η μάσκα πρέπει να υποκαταστήσει το αληθινό πρόσωπο. Ας το έχουμε υπόψη σε μία χώρα με πλούσια πολιτική επικαιρότητα, αλλά κινηματογραφική ατολμία στην ενατένισή της.

δείτε το τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=O45MbP4k_eA

πηγή
http://www.filmgaze.blogspot.com/

LE GAMIN AU VELO (2011) το παιδί με το ποδήλατο

2011-12-22T01:31:00.000+02:00

Το σινεμά των αδερφών Dardenne είναι αναγκαίο, σήμερα περισσότερο από ποτέ. Σε μια εποχή οικονομικής, κοινωνικής και ιδεολογικής κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο, η επιστροφή σε έναν πρωταρχικό ουμανισμό μοιάζει με μια χειρονομία ελπίδας. Η αφηγηματική απλότητα, ο νατουραλισμός που αγγίζει τις νόρμες ενός ντοκιμαντέρ, οι εξαιρετικές ερμηνείες – όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που εδώ και χρόνια καθιέρωσαν και πιστά υπηρετούν, όσο παλιομοδίτικα κι αν φαντάζουν, συνιστούν μια μοναδικά αναζωογονητική εμπειρία για το θεατή. Γνωρίζεις τι να περιμένεις κάθε φορά που το όνομά τους αναγράφεται στους τίτλους αρχής, μπορείς να είσαι βέβαιος όμως για το επίπεδο της δουλειάς τους ενώ για εκείνους που αποδεικνύονται, όχι ακριβώς πιο παρατηρητικοί, αλλά περισσότερο «ανοιχτοί» συναισθηματικά, σε κάθε νέο τους φιλμ θα βρουν και μια ιδιαίτερη, φρέσκια πινελιά.

Έτσι, στο αμέσως προηγούμενο φιλμ τους, το εξαίσιο Le Silence de Lorna, μια στιγμή μεταφυσικής υπέρβασης – επιλογή καινοφανής στον κινηματογράφο των Βέλγων - καραδοκούσε στο φινάλε. Στο Le Gamin au Vélo επιστρέφουν ξανά στον αυστηρά οριοθετημένο ρεαλισμό, αυτή τη φορά όμως με μια έκδηλη αισιοδοξία. Τα κάδρα είναι ηλιόλουστα και διόλου τυχαία οι ίδιοι επισημαίνουν στις συνεντεύξεις τους ότι επέλεξαν για πρώτη φορά στην καριέρα τους να κάνουν γυρίσματα μέσα στο καλοκαίρι. Αυτή η φωτεινή εισβολή, που ενισχύεται από την πρωτοφανή χρήση μουσικής, μαρτυρά εύγλωττα τις προθέσεις των Dardenne. Εδώ ενδιαφέρονται περισσότερο για την κάθαρση, τη λύτρωση που επέρχεται της μετάνοιας. Ο μικρός τους ήρωας αναγνωρίζει τα λάθη του και μοιάζει διατεθειμένος να υποστεί την τιμωρία του.

Αν η επιρροή του Κλέφτη Ποδηλάτων είναι προφανής (αντίστροφα από το φιλμ του De Sica, ο μικρός Cyril εδώ έχει το ποδήλατο και ψάχνει τον πατέρα), στην πραγματικότητα το Le Gamin au Vélo θυμίζει περισσότερο τα 400 Χτυπήματα του Truffaut και τη διεισδυτική ματιά του τελευταίου στις δυσκολίες της ενηλικίωσης. Το ποδήλατο είναι ο καταλύτης όπου συμπυκνώνεται η βαθύτερη ανάγκη του Cyril για διαρκή κίνηση σε έναν κόσμο σκληρό κι ακατανόητο. Η πρώτη του στάση θα είναι στην – εξ’ ατυχήματος – αγκαλιά του με τη Samantha. «Μπορείς να με κρατάς», θα του ψιθυρίσει εκείνη, «αλλά όχι τόσο σφιχτά». Για μία ακόμα φορά, οι Dardenne θα μιλήσουν για την εμπιστοσύνη στον Άλλον, για την ουσία και την αξία του συν-υπάρχειν. Η Samantha αποφασίζει να βοηθήσει το αγόρι προκειμένου αυτό να εξέλθει του κόσμου της βίας και να γνωρίσει την αγάπη. Ο συγκλονιστικός Thomas Doret ενσαρκώνει τον Cyril σαν ένα αγρίμι έτοιμο να εκραγεί, έτσι που υποφέρει από την αδυναμία του να εκφράσει τη ανάγκη του για προσοχή. Στο φιλμ δεν υπάρχει η κλισέ παιδική ευγένεια, αλλά η ενήλικη γενναιοδωρία.

Η Cécile De France αποδεικνύεται ιδανική επιλογή για τη ρεαλιστική εικονογράφηση ενός χαρακτήρα βγαλμένου θαρρείς από τον ανθρωπιστικό ιδεαλισμό των Βέλγων σκηνοθετών. Η φυσικότητα της ερμηνείας της είναι ο στύλος πάνω στον οποίο χτίζεται ολόκληρο το έργο. Βλέπετε, οι Dardenne δεν ενδιαφέρονται να δώσουν εύκολες ψυχαναλυτικές ερμηνείες για τα κίνητρα της Samantha. Έτσι, ως δια (κινηματογραφικής) μαγείας, αποφεύγουν κάθε μελοδραματισμό χωρίς καμία όμως έκπτωση στη συναισθηματική βαρύτητα της ιστορίας τους. Όπως και για την ηρωίδα τους, έτσι και για το σύνολο της φιλμικής ματιάς των Dardenne, δεν υπάρχει παρελθόν παρά μόνο παρόν. Και φυσικά η υπόνοια του μέλλοντος εντός του τελευταίου.

Κι αν παρασυρόμενοι από τη θέρμη της ατμόσφαιρας εμφανίζονται ολίγον επιρρεπείς προς το διδακτισμό (περισσότερο απ’ ότι στις προηγούμενες ταινίες τους), έρχεται το τελευταίο «σκετς» για να απλώσει ένα γκρι σύννεφο πάνω από τα δρώμενα – οι Dardenne αισιοδοξούν αλλά το πράττουν με τα πόδια προσγειωμένα.

πηγή
http://www.filmgaze.blogspot.com/

δείτε το τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=wlxiPy1nIUE

CLAUDE SAUTET

2011-12-22T01:27:00.000+02:00

Ο Claude Sautet γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου του 1923 στο Montrouge, ένα προάστιο στα νοτιοδυτικά του Παρισιού. Καλλιτεχνικά ανήσυχος από μικρή ηλικία, ασχολήθηκε αρχικά με τη γλυπτική και τη ζωγραφική. Μάλιστα, η πρώτη του επαφή με το σινεμά ήρθε μέσα από τον τομέα της καλλιτεχνικής διεύθυνσης και του σχεδιασμού σκηνικών. Στη συνέχεια, όμως, στράφηκε προς τη μουσική η οποία και παρέμεινε η μεγάλη του αγάπη μέχρι τέλους. Εργάστηκε για χρόνια ως μουσικοκριτικός στην αριστερών πολιτικών θέσεων εφημερίδα, Combat. Μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, προσχώρησε στο Κομμουνιστικό Κόμμα για να αποχωρήσει, όμως, οριστικά το 1952. Σύμφωνα με δηλώσεις του, τη στροφή του στην έβδομη τέχνη την οφείλει στη γιαγιά του, φανατική σινεφίλ η ίδια, ενώ καταλυτική αποδείχτηκε η προβολή του Le Jour Se Lève (1939, Marcel Carné) σε κάποια σκοτεινή αίθουσα της γαλλικής πρωτεύουσας. Αφού σπούδασε στο Institute des Hautes Etudes Cinématographiques (IDHEC), εργάστηκε για περίπου δέκα χρόνια ως βοηθός σκηνοθέτη - ξεχωρίζει η συμμετοχή του στο Les Yeux Sans Visage του Georges Franju. Το 1955, μετά από τη ξαφνική απόλυση του πρώτου σκηνοθέτη, πραγματοποίησε απρόσμενα το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του με το Bonjour, Sourire, μια κωμωδία με τους Jean Carmet και Louis de Funès, η οποία πέρασε απαρατήρητη. Θα χρειαστεί να περάσουν άλλα πέντε χρόνια μέχρι να ξανακάτσει στη σκηνοθετική καρέκλα, παραδίδοντας εκείνο το φιλμ που ο ίδιος θεωρούσε ως την πρώτη του πραγματική σκηνοθετική δουλειά.

Βασισμένο σε μυθιστόρημα του José Giovanni (συγγραφέας του Le Deuxième Souffle και σκηνοθέτης ο ίδιος), το Classe Tous Risques (1960) είναι μια σφιχτοδεμένη όσο και στιλιζαρισμένη περιπέτεια στα πρότυπα του Melville και του Becker. Ο Sautet ήταν προσωπική επιλογή του πρωταγωνιστή, Lino Ventura, και η συνεργασία τους εδώ αποτέλεσε την αρχή μιας μακρόχρονης φιλίας. Μαζί αγωνίστηκαν και πέτυχαν την πρόσληψη του άγνωστου τότε Jean-Paul Belmondo (το A Bout De Souffle δεν είχε ακόμα κυκλοφορήσει στις αίθουσες) και με την παρουσία της Sandra Milo, τρία χρόνια πριν το φελλινικό 8 ½, συμπληρώθηκε ένα δυνατό cast που βοήθησε στη δημιουργία της εκπληκτικής ατμόσφαιρας του φιλμ. Ειδικά η είσοδος του Belmondo, με το larger than life σακάκι του, μοιάζει να σηματοδοτεί το χαμένο σύνδεσμο ανάμεσα στη nouvelle vague και τα αμερικάνικα b-movies που αποτέλεσαν τη βάση των πειραματισμών της . Όμως το «συγχρονισμένο» χτύπημα της παρέας των Godard, Truffaut, Rivette και Chabrol στα κινηματογραφικά ήθη, καταδίκασε το Classe Tous Risques σε κριτική και εμπορική αποτυχία. Παρασυρμένοι από την - ασύλληπτη έως τότε - φρεσκάδα του Νέου Κύματος, οι περισσότεροι καταδίκασαν το στυλ του Sautet ως ξεπερασμένο. Απογοητευμένος, αποφάσισε να αποσυρθεί από τις σκηνοθετικές του βλέψεις . Διατήρησε, όμως, έναν κρυφό αλλά ουσιαστικό ρόλο στη γαλλική κινηματογραφική βιομηχανία. Σκηνοθέτες του βεληνεκούς των Marcel Ophüls, Jacques Deray και Jean Becker απευθύνονταν σε αυτόν για να «χτενίσει» τα σενάριά τους, ενώ πολλοί αποδίδουν την επιτυχία του ντεμπούτου του Jean-Paul Rappeneau, La Vie de Château, στις επεμβάσεις του Sautet. Αυτός είναι και ο λόγος που οδήγησε τον Truffaut να τον χαρακτηρίσει ως τον «μεγάλο επισκευαστή του γαλλικού σινεμά». Χρειάστηκε το πέρασμα ορισμένων χρόνων μέχρι μια παρέα σινεφίλ, με μπροστάρη το νεαρό τότε Bertrand Tavernier, να ανακαλύψει και να αποθεώσει το Classe Tous Risques. Ο εξαιρετικός ρυθμός, το φροντισμένο σασπένς και η εντυπωσιακή του δομή απλά υπογραμμίζουν κάποιες βασικές σταθερές που θα χαρακτηρίσουν το έργο του σκηνοθέτη μέχρι το τέλος. Σε θεματικό επίπεδο, βρίσκουμε τον μοναχικό άντρα που αν και καταδικασμένος, συνεχίζει να πιστεύει σε έναν παραδοσιακό, συντηρητικό κώδικα αντρικής φιλίας. Σε φορμαλιστικό επίπεδο, ξεχωρίζει η επιμονή του να αφήνει χρόνο στα πλάνα, δίνοντας στους χαρακτήρες του την άδεια να αναπνεύσουν. Με τη βοήθεια της σιωπής, ο θεατής γίνεται συμμέτοχος στα δρώμενα με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό, κάτοικος στο εκλεπτυσμένο αυτό φιλμικό κόσμο, και όχι απλός εξωτερικός παρατηρητής. Έτσι, η ραθυμία αντικαθίσταται από την αγωνία της εμπλοκής. Χαρακτηριστικά είναι τα πλάνα στο πρόσωπο του κεντρικού ήρωα, Abel Davos, όπου απλά συλλογίζεται την επόμενή του κίνηση.
Ο Ventura ήταν εκείνος που, εκμεταλλευόμενος την ανοδική πορεία της δικής του καριέρας, χάρισε στο Sautet μία δεύτερη ευκαιρία αναθέτοντάς του το σενάριο του L’ Arme à Gauche (1965). Το αποτέλεσμα ήταν μια εξωτική περιπέτεια με το πρώτο μέρος της να μοιάζει βγαλμένο από το Touch of Evil (1958, Orson Welles), ενώ το δεύτερο να εκτυλίσσεται ολόκληρο πάνω σε ένα σκάφος, θυμίζοντας την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του Key Largo (1948, John Huston). Η υποδοχή της ταινίας, όμως, ήταν πάλι αποκαρδιωτική και ο Sautet αποφάσισε για δεύτερη (αλλά όχι τελευταία) φορά ότι η σκηνοθεσία δεν ήταν για αυτόν. Μετά από τέσσερα μόλις χρόνια θα άλλαζε πάλι γνώμη, αλλά θα τηρούσε την απόφαση αποχής μόνο αναφορικά με τα crime films από όπου και ξεκίνησε. Ολόκληρες δεκαετίες μετά, ο Lino Ventura θα εξέφραζε τη μεγάλη του στενοχώρια που δε ξανασυνεργάστηκε με τον Sautet. Όπως δήλωνε σε κάθε ευκαιρία, τον θεωρούσε ως τον τέλειο σκηνοθέτη για το είδος των ταινιών που ο ίδιος αγαπούσε.

Μπορεί το Les Choses De La Vie (1969) να έμοιαζε εκείνη την εποχή σαν …«κόντρα» ρόλος για τον Sautet λόγω πρότερου βίου, αποτέλεσε όμως, αν όχι την καλύτερη, σίγουρα τη σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του. Είναι το φιλμ που τον βοήθησε να βρει τον εαυτό του και να κατασταλάξει στο κινηματογραφικό είδος που θα υπηρετήσει στο εξής: εξονυχιστικές, λεπτομερειακές μελέτες της ανθρώπινης συμπεριφοράς και διάδρασης, σε επίπεδο καθημερινό, ερωτικό και φιλικό. Οι μεγάλες αλήθειες στο σινεμά του Sautet κρύβονται στις επιθυμίες, τις μετάνοιες, τις ενοχές, όλα όσα μας «κλείνουν» και δυσκολεύουν την επικοινωνία μας, όλα εκείνα που θα θέλαμε να φωνάξουμε αλλά τελικά εγκλωβίζονται εντός μας, με έναν τρόπο οδυνηρό, μα αναπόφευκτο. Θα μπορούσε να υποστηριχτεί πως όλες οι σεναριακές ίντριγκες στα φιλμ του δεν είναι παρά απλές αφορμές για να χαθούμε σε ένα πολύπλοκο πλέγμα δράσεων και αντιδράσεων, σε ένα σύμπαν άλλοτε διαλογικό κι άλλοτε γεμάτο λιγωτικές σιωπές, εύγλωττες χειρονομίες και βλέματα απρόσμενα.

Κάποτε ο Tarantino είχε εκθειάσει το Rio Bravo (1959, Howard Hawks) ως το κορυφαίο hang-out movie. Δηλαδή το είδος εκείνο των ταινιών όπου η πλοκή παίζει μηδαμινό ή πολύ μικρό ρόλο και αυτό που μετράει είναι η φιλική ατμόσφαιρα που φτιάχνουν οι χαρακτήρες με τον θεατή, μια παρέα που ο τελευταίος συναντά και περνά λίγες ώρες μαζί της. Ίσως αυτά τα λόγια μπορούν να περιγράψουν με τον καλύτερο τρόπο τα περισσότερα φιλμ του Sautet τη δεκαετία του ’70, ειδικά αν σημειωθεί η επιμονή σε σταθερούς συνεργάτες: Romy Schneider, Michel Piccoli, Yves Montand, Philippe Sarde στη μουσική, Jean Boffety στη φωτογραφία, Jacqueline Thiédot στο μοντάζ, Jean-Loup Dabadie στο σενάριο. Η εμπορική αποτυχία όμως του Un Mauvais Fils (1980) και η αυτοκτονία της πολυαγαπημένης του Schneider, θα βυθίσουν τον Sautet στην κατάθλιψη. Το τελειωτικό χτύπημα θα έρθει με το Garcon! (1983), με το οποίο κι έλαβε τις χειρότερες κριτικές της καριέρας του, πιάνοντας παράλληλα και πάτο σε εισπρακτικό επίπεδο. Υπό αυτές τις συνθήκες, θα αποφασίσει για τρίτη φορά να αποσυρθεί.

Θα ανακαλέσει ξανά μετά από πέντε χρόνια και με το Quelques Jours Avec Moi (1988) θα εισέλθει στην τελευταία φάση της φιλμογραφίας του. Αφήνοντας το …καλύτερο για το τέλος, η τριλογία που αποτελείται από το προαναφερθέν φιλμ καθώς και από τα Un Coeur en Hiver (1992) και Nelly & Monsieur Arnaud (1995) θα φέρει ένα θριαμβευτικό κλείσιμο στην καριέρα του. Με νέες συνεργασίες και φιλίες (Daniel Auteuil και Emmanuelle Béart στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, Jacques Fieschi ως συν-σεναριογράφος), θα κερδίσει βραβεία, ευρύτατη κριτική αποδοχή και την καταξίωση στο σινεφίλ κοινό που οδήγησε σε αναθεώρηση ολόκληρου του έργου του. Σε μια σπάνια περίπτωση «καλλιτεχνικής δικαιοσύνης», πρόλαβε να γίνει μάρτυρας αυτής της θετικής μεταστροφής, πριν αποβιώσει τον Ιούλιο του 2000 στο Παρίσι, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο του ήπατος.

Ακόμα κι όσοι δεν έχουν εντρυφήσει στο έργο του Claude Sautet, ακούγοντας το όνομά του σχηματίζουν αμέσως την εικόνα του κομψού σινεμά των εκλεπτυσμένων τρόπων και του savoir vivre. Αν όμως για τους περισσότερους πλέον η υπογραφή του είναι συνώνυμη με έναν κινηματογράφο ανθρώπινο και μια τεχνική αψεγάδιαστη, η αντιμετώπιση δεν ήταν πάντα η ίδια. Για πολλά χρόνια, τόσο ο ίδιος όσο και οι ταινίες του γνώριζαν την περιφρόνηση και δέχονταν αμέτρητες επιθέσεις με την κατηγορία της απουσίας κριτικής στην αστική τάξη. Η τελευταία κατοικεί στο προσκήνιο του συνόλου σχεδόν του έργου του (με την προφανή εξαίρεση του Un Mauvais Fils) παρά το γεγονός ότι ο ίδιος μεγάλωσε σε μία εργατική οικογένεια. Ωστόσο, μια προσεκτική παρακολούθηση των ταινιών του εύκολα καταδεικνύει ότι οι χαρακτήρες του Sautet βρίσκονται πολύ μακριά από την τελειότητα. Βάζοντας την ανθρώπινη συμπεριφορά στο μικροσκόπιο, απεικονίζει μια μπουρζουαζία νευρωτική, μετέωρη σε μια διαδρομή ασυνείδητης εκλογής. Με διάχυτη σεμνότητα, τα κάδρα του φιλοξενούν τον απολογισμό για ζωές που, κατά κύριο λόγο, βρίσκονται ήδη στο δεύτερο μισό τους και διηγούνται τα λάθη και τα πάθη σε ένα προσωπικό επίπεδο. Ο «κοινωνιολόγος Sautet» είναι απλά μία παράπλευρη συνέπεια του «αισθηματία Sautet». Μελετώντας σχέσεις ερωτικές ανάμεσα σε φίλους και σχέσεις φιλικές ανάμεσα σε εραστές, το ενδιαφέρον του βρισκόταν κυρίως στο να στέκει αληθινός απέναντι στους ήρωές του, φτιάχνοντας με ασυναγώνιστη φροντίδα έναν υπόγειο, κρυφό δεσμό οικειότητας με το θεατή. Και μέσα από αυτήν την ποιητική της μελαγχολίας, μέσα από το συναισθηματικά ανολοκλήρωτο των αστών, περνάει σε ένα δεύτερο, βαθύτερο επίπεδο το δικό του κοινωνικοπολιτικό σχόλιο.

Φυσικά, υπήρξαν αρκετές φορές που η κριτική της μπουρζουαζίας ήταν πολύ πιο άμεση. Και ακριβώς επειδή η αφήγησή του Sautet πάντα λαμβάνει χώρα στο γνώριμο έδαφος της καθημερινότητας, η κριτική αυτή εντυπώνεται εντονότερα, χωρίς την αποστασιοποιητική ασφάλεια της ειρωνείας (Chabrol) ή των ονειρικών παρεμβάσεων (Bunuel). Στο Vincent, Francois, Paul …et les autres (1974), φιλμ κομβικής σημασίας για την κατανόηση των προθέσεων του σκηνοθέτη, είναι εξαιρετικά ευφυής η αντίστιξη των βασικών ηρώων με το χαρακτήρα του Depardieu, Jean. Ο τελευταίος, εργάτης και άσημος πυγμάχος, είναι μακράν ο πιο ισορροπημένος συναισθηματικά και ψυχολογικά χαρακτήρας και ο μόνος που στο φινάλε αφήνει μια σαφέστατη ένδειξη προόδου. Αντίθετα, ο Vincent του Yves Montand, ο Francois του Michel Piccoli και ο Paul του Serge Reggiani βυθίζονται στη χρεωκοπία, το συναισθηματικό και το συγγραφικό αδιέξοδο αντίστοιχα. Η σκηνή που η δηλωμένα άπιστη σύζυγος του Francois, Lucie, του φωνάζει πως ζει απλά για να βγάζει και να ξοδεύει λεφτά, είναι βασανιστική στην παρακολούθησή της. Το αποκορύφωμα έρχεται όμως στο δεύτερο μισό της ταινίας, όπου όλοι οι φίλοι μαζεύονται στο εξοχικό για ένα πλούσιο, κυριακάτικο γεύμα. Σε μια έξαρση ειλικρίνειας και αυτολύπησης, ο ένας θα προσβάλει τον άλλον ξεμπροστιάζοντας το συλλογικό τους ξεπούλημα.

Στο Mado (1976), ο Sautet σκαρφίζεται και στήνει την πλέον πρόδηλη φάρσα: τα αυτοκίνητα των μπουρζουάδων κολλάνε στις λάσπες, αναγκάζονται να περάσουν τη νύχτα στο δρόμο υπό καταρρακτώδη βροχή, τα κουστούμια τους βρωμίζουν ανεπανόρθωτα και οι ίδιοι, σε μια ξεδιάντροπη επιστροφή σε «πρωτόγονα» ένστικτα, το ρίχνουν στο γλέντι και το χορό. Η σκηνή είναι αποκαλυπτική της άποψης του Sautet για τους ήρωες του φιλμ, αλλά θα έφτανε και η σκληρή γλώσσα της Mado απέναντι στον Simon του Piccoli: «θέλεις να νικάς παντού, θέλεις να σε θαυμάζουν, αλλά δεν μπορείς να αγαπήσεις γιατί αγαπάς υπερβολικά τον εαυτό σου». Με αυτόν τον τρόπο, μέσα από σκηνές ιδιωτικής συνδιαλλαγής, ο Sautet γίνεται πιο ξεκάθαρος στο μήνυμά του. Δεν είναι τυχαίο πως στο συγκεκριμένο φιλμ, όπως και στον πρόδρομό του, το Max et les ferrailleurs (1971), οι σκηνές του κεντρικού ήρωα - ενσαρκωμένου σε αμφότερα τα φιλμ από τον Michel Piccoli - με μία πόρνη (η Lily της Romy Schneider και η Mado της Ottavia Piccolo) κατοικούν στην καρδιά της αφήγησης και στέκουν έξοχα σύμβολα της πάσης φύσεως εκπόρνευσης ως πάγια τακτική της κομφορμιστικής αστικής τάξης.

Αξίζει πάντως να υπογραμμιστεί πως η απάτη, σε όλες τις εκφάνσεις της και ιδιαίτερα στο πλαίσιο του γάμου, συνιστά μόνιμη σταθερά στο αστικό σύμπαν των ταινιών του Sautet. Όπως και οι σαφείς ενδείξεις αποπροσανατολισμού σε έναν κόσμο που θεοποιεί το κέρδος: μετά από μια ζωή απλόχερων απολαύσεων, έρχεται μια απόλυση για να στείλει τον Jerôme στην αυτοκτονία (Une Histoire Simple – 1978). Το σχόλιο φαντάζει τρομερά επίκαιρο στη σύγχρονη εποχή της οικονομικής κρίσης, ωστόσο φαίνεται πως δεν έπεισε τους κριτικούς των Cahiers du Cinema που, διαχρονικά, αντιπάθησαν τον Sautet για την ενασχόλησή του με την καθημερινότητα των σύγχρονών του αστών και έφτασαν στο σημείο να μην συμπεριλάβουν στο τεύχος τους ούτε την είδηση του θανάτου του σημαντικού αυτού δημιουργού.

Tο σινεμά του Sautet είναι αντρικό. Ίσως όχι με την έννοια ενός Mann ή ενός Scorsese, αλλά σε ένα πλαίσιο σαφέστατα πιο ρεαλιστικό και συναισθηματικό. Με την εξαίρεση του Une Histoire Simple, όλες οι υπόλοιπες ταινίες του δεν είναι παρά η καταγραφή της προσπάθειας ενός άντρα να βρει τη λύση στο μυστήριο της ύπαρξης. Η επαγγελματική επιτυχία μπορεί να γίνει εμμονή (Max et les ferrailleurs, Mado), συνήθως όμως είναι ο θήλυκος πόλος στην αφήγηση που τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Στην πιο ακραία του μορφή μπορεί να οδηγήσει στο έγκλημα, όπως συμβαίνει με τον ήρωα του Piccoli στο Max et les ferrailleurs, ή σε σπασμωδικές, σχεδόν γελοίες εκρήξεις ανωριμότητας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον César του Yves Montand στο César et Rosalie (1972). Ο τελευταίος, μάλλον συνειδητά, κλήθηκε να ερμηνεύσει τους πιο εύθραυστους άντρες στο σύμπαν του Sautet, χαρακτηριστικό που συνιστά περισσότερο άμεση προέκταση του εγωισμού και της κατακτητικής διάθεσής τους. Την κορύφωση μπορούμε να τη συναντήσουμε στο Garcon!. Όπως δηλώνει εύγλωττα και ο τίτλος, δεν πρόκειται μόνο για ένα αγόρι, αλλά και για ένα αγόρι μόνο, έρμαιο της ακατανόητης και γι'αυτό εξωτικής παρουσίας της γυναίκας.

Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, ο Piccoli χαρακτήρισε τον Sautet ως έναν άντρα ταπεινό και αιώνια ερωτευμένο με τις γυναίκες. Αυτή η περιγραφή εξηγεί πολλά για την εμμονή του με το μυστήριο της θηλυκής ετερότητας. Το αίτημα της συντροφικότητας, η ανάγκη για τον Άλλον, εκφράστηκε στις περισσότερες από τις ταινίες του σε ένα πλαίσιο ερωτικό, είτε σα μια ρομαντική μπαλάντα, είτε (πολύ συχνότερα) ως μια αδυναμία αγάπης. Η πορεία που χαράξαν τα φιλμ του είναι μάλλον απαισιόδοξη. Από τη Romy Schneider στη Sandrine Bonnaire και με κατάληξη την Emmanuelle Béart, καθίσταται εμφανής η μετάβαση προς μια ολοένα και πιο ψυχρή ομορφιά που σε θαμπώνει με την όψη της, καθιστώντας συγχρόνως κάθε άγγιγμα απαγορευμένο. Ακριβώς όπως οι αναμνήσεις του Pierre στο αριστουργηματικό Les Choses De La Vie. Η εκκίνηση είναι πάντα μοναχική - ο άνδρας είναι καταδικασμένος να εγκαταλείπει και να εγκαταλείπεται, δεν πρόκειται για επιλογή αλλά για αδυναμία. Ωστόσο, με το άκρως λειτουργικό εύρημα του ατυχήματος, το φιλμ εξελίσσεται σε μία κατάφαση της συνύπαρξης. Ετοιμοθάνατος στο ασθενοφόρο, ο Pierre (ο Piccoli σε μια ερμηνεία ζωής) θα κυριευτεί από μία μόνο σκέψη, να βρει και να σκίσει το γράμμα χωρισμού που θα έστελνε στην γυναίκα που αγαπά, «για να μη ζήσει μόνος». Τη δήλωση του θα εισακούσουν οι άντρες των επόμενων ταινιών του Sautet και θα επιλέξουν τη συμβίωση για να γνωρίσουν όμως την απιστία, την έλλειψη κατανόησης, τον πόνο - και θα έχουν τις δικές τους ανεπάρκειες για να κατηγορήσουν.

Για να φτάσουμε στο Un Coeur En Hiver και στον πιο αινιγματικό, ίσως, κινηματογραφικό χαρακτήρα της πρόσφατης μνήμης. Ο Stéphane του Daniel Auteuil ομολογεί πως τα συναισθήματα αποτελούν για τον ίδιο έναν άγνωστο κόσμο. Η ερωτική σύνδεση με το άλλο φύλο θυμίζει τη σχέση του με τη μουσική και το βιολί: το ακούει με θαυμασμό και δέος, γνωρίζει πώς να το χειριστεί ώστε να ακουστεί στο δικό του ρυθμό, αλλά αδυνατεί να φτάσει στη «μέθεξη», δε θα είναι ποτέ σε θέση να παίξει ο ίδιος το αγαπημένο του μουσικό όργανο. Μάταια η Camille θα του παραδοθεί. Εκείνος θέλει, αλλά δεν μπορεί, έρμαιο - θαρρείς - μιας φύσης αναπόδραστα μοναχικής. Στο ίδιο φιλμ συναντούμε και το τερματικό σημείο της έρευνας του Sautet γύρω από το ζήτημα της αντρικής φιλίας, στο οποίο παρουσιάζεται σχεδόν συντηρητικός - ίσως σε αναζήτηση μιας τελευταίας ελπίδας συντροφιάς. Στο Classe Tous Risques, ο Abel θα εκδικηθεί τους «φίλους που ξέχασαν» αλλά η απογοήτευσή του θα νικηθεί από το φως μιας καινούριας, ανιδιοτελούς φιλίας με τον Eric του Belmondo. Στο Les Choses De La Vie, ο Francois κρατά σημαντική θέση στις αναμνήσεις του Pierre, ενώ όλο το Vincent, Francois, Paul ...et les autres μπορεί να ερμηνευθεί ως ύμνος στην αντρική παρέα - δεν είναι τυχαίο που η απόγνωση των ηρώων κορυφώνεται σαν συνειδητοποιήσουν την απόσταση από τους κολλητούς τους. Στο César et Rosalie και στο Quelques Jours Avec Moi, δύο άντρες που γνωρίζονται ως αντίζηλοι για την ίδια γυναίκα, τελικά καταλήγουν να δένονται περισσότερο ο ένας με τον άλλον παρά με το αντικείμενο του πόθου τους. Στο Un Coeur En Hiver, η σχέση του Stéphane με τον Maxim αγγίζει τα όρια της ομοφυλοφιλίας, πριν καταστραφεί οριστικά υπό την επίδραση της γυναίκας. Η μοναξιά είναι ανίκητη, φίλοι κι εραστές αποχωρούν ηττημένοι.

Στο Nelly & Monsieur Arnaud, καταληκτικό σημείο της ανδρικής ενδοσκόπησης, ο ήρωας βρίσκεται διόλου τυχαία σε προχωρημένη ηλικία. Στωικά έχει αποδεχτεί όλες τις απώλειες που σημάδεψαν τη ζωή του. Η γυναίκα του τον εγκατέλειψε επειδή «βρήκε κάποιον που ήξερε να την ακούει και να την κοιτάζει» - αυτόν τον κάποιον σίγουρα δε θα τον συναντούσαμε σε μια ταινία του Sautet. Ο Arnaud είναι ερωτευμένος με τη Nelly. Δε χρειάζεται να το φωνάξει, ένα απλό βλέμμα, ένα μικρό άγγιγμα είναι αρκετό. Οποιαδήποτε άλλη εξωτερίκευση στερείται νοήματος. Κάθε όνειρο συνύπαρξης είναι από τη γέννησή του καταδικασμένο και ο ίδιος το γνωρίζει καλά. «Όλοι θέλουμε την αγάπη, μα όταν τη βρούμε αποτραβιόμαστε», θα δηλώσει λίγο πριν το φινάλε, λίγο πριν αποχωρήσει στην πολυκοσμία του δρόμου. Όπως και ο Abel στο τελευταίο πλάνο του Classe Tous Risques. Μία μονάδα χαμένη στο αφιλόξενο πλήθος. Έχει χάσει τα πάντα. Εκτός από τη γνώση της μοναχικής του φύσης.

πηγή
http://www.filmgaze.blogspot.com/

BEGINNERS (2011), του Mike Mills

2011-12-22T01:24:00.000+02:00

Το όνομα του Mike Mills μπορεί να μη λέει πολλά στον Έλληνα θεατή, ωστόσο λογίζεται ως ένας από τους πλέον ταλαντούχους σκηνοθέτες διαφημιστικών, βιντεοκλίπ και μικρού μήκους φιλμ στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Έξι χρόνια πριν, έδωσε το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του, Thumbsucker, το οποίο αν και πέρασε σχεδόν απαρατήρητο από τη χώρα μας με μια straight to dvd κυκλοφορία, βραβεύτηκε – κάπως υπερβολικά είναι η αλήθεια – σε Βερολίνο και Sundance. Επηρεασμένος από τις μανιέρες του δήθεν ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου, η προσπάθεια του Mills για μια τρυφερή ιστορία αποδοχής και αγάπης εν τέλει καταδικάστηκε από αυτές. Χρειάστηκαν έξι ολόκληρα χρόνια για να πάρει το μάθημά του και να περάσει, με άνεση μάλιστα, τις «εξετάσεις» με μια δεύτερη ταινία. Περνώντας από ενήλικους με εθισμό στην …πιπίλα σε υπερήλικους που αποκαλύπτουν στα γεράματα τις αληθινές σεξουαλικές τους προτιμήσεις, είναι προφανές ότι δεν αλλάζει θεματικά μονοπάτια. Παρουσιάζεται, όμως, σαφέστατα πιο ώριμος, με μια αφηγηματική ηρεμία που αδιαφορεί επιδεικτικά για πάσης φύσεως εντυπωσιασμούς. Έτσι, είναι σε θέση να ελευθερώσει την ανεπιτήδευτη στοργή την οποία νιώθει για τους χαρακτήρες του, απόρροια της άκρως προσωπικής εξομολογήσεως που περικλείει σε αυτούς.

Κατά δική του ομολογία, ο χαρακτήρας του Hal είναι απευθείας αναφορά στον πατέρα του και ουσιαστικά ολόκληρο το φιλμ είναι μια καταγραφή των τελευταίων ετών της ζωής εκείνου. Και είναι πραγματικό επίτευγμα η αποφυγή της παγίδας του εύκολου συναισθηματισμού. Κάθε υποψία μελό διαλύεται από την απέριττη σκηνοθεσία, το γλυκόπικρο χιούμορ που διαπερνάει τους διαλόγους και, φυσικά, τις εξαιρετικές ερμηνείες της εκλεκτής πρωταγωνιστικής τριάδας. Ο Ewan McGregor μπορεί ακόμα να γίνεται ο χαρακτήρας που υποδύεται, και όχι το αντίστροφο – δυστύχημα σύνηθες στους ηθοποιούς αντίστοιχης απήχησης. H Mélanie Laurent είναι το γλυκό κορίτσι της διπλανής πόρτας και με την αύρα της προσθέτει πόντους στο τελικό αποτέλεσμα. Ωστόσο το μυστικό της ταινίας δεν είναι άλλο από τον Christopher Plummer. Οι σκηνές ενός εβδομηντάρη που προσπαθεί με ζήλο να ενταχθεί στη σύγχρονη γκέι κοινότητα θα μπορούσαν πολύ εύκολα να γλιστρήσουν στην καρικατούρα αν δεν υπήρχε το σίγουρο άγγιγμα του σπουδαίου Καναδού ηθοποιού.

Το παράλληλο ταξίδι πατέρα και γιου περνά από τους ίδιους σταθμούς: η αγάπη και η συναισθηματική μας διαθεσιμότητα για την υποδοχή της, η απώλεια και ο εναγκαλισμός της, η κατανόηση και η αποδοχή ως η συνταγή για μια ευτυχισμένη συμβίωση. Τα ερωτικά αισθήματα που αναπάντεχα ξυπνά στον Oliver το χαμόγελο της Ann δίνουν την αφορμή για μία αναπόληση της σχέσης του πρώτου με τον Hal και, ταυτόχρονα, για ένα στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη επαφή και στον τρόπο που αυτή αναπόφευκτα επηρεάζεται από την εποχή την οποία κατοικεί. Είναι αλήθεια πως με την απουσία κλιμακώσεων και την (σε στιγμές υπερβολικά) χαλαρή αφήγηση, ο Mills ρισκάρει να αποξενώσει το ευρύ κοινό. Όσοι όμως καταφέρουν να «ενταχθούν» στο ρυθμό του, το Beginners θα τους αποζημιώσει.

δείτε το τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=DFM3AE64bgw

πηγή
http://www.filmgaze.blogspot.com/

IN TIME (2011), του Andrew Niccol

2011-12-22T01:18:00.000+02:00

«Πρέπει να θυμάσαι πως ο χρόνος είναι χρήμα», έγραφε αιώνες πριν ο Βενιαμίν Φραγκλίνος σε μια κεφαλαιώδη συμπύκνωση του πνεύματος του καπιταλισμού. Η φράση του εισχώρησε στα ήθη λαών, έφτασε να είναι μία από τις σοφές παροιμίες που μας κληροδοτούσαν οι παλαιότεροι και σήμερα γίνεται πλέον δεκτή ως αναντίρρητο αξίωμα. Η σχέση του ανθρώπου με την έννοια και το βίωμα του χρόνου υπήρξε ανέκαθεν πολυδιάστατη, ωστόσο θεωρούμενη υπό όρους οικονομικούς εμφανίζεται άκρως αποκαλυπτική των προθέσεων του εκάστοτε συστήματος. Για τους μη ευνοούμενους, το – έτσι κι αλλιώς προβληματικό – «δουλεύω για να ζω» μετατρέπεται σε «ζω για να δουλεύω» κι εμμέσως ο χρόνος πρωταγωνιστεί ως αξία ανταλλακτική. Τι θα γινόταν αν κάτι τέτοιο συνέβαινε με τον πλέον άμεσο τρόπο, αν δηλαδή ο χρόνος (οι ώρες, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα) αντικαθιστούσαν τα λεφτά;

Αυτός είναι ο βασικός προβληματισμός του Andrew Niccol, σκηνοθέτη του Gattaca και σεναριογράφου του The Truman Show μεταξύ άλλων, στο νέο του φιλμ με τον ταιριαστό τίτλο «In Time». Με αυτό εξακολουθεί να διεκδικεί μια θέση ανάμεσα στους πρωτοστάτες του κύματος των «σκεπτόμενων» blockbuster (ο Christopher Nolan μάλλον ηγείται της κατηγορίας αυτής). Ανατριχιαστικά επίκαιρος, χτίζει μια φουτουριστική αλληγορία για την οικονομική κρίση και δε διστάζει να πάρει μια ξεκάθαρη θέση - κάλεσμα προς επανάσταση.

Ασφαλώς η στράτευσή του είναι καθαρά συναισθηματικής τάξεως, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον ήρωα του φιλμ ,Will Salas, διαπίστωση που γίνεται ξεκάθαρη από το εισαγωγικό επεισόδιο με την μητέρα του πρωταγωνιστή, ατυχής ροπή του Niccol προς έναν εύκολο συναισθηματισμό, και τη σχηματική παρακίνησή του από έναν αυτοκτονικό αριστοκράτη. Ωστόσο, στην πορεία θα βασιστεί πάνω σε μύθους κινηματογραφικούς (Bonnie & Clyde) και μη (Ρομπέν των Δασών) για να εικονογραφήσει ένα αφελές αλλά ανά στιγμές ξεσηκωτικό χτύπημα απέναντι στο ανθρωποφάγο σύστημα που τρέφεται από τον ανταγωνισμό των πολλών για να θρέψει τους λίγους εκλεκτούς. Ακόμα κι όταν υποκύπτει σε – συνταγογραμμένες θαρρείς – σεκάνς δράσης και καταδίωξης (που διαδραματίζονται σε ένα Λος Άντζελες πλήρως μεταμορφωμένο από τον κορυφαίο διευθυντή φωτογραφίας, Roger Deakins), η αφήγηση παραμένει παραπάνω από αξιοπρεπής. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι βρίσκει συνεχώς αφορμές να θίξει ζητήματα άκρως ενδιαφέροντα.

Ένα από αυτά είναι η εμμονή με τη νεότητα, το αιώνιο μίσος του ανθρώπου προς τη φυσική του γήρανση, συνδεδεμένο μάλιστα με το κύμα καταναλωτισμού των τελευταίων δεκαετιών. Η εικόνα που αναδύεται κάνει τη σεναριακή ιδέα του Niccol ανατριχιαστικά οικεία και το χαρακτηρισμό «επιστημονική φαντασία» μάλλον άκαιρο - αρκεί να αναλογιστεί κανείς τα λεφτά που ξοδεύονται για να εξαφανίσει ο φαντασμένος (και φοβισμένος) ανθρωπάκος τα σημάδια του χρόνου από πάνω του. Ωστόσο, η σπουδαιότερη σκηνή έρχεται κάπου στο μέσο του φιλμ. Όταν ο Will εξηγεί στη Sylvia με ποιον τρόπο έμαθε να επιβιώνει στο γκέτο «κλέβοντας» χρόνο από τους άλλους, το μυστικό βρίσκεται στο εγγενές ένστικτο της συμπάθειας. Μια ιδέα που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου περί επικράτησης του ισχυρότερου και που δείχνει ότι ο Niccol έρχεται καλά μελετημένος για να παραδώσει την αντικαπιταλιστική του δήλωση.

Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς πώς επικαλείσαι το ρόλο του συνειδητοποιημένου - σε επίπεδο πολιτικής και οικονομικής ευθύνης - καλλιτέχνη όταν κάνεις ταινίες με διόλου ευκαταφρόνητο προϋπολογισμό και με πρωταγωνιστή ένα λαμπρό τέκνο της show-biz. Κάθε απάντηση μοιάζει αμφιλεγόμενη, σε αντίθεση με την ερμηνεία του Timberlake που για μία ακόμα φορά στέκεται απροσδόκητα ικανοποιητικά, σε σημείο που να καλύπτει την ερμηνευτική ανεπάρκεια της Seyfried. Κορυφαίος όλων όμως στέκει ο Cillian Murphy. Μέσα από το μετρημένο του βλέμμα αποκαλύπτεται η μελαγχολία του «οργάνου ασφαλείας», προϊόν ενός συστήματος με εγγενείς μηχανισμούς αυτοσυντήρησης.

δείτε το τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=fdadZ_KrZVw

πηγή
http://www.filmgaze.blogspot.com/

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ EDWARD YANG

2011-12-22T01:14:00.002+02:00

Ο Edward Yang γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1947 στη Σαγκάη της Κίνας, σε μια χώρα που εξακολουθούσε να μαστίζεται από τον εμφύλιο πόλεμο. Με την επικράτηση της Κομμουνιστικής παράταξης, χιλιάδες Κινέζοι εγκατέλειψαν την ενδοχώρα και εγκαταστάθηκαν στην Ταϊβάν. Ανάμεσά τους ήταν και η οικογένεια του Yang. Η περιοχή βρισκόταν υπό Ιαπωνική κυριαρχία για περίπου τέσσερις αιώνες, αλλά με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Δημοκρατία της Κίνας (εκπροσωπώντας τις συμμαχικές δυνάμεις) αποδέχτηκε την παράδοση του ιαπωνικού στρατού. Έτσι, η 25η Οκτωβρίου 1945 ορίστηκε ως εθνική γιορτή για την επανάκτηση της Ταϊβάν. Κάποιοι ντόπιοι υποδέχτηκαν τους Κινέζους ως απελευθερωτές. Άλλοι εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν τους Ιάπωνες και για χρόνια διατηρήθηκε μια νοσταλγία των Ταϊβανέζων για την ιαπωνική κουλτούρα (όπως μας δείχνει και το –εκτυλισσόμενο τη δεκαετία του ’60 – A Brighter Summer Day).

Μεγαλώνοντας στην Ταϊπέι, ο Yang ενθουσιάζεται με τα Manga και αρχίζει σιγά – σιγά να γράφει τις δικές του ιστορίες, καθώς και τα πρώτα του σενάρια. Αφού σπούδασε μηχανολόγος, έφυγε για μεταπτυχιακές σπουδές στον ίδιο κλάδο στην Αμερική, συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο της Florida. Αντί να προχωρήσει σε διδακτορικές σπουδές, αποφασίζει να αλλάξει κατεύθυνση και να ασχοληθεί με το σινεμά. Το 1974 γράφεται στο κινηματογραφικό τμήμα του UCLA. Γρήγορα όμως τα παράτησε, απογοητευμένος από την εμπορική νοοτροπία που το πανεπιστήμιο εμφυσούσε στους επίδοξους καλλιτέχνες. Με τα δικά του λόγια, «I decided that I didn’t have what it takes…». Μετακομίζει στο Seattle, όπου βρισκόταν ήδη η υπόλοιπη οικογένειά του, και αρχίζει να εργάζεται σε εργαστήρια πληροφορικής πάνω σε ζητήματα Εθνικής Άμυνας. Ωστόσο, μία συνηθισμένη επίσκεψή του σε κάποια από τις σκοτεινές αίθουσες της πόλης έμελλε να αλλάξει τη ζωή του. Παρακολουθώντας το Aguirre του Werner Herzog, ο Yang συνειδητοποίησε ότι το σινεμά ήταν στην πραγματικότητα ο μόνος δρόμος που ήθελε να ακολουθήσει. Διαπίστωσε ότι το να μελετάει μόνος του τα έργα μεγάλων σκηνοθετών ήταν πολύ πιο εποικοδομητικό από τις καθιερωμένες κινηματογραφικές σπουδές. Ας υπογραμμισθεί εδώ και μία χωρική συγκυρία: στο Seattle της δεκαετίας του ’70 σημειωνόταν μια ξεχωριστή κίνηση στο avant-garde κύκλωμα με μεγάλες προσωπικότητες του ανεξάρτητου χώρου να επιδίδονται σε πειραματισμούς και «έρευνες» πάνω στην κινηματογραφική γλώσσα.

Ο Yang εισέρχεται στην κινηματογραφική βιομηχανία γράφοντας σενάρια, με σημαντικότερο εκείνο του The Winter of 1905 (1981), μια τηλεταινία παραγωγής Χονγκ-Κονγκ. Τον επόμενο χρόνο επιστρέφει στην Ταϊβάν και συμμετέχει στο In Our Times, μια σπονδυλωτή ταινία, μαζί με σκηνοθέτες που έμελλε να αποτελέσουν μέρος του Ταϊβανέζικου Νέου Κύματος. Κυριότεροι εκπρόσωποι του σημαντικού αυτού κινήματος που θα ανθίσει στα επόμενα είκοσι χρόνια, είναι ο Hou Hsiao Hsien, ο Tsai Ming Liang και, φυσικά, ο Edward Yang. Όλοι τους μοιράζονταν τις ίδιες ανησυχίες και αντιμετώπιζαν κοινά προβλήματα στην ανεύρεση χρηματοδότησης και διανομής. Θυμίζοντας αρκετά την παρέα της γαλλικής nouvelle vague, είχαν στενές σχέσεις εντός και εκτός γυρισμάτων (ο Hou Hsiao Hsien κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Taipei Story) και, όπως θυμάται ο Yang, περνούσαν όλη την μέρα ο ένας στα σπίτια του άλλου συζητώντας και προετοιμάζοντας τα επόμενα σχέδιά τους.

Στην πορεία, αν και παρέμειναν φίλοι, οι τρεις πρωτεργάτες του κινήματος ακολούθησαν ξεχωριστούς δρόμους. Παραδόξως, αν και πιο κοντά στη δυτική κουλτούρα από τους άλλους, οι ταινίες του Yang έφτασαν πιο καθυστερημένα στην Ευρώπη και στην Αμερική. Ακόμα και σήμερα, παρά την έξαρση του ενδιαφέροντος για το ασιατικό σινεμά, ο Yang παραμένει σχεδόν άγνωστος, ενώ οι λίγοι που έχουν ξανακούσει το όνομά του, γνωρίζουν μόνο το τελευταίο του φιλμ, Yi Yi (2000), με το οποίο και απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες. Ωστόσο, σε ένα διάστημα περίπου είκοσι χρόνων, ο σπουδαίος "Ταϊβανέζος" δημιουργός έδωσε επτά συνολικά μεγάλου μήκους ταινίες, η μία καλύτερη από την άλλη. Δυστυχώς, ο καρκίνος τον πρόλαβε και του πήρε τη ζωή σε ηλικία μόλις 59 ετών, κι ενώ ετοίμαζε ήδη δύο ταινίες (μία εκτυλισσόμενη στο Seattle και μία ιστορία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ταϊβάν).

Ζωντανή απόδειξη της εξίσωσης που ο Godard τόνιζε στην Περιφρόνηση (μοντέρνος = κλασικός), οι ταινίες του Yang ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με την αστική ζωή και οι ήρωες του κατοικούν την σύγχρονη Ταϊπέι (με εξαίρεση το A Brighter Summer Day). Οι επιρροές του είναι πολύπλευρες (ο ίδιος έχει εκφράσει το θαυμασμό του για σκηνοθέτες όπως ο Lynch και ο Tarantino) αλλά συνδυάζονται με μοναδικό τρόπο σε μια κινηματογραφική φωνή ολότελα πρωτότυπη. Ειδικά στην πρώτη περίοδο της φιλμογραφίας του, πολλοί έσπευσαν να τον αποκαλέσουν Antonioni της Ανατολής. Παρά όμως τις προφανείς ομοιότητες, καθώς και ο Yang είναι ένας ποιητής της αποξένωσης, δεν πρέπει να παραβλέψουμε την ουμανιστική διάθεση των ταινιών του που γίνεται όλο και πιο έντονη στην πορεία, φέρνοντας στο νου τον Jean Renoir και τον Robert Altman. Θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τα φιλμ του σε τρεις ομάδες – περιόδους: α) τα That Day On The Beach (1983), Taipei Story (1985) και Terrorizer (1986), που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως φορμαλιστικές μελέτες πάνω στην αστική αποξένωση, β) τα A Confucian Confusion (1994) και Mahjong (1996), σύγχρονες σάτιρες που μέσα από τη λογική του παραλόγου διαλογίζονται πάνω στα μόνιμα θέματα του Yang, όπως η αναζήτηση ταυτότητας για τον πληθυσμό της Ταϊβάν, η σύγκρουση τέχνης – εμπορίου και οι διαπροσωπικές σχέσεις, και γ) τα A Brighter Summer Day (1991) και Yi Yi (2000), πολυπρόσωπα δράματα που απλώνονται σε έναν επικό καμβά και αποτελούν τα αδιαμφισβήτητα αριστουργήματά του.

Τόπος εκ φύσεως μεταμοντέρνος, η Ταϊβάν δεν είχε ποτέ τη δική της ταυτότητα, ούτε φυσικά μία αυτόφωτη κουλτούρα. Όντας ουσιαστικά πρωτοπόρος της πνευματικής, πολιτισμικής καθώς και υλικής παγκοσμιοποίησης των ημερών μας, έχτισε το χαρακτήρα της μέσα από το αμάγαλμα των κατακτητών της. Η σκιαγράφηση μιας κοινωνίας εγκλωβισμένης ανάμεσα στο «παλιό» και το «νέο» παρουσιάζεται από τον Yang μέσα από την μελέτη των διαπροσωπικών σχέσεων. Το ζευγάρι, καθώς και ο θεσμός του γάμου, συνιστούν μόνιμη σταθερά στο πρώτο στάδιο του έργου του (και όχι μόνο).

Στο πρώιμο αριστούργημά του, That Day On The Beach, ακολουθώντας μια λογοτεχνικής ευαισθησίας δομή και μία αφήγηση που ακόμα και σήμερα εκπλήσσει με τη φρεσκάδα της, επικεντρώνεται αρχικά στη σύγκρουση των γενεών. Οι ρόλοι της πατριαρχικής κοινωνίας, κληρονόμημα παλαιότερων εποχών, εξακολουθούν να ισχύουν. Επιβλήθηκαν στους νεότερους, οι οποίοι όμως μοιάζουν απεγνωσμένοι απέναντί τους. Αντιμετωπίζοντας μία κατά μέτωπο επίθεση από την εξέλιξη της τεχνολογίας, την κατάφωρη επιρροή του δυτικού τρόπου ζωής και την κυριαρχία των απρόσωπων μεγαλουπόλεων, αποδεικνύονται παντελώς ανίκανοι να χειριστούν και να λειτουργήσουν τους ρόλους που οι παλαιότεροι διάλεξαν για αυτούς. Είτε θα σκύψουν το κεφάλι με αποτέλεσμα τον κομφορμισμό και τη, συγκεκαλυμμένη έστω, κατάθλιψη (όπως πράττει εδώ ο Jia-Se), είτε θα επαναστατήσουν και θα βρεθούν μετέωροι και, κυρίως, ολότελα μόνοι στην άβυσσο μιας άγνωστης ζωής (αυτή είναι η απόφαση της αδερφής του πρώτου, Jia-Li). Το γεγονός ότι η κόρη της οικογένειας είναι εκείνη που θα αρνηθεί να συμβιβαστεί δεν είναι καθόλου τυχαίο.
Ο επαναπροσδιορισμός της θέσης της γυναίκας και η αδυναμία του άντρα να την δεχτεί ή να την κατανοήσει αποτελούν έναν εκ των βασικών λόγων που καταδικάζει τα ζευγάρια στις τρεις αυτές ταινίες: ο Do-Wei στο That Day On The Beach, ο Lon στο Taipei Story και ο Li στο Terrorizer θα γνωρίσουν τη συντριβή και την ταπείνωση, τα όνειρα της ρομαντικής συνύπαρξης δε θα γίνουν ποτέ η δική τους πραγματικότητα. Όπως εξομολογείται ο Jia-Se στην αδερφή του, τόσες σπουδές και τόσα πτυχία αλλά κανείς δεν τους δίδαξε τι σημαίνει ευτυχία. Στη σκηνή του χωρισμού στο Terrorizer, η εικόνα του παραιτημένου Li που κλείνει τη βαλίτσα της Chou λίγο πριν αυτή τον αφήσει για πάντα, είναι οδυνηρή στην παρακολούθησή της.

Η ήττα για τα ζευγάρια των τριών αυτών ταινιών επέρχεται όμως και από την επίδραση δύο ακόμα παραγόντων. Η πρόοδος στην οικονομία και την παραγωγή επέφερε τη διάλυση των μικρών επιχειρήσεων και την θριαμβευτική επικράτηση των πολυεθνικών, οι οποίες έφεραν μαζί τους ένα ολότελα καινούριο μοντέλο ζωής και καθημερινότητας. Η πίεση, το άγχος, η επικράτηση του «ζούμε για να δουλεύουμε» φέρνει αναπόφευκτα την απόσταση στο σπίτι. Ρίχνονται στο βωμό της επαγγελματικής επιτυχίας, χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνουν, και θυσιάζουν την αγάπη, τη συντροφικότητα ακόμα και την ηθική τους - ο Li του Terrorizer δε θα διστάσει να καρφώσει τον κολλητό του με αντάλλαγμα την πολυπόθητη προαγωγή.
Ωστόσο, βασικός καταλύτης στη ζωή τους αποδεικνύεται εν τέλει η τύχη. Μπερδεύοντας τους φακέλους, ο Do Wei θα φέρει άθελά του την αρχή του τέλους για το γάμο του στο That Day On The Beach. Στην κορυφαία στιγμή αυτής της πρώτης περιόδου του Yang, στο Terrorizer, η δράση κινητοποιείται από τις φάρσες που κάνει η White Chick σε τηλέφωνα, τυχαία επιλεγμένα από τον κατάλογο. Η αστάθεια και η αβεβαιότητα των ηρώων εντείνεται από την επίδραση του τυχαίου που έρχεται να καταστρέψει κάθε υπολογισμό και κάθε προσεκτικά μελετημένο σχέδιο. Η θρυμματισμένη και αποσπασμαστική αφήγηση (που τελειοποιείται στο Terrorizer επωφελούμενης της μεγαλύτερης, πλέον, σιγουριάς του σκηνοθέτη στα κάδρα του) έρχεται να συμπληρώσει αυτό το φαύλο και οξύμωρο κύκλο της αποκοπής και της απότομης διασύνδεσης μεταξύ ηρώων και καταστάσεων. Στο τέλος, όμως, η συνειδητοποίηση της μοναξιάς είναι η κοινή συνισταμένη των χαρακτήρων που κατοικούν στο φιλμικό σύμπαν του Yang. Στο αλησμόνητο φινάλε του That Day On The Beach, απευθείας αναφορά στη Dolce Vita, η επικοινωνία είναι πλέον αδύνατη. Σε εκείνο του Taipei Story, το πρόσωπο της Chin δε θα μας χαρίσει καμία εγγύτητα - τα γυαλιά ηλίου αναδεικνύονται σε μηχανισμό αποστασιοποίησης. Στο Terrorizer η απόγνωση θα βρει διέξοδο στη λυτρωτική βία.

Περίπου στη μέση του (τετράωρου) A Brighter Summer Day, κατά τη διάρκεια του μαθήματος της κινέζικης γραφής, ο μικρός Cat θα σηκωθεί στην τάξη και θα αναρωτηθεί, «what should I do?». Για τιμωρία, ο δάσκαλός του θα τον σηκώσει στον πίνακα για να γράψει 100 φορές τη λέξη «εγώ». Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Εκεί που οι Αμερικάνοι χρειάζονται μία απλή κάθετη γραμμή για καταθέσουν γραπτώς το σολιψισμό τους, στα κινέζικα η συγκεκριμένη λέξη απαιτεί πολύ μεγαλύτερη φροντίδα. Αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά σύμβολα που διατρέχουν το φιλμ και υπογραμμίζουν το άγχος ενός ολόκληρου λαού να υιοθετήσει, να ασπαστεί και, τελικά, να «ζήσει» μία ταυτότητα - προϊόν της σύνθεσης διαφορετικών πολιτισμών. Η υπό διαμόρφωση Ιστορία του τόπου και η περιπλεγμένη καταγωγή του συγκεντρώνεται σε μια σειρά από αντικείμενα που αποκτούν άκρως λειτουργικό ρόλο στη δραματουργία: τα ξίφη των Γιαπωνέζων αξιωματικών που ξεχάστηκαν στα πατάρια των σπιτιών ή ο αμερικανικής κατασκευής, σύγχρονος φακός και το ραδιόφωνο. Ακόμα, το ροκ εν ρολ και ο Έλβις, σύμβολα της Δύσης που εξαπλώνει την κυριαρχία της (ας σημειωθεί εδώ πως η Αμερική φαντάζει η πανάκεια για τους βασικούς χαρακτήρες όλων των ταινιών του Yang, από το That Day On The Beach ως το Yi Yi, ενώ ενδεικτική είναι η εξομολόγηση του Lon στο Taipei Story με την αφίσα της Merilyn Monroe στο βάθος). Καθώς οι μεγαλύτεροι μοιάζουν εντελώς χαμένοι, παραπατώντας ανάμεσα σε ένα σύστημα αυστηρού κρατικού παρεμβατισμού και της καινοφανούς άνθισης του ιδιωτικού τομέα (με τη γραφειοκρατεία και τη διαφθορά ως επακόλουθα), οι μικροί πρωταγωνιστές της ταινίας σχηματίζουν συμμορίες (με αμερικάνικα ψευδώνυμα βεβαίως, όπως Honey, Sly, Airplane και Tiger) για να δημιουργήσουν τη ψευδαίσθηση του ελέγχου και ο Yang μας θυμίζει πως η Ιστορία γράφεται στους δρόμους.

Τόσο το A Brighter Summer Day, όσο και το Yi Yi, παρακολουθούν το πέρασμα ενός έτους από τη ζωής μιας οικογένειας. Τα κοντινά πλάνα απουσιάζουν προς αποφυγή του μελοδραματισμού και, σαν άλλος Altman, ο Yang αφήνει την πηγαία συγκίνηση των ιστοριών του να γεμίσει τα μεσαία και γενικά κάδρα του. Αμφότερα τα φιλμ επικεντρώνονται στο μικρό αγόρι της κάθε οικογένειας, τον S'ir στο πρώτο και τον Yang-Yang στο δεύτερο. Στεκόμενος απλά και μόνο στους δύο αυτούς χαρακτήρες, μπορεί εύκολα κάποιος να εντοπίσει την εξέλιξη της σκέψης του σκηνοθέτη. Πίσω στο 1991, ο 14χρονος ήρωάς του θα συντριβεί κάτω από την αβεβαιότητα της κοινωνίας που τον περιβάλλει, χαμένος ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, θυμίζοντας το ντελιριακό φινάλε του Terrorizer, αμφίβολης ονειρικής προέλευσης. Σε μια σκηνή, ευφυούς κινηματογραφικής αυτοαναφορικότητας, ο S'ir θα φωνάξει αγανακτισμένος στο σκηνοθέτη, του γειτονικού από το σχολείο του, κινηματογραφικού στούντιο: «δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τι είναι ψεύτικο, πώς στο διάολο κάνεις αυτή τη δουλειά!». To 2000, οι ήρωες του Yi Yi είναι πλέον πλήρως συνειδητοποιημένοι. Τέρμα οι ονειροπολήσεις και οι δικαιολογίες, ο κόσμος δεν είναι και ούτε πρόκειται να γίνει όπως τον φανταστήκαμε, θα εξομολογηθεί η Ting-Ting. Η μόνη ελπίδα επαφίεται στους καλλιτέχνες, που θα πρέπει να δεχτούν την ευθύνη και να αναλάβουν να δείξουν στους ανθρώπους όλα όσα εκείνοι δε βλέπουν. Ο 8χρονος Yang-Yang (προφανής η αναφορά στο όνομα του ίδιου του σκηνοθέτη) θα ρωτήσει τον πατέρα του: «Αφού βλέπουμε μόνο όσα βρίσκονται μπροστά μας και όχι όσα κατοικούν πίσω μας, είμαστε καταδικασμένοι να κατέχουμε μόνο τη μισή αλήθεια;». Την απάντηση θα τη βρει στη φωτογραφική του μηχανή με την οποία θα επιχειρήσει να συλλάβει αυτό το «πίσω». Είναι συγκινητική η πίστη του Edward Yang στην τέχνη του, στο σινεμά που διαιωνίζει τη στιγμή, φυλάει το παρελθόν (ό,τι υπάρχει «πίσω» μας) και μπορεί, με μεγαλύτερη σιγουριά, να μας οδηγήσει στο μέλλον.

Μέχρι, φυσικά, την οριστική ήττα που επέρχεται με το θάνατο. Αυτός κατοικεί το φινάλε σε κάθε ταινία του Ταϊβανέζου δημιουργού, από τον συνταρακτικό μονόλογο του Jia-Se στο νοσοκομείο λίγο πριν ξεψυχήσει (That Day On The Beach) μέχρι την εκ βαθέων εξομολόγηση του μικρού Yang-Yang στην κηδεία της γιαγιάς του (Yi Yi). Σα να ήξερε, θαρρείς, ότι το δικό του τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο να έρθει νωρίς.

πηγή
http://www.filmgaze.blogspot.com/

The Sugarland Express (1974)

2011-12-22T01:08:00.000+02:00

Πριν αρχίζω να αραδιάζω τα γραφόμενά μου για το ντεμπούτο του κ.Spielberg για την μεγάλη οθόνη, θα έπρεπε ίσως να κάνω μια μικρή, πλην όμως σημαντική, εξομολόγηση: Ξεκινώντας να τοποθετώ τις διάφορες σκέψεις για το επικείμενο γραπτό μου, συνειδητοποίησα ότι αναζητούσα τα κοσμητικά εκείνα επίθετα που θα αναδείκνυαν και θα παρουσίαζαν την συγκεκριμένη ταινία σαν ένα μικρό αριστούργημα, χαμένο ίσως κάτω από την διασημότητα των ταινιών που το ακολούθησαν. Όμως πάντα αριστούργημα. Λίγο πριν ολοκληρώσω τις σκέψεις μου «θυμήθηκα» (όπως πολλάκις έχει αποδείξει η ιστορία) ότι κάποιες ταινίες δεν έχουν ανάγκη από επιχρυσωμένα επίθετα, ούτε χρειάζονται οποιουδήποτε είδους φανφαρολογίας από πολυλογάδες σαν και του λόγου μου για να αποδειχθούν σπουδαίες. Διότι πολύ απλά η σπουδαιότητα τους έγκειται σε εκείνα που δεν φαίνονται στις μπροστινές εικόνες της, αλλά σε εκείνα που πηγάζουν από την προσωπικότητα του καθενός που τις παρακολουθεί. Κάπως έτσι, το Sugarland Express έχει διαφορετική αξία για τον καθένα από εμάς, κυρίως όμως για τον διάσημο δημιουργό του. Έναν δημιουργό τον οποίο θα βρεις στις μικρές λεπτομέρειες που κάνεις δεν προσέχει και φυσικά ελάχιστη σημασία έχουν για την κριτική στην παρούσα στιγμή.

Η ταινία ξεκινάει με ένα υπέροχο πλάνο του αμερικανικού επαρχιακού αυτοκινητόδρομου, παρμένο κατευθείαν από τον εξοντωτικό Duel, με τον ήχο των βενζινοκίνητων κινητήρων να διαπερνά την ατμόσφαιρα. Κάπου εκεί, ξεπροβάλλει και η νεαρή πρωταγωνίστρια (υπέροχη η Goldie Hawn την οποία για κάποιο λόγο δεν καταφέραμε ποτέ να ερωτευτούμε στην διάρκεια της καριέρα της), με σκοπό να «κλέψει» το έτερόν της ήμισυ από ένα επαρχιακό κρατητήριο. Ως μοναδική πρόθεση των δύο, είναι να ξαναπάρουν στα χέρια τους τον δίχρονο γιό τους, τον οποίο η πρόνοια αποφάσισε να τους στερήσει. Με αυτό τον τρόπο ξεκινάει μια σκονισμένη καταδίωξη, παρόμοια με εκείνη του Duel, μόνο που εδώ ο Spielberg εισάγει για πρώτη φορά και το στοιχείο της οικογένειας (το οποίο αποκωδικοποιείται πλήρως εδώ). Έτσι, μια ιστορία που πασχίζει να αποδείξει ότι once an outlaw, always an outlaw, μετατρέπεται σε μια αγνή αφιέρωση σ’ ένα νεαρό ζευγάρι που για χάριν της οικογενειακής συνένωσης, είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει όλη την σεριφο-βλαχιά της αμερικανικής αφέλειας. Οι δύο ανυπότακτοι νέοι επικηρύσσονται μονομιάς (κάτι σαν Bonnie και Clyde αλλά χωρίς τα εγκλήματα των τελευταίων) και όταν δεκάδες περιπολικά κυνηγάνε δύο τέτοιους μικροδραπέτες, σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος ασχολείται με όλους τους υπόλοιπους παράνομους αυτής της χώρας.

Βέβαια η ιστορία των δύο, αν και αληθινή, πάσχει από παντού. Δεν νοείται δηλαδή να καταδιώκεσαι από δεκάδες αντιπρόσωπους του νόμου και να θεωρείς ότι θα καταφέρεις να ζήσεις το όνειρο. Νομίζω όμως ότι έτσι αναδεικνύεται ένας ασυνήθιστος ρομαντισμός ο οποίος σιγά σιγά μοιάζει να εξαλείφεται από την καθημερινότητά μας. Ένας ρομαντισμός εμπλουτισμένος με μια soundtrack-ική φυσαρμόνικα, εφηβική ανυπομονησία και μπόλικο χιούμορ, όχι κατασκευασμένο αλλά ανόθευτο και ανεπιτήδευτο, σαν αυτό που μας χαρίζει που και που η ζωή (και στο οποίο λίγα χρόνια αργότερα θα αφιερωθούν οι περιπέτειες του μεγάλο Indy - και όχι μόνο).

Για να ολοκληρώσω: Μπορείς να ισχυριστείς ότι η ταινία στερείται καλλιτεχνικής σπουδαιότητας που θα την τοποθετήσει στο δημιουργικό πάνθεο του σκηνοθέτη (αν και τα περισσότερα πλάνα με τις παρθένες συγκρούσεις και τις φασαριόζικες ρήξεις, είμαι σίγουρος ότι τα ζηλεύουν ακόμα και σήμερα αρκετοί χολιγουντιακοί). Οφείλεις όμως να παραδεχτείς ότι μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους στο ηλιοβασιλεματικό φινάλε, η κινηματογράφηση της εκκεντρικής ιστορίας του ανυπότακτου αυτού ζευγαριού (το οποίο δεν χαρίστηκε σε κανέναν πλην του ισχυρότερου θεσμού), διαθέτει και, για να είμαστε ειλικρινείς, υπόκωφα συστήνει τα χαρακτηριστικά ενός εκ των σπουδαιότερων δημιουργών της κινηματογραφικής κουλτούρας. Γι’ αυτό και, εμμέσως, την απολαμβάνεις περισσότερο από όσο νομίζεις. Και ας μη το πιάνεις με την πρώτη.

πηγή
http://cinenoxoi.blogspot.com/search?updated-max=2011-11-25T08:18:00-08:00&max-results=5

τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=V4nYxjm3hOU

Drive (2011)

2011-12-22T01:06:00.000+02:00

Κάπου εκεί, στους αφιλόξενους δρόμους ενός κόσμου που τον έχει απορρίψει, ο ανώνυμος πρωταγωνιστής της ταινίας συστήνεται ως ένας ιδανικός οδηγός αυτοκινήτων. Ένας οδηγός που κατέστησε τον κίνδυνο καλύτερό του φίλο και αντικατέστησε τους ανθρώπους της ζωής του με μια σιωπηλή μοναξιά που τσακίζει κόκκαλα. Όπως και ο ίδιος άλλωστε. Θαρρείς πως οι δικοί του άνθρωποι, για κάποιο λόγο που δεν θα μάθουμε ποτέ, αποφάσισαν να (παρα)μείνουν απόντες, κρατώντας μια αόρατη απόσταση ασφαλείας από το αινιγματικό προφίλ του ανώνυμου πρωταγωνιστή.

Ο Nicolas Winding Refn ανάβει την μηχανή του και ξεκινάει με μια αριστουργηματικά σκοτεινή σκηνή μινιμαλιστικής καταδίωξης, οδηγικού εντυπωσιασμού και δεξιοτεχνικής υπεροχής, η οποία μέσα απ’ την υπνωτική βαθυχρωμία που την διακρίνει, δίνει την θέση της στους ομορφότερους τίτλους που φορέθηκαν σε ταινία τα τελευταία είκοσι χρόνια. Από εκεί και έπειτα γνωρίζεις πλέον ότι ο σκηνοθέτης έχει το βλέμμα του στραμμένο σε μια άλλη εποχή, η οποία πέρασε μόλις πριν λίγο από μέσα μας, αφήνοντας ένα παντοτινό σημάδι σε όλους. Εκ της συνειδήσεως αυτό.

Το Drive δεν είναι το αριστούργημα των ακαδημαϊκών (ακόμα και αν κουβαλάει στο πορτμπαγκάζ του βαρυσήμαντα βραβεία και διακρίσεις), είναι όμως το αριστούργημα των ευαίσθητων θεατών. Εκείνων που έχουν το θάρρος να κοιτάνε πέρα από τις εικόνες, το στιλ, την φόρμα και τους οποιουσδήποτε κανόνες θεσπίζουν την δημιουργία μιας ταινίας, αναζητώντας - και τελικά ανακαλύπτοντας - αυτό που θα τους κάνει να καρδιοχτυπήσουν μέσα στην σκοτεινή αίθουσα. Λίγο πιο στιλισαρισμένο από τα κλασσικά heist movies και λίγο πιο ανέμελο από τα στιλισαρισμένα αριστουργήματα που το έχουν επηρεάσει, το Drive αφιερώνεται εξ’ ολοκλήρου στον νεαρό πρωταγωνιστή του. Και όλα όσα αυτός δεν κατάφερε να κατακτήσει μέχρι τώρα. Σιωπηλά βυθισμένο στη neon μελαγχολία όσων δικαιούμασταν από την ζωή αλλά δεν μας «έτυχαν» ακόμα.

Πριν και μετά την ταινία ο ανώνυμος οδηγός είναι μόνος. Δεν γνωρίζουμε τίποτα γι’ αυτόν και δεν θα μάθουμε ποτέ τις λεπτομέρειες. Στην διάρκεια των 100 λεπτών όμως, γίνεται δικός μας. Έχοντας μάθει να διαχειρίζεται τον κίνδυνο της ασφάλτου, ο απρόσωπος κασκαντέρ, ντουμπλάρει ακριβοπληρωμένους πρωταγωνιστές σε επικίνδυνες κινηματογραφικές σκηνές. Αυτός παίρνει το ρίσκο, εκείνοι παίρνουν την δόξα. Τα κάνει αυτά η ζωή. Χάνει όμως με αυτό τον τρόπο την θέση του πρωταγωνιστή. Παράλληλα χάνει και την ζωή που τον προσπερνάει χωρίς να τον ρωτήσει, καθιστώντας τον παράταιρο από την κοινωνία που τον περιβάλλει. Τους λόγους, είπαμε, δεν θα τους μάθουνε ποτέ. Θα μάθουμε όμως την ελπίδα και την προσδοκία, ακριβώς την στιγμή που θα συναντήσει εκείνη. Τότε το βλέμμα του θα αλλάξει και το πρόσωπό του θα φορέσει επιτέλους ένα απρόσμενο χαμόγελο, μικρού παιδιού.

Κάπως έτσι, το Drive αποκαλύπτεται. Από τις σοφής λιτότητας σκηνές ενστικτώδους βίας μέχρι τις slow motion ερωτικές ματιές (βγαλμένες κατευθείαν από το σινεμά του Wong Kar-wai), η ταινία οδηγεί τον νεαρό πρωταγωνιστή της στην λυτρωτική πραγματοποίηση του ονείρου (όπως θα παραλλήλιζε κάποιος ρομαντικός την υπνωτική ατμόσφαιρα του φινάλε). Δεν έχει σημασία αν τελικά κερδίζει το κορίτσι ή όχι. Αρκεί που εκείνη του έδωσε την ευκαιρία, έστω και αν δεν τον ανα-γνωρίσει ποτέ κανείς, να γίνει για πρώτη φορά ο ήρωας που πότε δεν ήταν. Την δυνατότητα να οδηγεί πλέον με το δικό του πρόσωπο, μεταμορφωμένος από απρόσωπος κομπάρσος σε πρωταγωνιστή μιας ταλαιπωρημένης Πόλης γεμάτη ανώνυμους Αγγέλους.

δείτε το τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=Pe6eOqheva8

πηγή
http://cinenoxoi.blogspot.com/search?updated-max=2011-11-25T08:18:00-08:00&max-results=5

Dog Soldiers (2002)

2011-12-22T01:03:00.000+02:00

Το Dog Soldiers δεν είναι η ταινία που θα αγαπήσεις. Δεν είναι καν η ταινία που θα συμπαθήσεις. Είναι όμως η ταινία που υπό τις κατάλληλες συνθήκες θα καταφέρεις να απολαύσεις, μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός της.

Για τον Neil Marshall δεν έχεις να κάνεις και πολλά κομπλιμέντα. Αν έχεις παρακολουθήσει της ταινίες του αντιλαμβάνεσαι ότι όλες βαδίζουν στο ίδιο μονοπάτι (μια ομάδα κυνηγημένων, απειλείται και αποδεκατίζεται αργά και σταθερά, μέχρι την επιβίωση του ενός) με μοναδική διαφοροποίηση το τοπίο και την χρονολογία. Εδώ χρονογραφεί το νυχτοκάματο μιας ομάδας, όχι και τόσο, σκληροτράχηλων αλλά περισσότερο φωνακλάδων, γκρινιάρηδων και πολυλογάδων στρατιωτών, σε μια αποστολή στα άγνωστα δάση της Ιρλανδικής υπαίθρου. Μια ομάδα η οποία πολύ όμορφα θα καταδιωχθεί από μια άλλη, λιγότερο ανθρωπόμορφη και περισσότερο λυκανθρώπινη.

Πιάνομαι από αυτή την τελευταία λέξη. Το είδος του λυκανθρώπου, όσο αστείο και αν ακούγεται σαν έννοια, είναι αυτό με τις λιγότερες παρουσίες (κατ’ επέκταση και επιτυχίες) από καταβολής κινηματογράφου. Είναι όμως και από τα πιο αναγνωρίσιμα. Από τους μασκαρεμένους ηθοποιούς των 30s και 40s(Werewolf of London, Wolfman), τις αποτροπιαστικές αλλά πάντοτε εμπνευσμένες μεταμορφώσεις των 80s (An American Werewolf in London, Howling) μέχρι τις πολύχρωμες υπερβολές του hype της εποχής μας (Red Riding Hood), οι ιστορίες με λύκους, μετριούνται ανά δεκαετία, κυριολεκτικά στα δάχτυλα. Αυτό δεν τις μετατρέπει φυσικά σε διαμάντια, τις κηρύσσει όμως αυτόματα σε must-see για εκείνους που απεχθάνονται τα βαμπιροσαλιαρίσματα, αναζητώντας την συγκίνηση κάτω από το πλήρες φως της πανσελήνου.

Με αυτό το ίδιο φως είναι λουσμένο και ολόκληρο το Dog Soldiers. Μια ταινία που μπορεί να στερείται σεναριακής πρωτοτυπίας και χαρισματικής σκηνοθεσίας (αυτά για αρχή), διαθέτει όμως την αρετή της ειλικρίνειας. Ειλικρίνεια που πηγάζει από τις προθέσεις του Marshall, και που διαφαίνεται στα αιμοβόρα τριχωτά τέρατα, τους απομονωμένους στην εγκαταλελειμμένη κατοικία επιζώντες (πόσο Night of the Living Dead μπορείς να θυμίσεις), τα ασημένια ξίφη (ξεχασμένα από τα σκηνικά του …Centurion), τα διασκορπισμένα εντόσθια, το αστείρευτο Ιρλανδικό χιούμορ και τον ασταμάτητο ρυθμό της ιστορίας που σε πιάνει από τα μούτρα και δεν σε αφήνει μέχρι να πέσουν οι αιματοβαμμένοι τίτλοι τέλους. Μια ειλικρίνεια η οποία συναντάει το απενοχοποιημένο κοινό της την στιγμή της μεταμεσονύχτιας προβολής και τελικά αποδεικνύει ότι για να κάνεις μια καλή ταινία χρειάζεται απλά να πιστεύεις σε αυτήν.

πηγή
http://cinenoxoi.blogspot.com/

trailer
http://www.youtube.com/watch?v=TXmP-1Ht1XA

Cul-de-sac (1966) η νύχτα των δολοφόνων

2011-12-22T00:59:00.000+02:00

Ένα χρόνο μετά το ντελιριακό Repulsion και κανά δύο πριν απ’ το πανέμορφο Μωρό της Rosemary, o Πολωνός σκηνοθέτης μάς χάρισε δύο ταινίες, οι οποίες ελάχιστα μνημονεύονται πλέον στις σινεφιλικές συζητήσεις των κινηματογραφόφιλων. Η μια έχει να κάνει με κάποιους χαβαλέδες κυνηγούς βρικολάκων (για την αξία της οποίας θα μιλήσω κάποια άλλη στιγμή) και η άλλη είναι ετούτη εδώ, με την ασπρόμαυρη φωτογραφία, την όμορφη ηθοποιό (και τους άσχημους συμπρωταγωνιστές της), τις διαταραγμένες κότες , το απόμακρο σκηνικό, τις παλιρροιακές συνθήκες και τον φόνο που δεν συντελείται αρχικά, παραμένει όμως (ο) μονόδρομος για να βγουν από το αδιέξοδο(!) κάποιοι απ’ τους ήρωες της ταινίας.

Για αυτή την τρίτη μεγάλου μήκους του ταινία ο Polanski επιλέγει ένα νιόπαντρο ζευγάρι και το απομονώνει, τοποθετώντας το σε ένα πυργόσπιτο, περικυκλωμένο από την μοναχικότητα μιας παλίρροιας. Ένα ζευγάρι που ζωγραφίζει πορτραίτα στους καμβάδες του, ακούει δίσκους στο πικάπ και επικοινωνεί κάτω από το λιγοστό φως της Μικρής Άρκτου. Με εκείνον (έναν περιέργως διασκεδαστικό Donald Pleasence) λίγο περισσότερο φιλήσυχο απ’ το κανονικό και εκείνη (μια υπέροχη Françoise Dorléac) λίγο περισσότερο αγενή απ’ ότι θα περίμενε κανείς. Ανάμεσά τους ο σκηνοθέτης έχει τοποθετήσει μία υπέροχη δυσαρμονία, μιας και εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι οι δύο τους, εκτός από αταίριαστοι, δεν αγαπιούνται κάν (αλήθεια, πόσο φοβίζει η ιδέα την απομόνωσης με μια γυναίκα που φαίνεται να μην νοιάζεται για κανέναν, πέραν του εαυτού της;). Με άλλα λόγια, υπάρχει κάτι που τους συνδέει με τους Andrzej και Krystyna του Μαχαιριού, λες και οι δυο τους είναι η φυσική συνέχεια εκείνου του ταραγμένου ζευγαριού και εδώ είναι το σπίτι στο οποίο οδήγησαν το αυτοκίνητό τους μετά το φινάλε της πρώτης ταινίας του Πολωνού. Απροσδιόριστες εικασίες….

Στο (επι)κέντρο εμφανίζεται ο αποτρόπαιος γκάνγκστερ με τους τραμπουκισμούς μικρού παιδιού. Η επιβλητική φιγούρα και η χαλικώδη φωνή του Lionel Stander βρίσκουν την απόλυτη ταύτιση στον χαρακτήρα που έπλασε η φαντασία του Polanski, ενός χαρακτήρα η ιδιοσυγκρασία του οποίου μοιάζει να ταιριάζει απόλυτα με το ανισσόροπο περιβάλλον του απομονωμένου ζευγαριού.

Και η σύγκρουσή των τριών (πλέον) μοιάζει με γιορτή για τους πιο κλινικούς. Οι σχέσεις κυριαρχίας και οι συγκρούσεις για την εξουσία εδώ εδραιώνονται για τα καλά στο σινεμά του Πολωνού, με την διαφορά ότι οι συγκεκριμένοι τρεις χαρακτήρες διαθέτουν αρκετά από τα χαρακτηριστικά της Carole του Repulsion. Γεγονός που ανατρέπει τις οποιεσδήποτε φυσιολογικές δράσεις και αντιδράσεις των χαρακτήρων, μετατρέποντας το Cul-de-sac σε ένα απολαυστικό διαμάντι. Ένα διαμάντι πνιγμένο στο σιωπηλό χιούμορ του δημιουργού και την μέθη μιας συνεχόμενα ανατρεπτικής ατμόσφαιρας, ικανής να προκαλέσει την αποστροφή στους ανέτοιμους θεατές.

Από την τρικυμία των τριών θα περάσουν αρκετοί ακόμα χαρακτήρες τους οποίους θα χρησιμοποιήσει ο σκηνοθέτης για να επαληθεύσει και να ενισχύσει την μάχη που δίνεται (υπέροχο το βλέμμα της Dorléac όταν αναγκάζει τον γκάγκστερ να υποδυθεί τον υπηρέτη του σπιτιού). Και αν κάποιος μου πει ότι σεναριακά η ταινία πάσχει, θα του απαντήσω ότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η απόλαυση του. Δεν υπάρχει αφέλεια, προχειρότητα ή παραλογισμός εδώ, υπάρχει η συγκρατημένη σοφία ενός φιλμ, μαύρου μέχρι το μεδούλι του. Σοφία, τόσο προς τον έρωτα που ποτέ δεν υπήρξε, όσο και στην μεταμόρφωση ενός φιλήρεμου ανθρώπου σε ολετήρα της σχέσης, του σπιτιού, της συνείδησης και, τελικά της ζωής.

πηγή
http://cinenoxoi.blogspot.com/

τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=S_rANpZWXLQ

Rise of the Planet of the Apes (2011)

2011-12-22T00:55:00.000+02:00

Χαμογελάω ευχάριστα όταν βλέπω ιστορίες του παρελθόντος να αναπνέουν στο σήμερα. Δείχνει ότι κάποιες ταινίες κατάφεραν να ξεπεράσουν τον σκόπελο του χρόνου, αποδεικνύοντας τόσο την κινηματογραφική τους ποιότητα όσο και την επιρροή τους απέναντι σε κάποιους ανθρώπους. Το franchise του Πλανήτη των Πιθήκων συνάντησε το καλλιτεχνικό ζενίθ του στην πρώτη, μυθική ταινία του ’68. Από εκεί και έπειτα τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους, τα sequels ήρθαν για να θρέψουν τους οπαδούς της σειράς (εδώ κάποιοι θα χρησιμοποιήσουν το ρήμα «εκμεταλλευτούν» - και ποιος να τους κατηγορήσει), ενώ το remake του κ.Burton, πέραν του αυθορμητισμού του, δεν πρέπει να βρήκε πολλούς υποστηρικτές. Άνθρωποι στιγματίστηκαν, ίσως και να επωφελήθηκαν με την πάροδο του χρόνου και κανείς δεν μπορεί να πει ότι σήμερα συμβαίνει κάτι το διαφορετικό. Με την διαφορά ότι η φετινή Εξέγερση, διαθέτει όλα εκείνα που έπρεπε αλλά μέχρι τώρα έλειπαν από τις ταινίες που προηγήθηκαν. Και το ευχάριστο χαμόγελο, μετατρέπεται σε σαρδόνιο…

Τοποθετημένο χρονικά λίγο μετά την εκτόξευση του διαστημοπλοίου που μετέβαινε το πλήρωμα της πρώτης ταινίας, αλλά αρκετά πριν από τα γεγονότα που (το) ακολούθησαν, η ταινία ακολουθεί τον επίμονο βιολόγο Will (James Franco, χμμ) στην προσπάθειά του προς την ανακάλυψη ενός ιού με την δυνατότητα να επαναπροσδιορίζει και να τροποποιεί τις διανοητικές ικανότητες του εγκεφάλου. Ενός ιού που αυξάνει την νοημοσύνη των πιθήκων αλλά παράλληλα αποτελεί αντίδοτο για τον ανθρώπινο Alzheimer. Αυτή είναι και η αιτία που θα χρησιμοποιήσουν οι σεναριογράφοι για να δώσουν την ευκαιρία στον Will να πειραματιστεί έχοντας από την μια έναν πίθηκο και από την άλλη έναν άρρωστο πατέρα ως πειραματόζωα. Όπως όμως συμβαίνει στις περισσότερες ταινίες, ένας ιός είναι πάντοτε απρόβλεπτος ενώ ένας άνθρωπος είναι αρκετά υπερόπτης για να το αντιληφθεί εγκαίρως.

Κάπως έτσι, ένας πίθηκος ονόματι Caesar, ξυπνάει από τον λήθαργο της κατώτερης ύπαρξης (όπως αντιμετωπίζονται όλα τα ζωντανά όντα αυτού του πλανήτη από τον άνθρωπο) και εξεγείρεται, διεκδικώντας την ευκαιρία να ζήσει ως ίσος. Μια ευκαιρία που του δόθηκε από ανθρώπινο χέρι. Έτσι το αναπόφευκτο “Rise” του τίτλου αποτελεί κατ’ εξοχήν ανθρώπινο προϊόν και σκέφτομαι ότι η ταινία θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται «Fall of the Planet of the Humans». Μάλιστα, μ’ αυτή την τελευταία παρατήρηση είμαι σίγουρος θα συμφωνήσουν και όσοι έχουν ήδη παρακολουθήσει το αποκαλυπτικό φινάλε. Για όλους τους υπόλοιπους που δεν έχουν φτάσει ακόμα εκεί, η ταινία έχει να προσφέρει τα μέγιστα.

Πίσω στην ιστορία. Στο μεγαλύτερο μέρος της η ταινία κυλάει ήρεμα προσπαθώντας να χτίσει τους χαρακτήρες της, παράλληλα με τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους (Will με Caesar, Will με τον πατέρα του, Caesar με τους άλλους πίθηκους). Και σε αυτό τον τομέα τα καταφέρνει άψογα, αν αναλογιστεί κανείς ότι διαθέτει διαφορετικές μορφές ζωής που μάλιστα δεν κατέχουν την ομιλία. Έτσι, η μεγαλύτερη απόλαυση του Rise έγκειται στον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται. Παράλληλα, αναπτύσσεται και ο Caesar. Από νεογέννητος πίθηκος μέχρι πλήρως αναπτυγμένος ανθρωποχαρακτηριστικός ηγέτης, αυτός ο ήρωας κλέβει την παράσταση (αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και την εξαιρετική δουλεία που έχει γίνει στα ειδικά εφέ). Ένας χαρακτήρας που για κάποιο περίεργο λόγο διαθέτει πολλά από τα χαρακτηριστικά του Charlton Heston στην ταινία του ’68, από το παρατσούκλι «bright-eyes» και τον εγκλεισμό του σε ένα κλουβί-φυλακή, μέχρι το περιλαίμιο που του φόρεσαν, για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Σε αυτό τον υπέροχο πίθηκο μοιάζει να αφιερώνεται το σοφά μελετημένο σενάριο του Rise. Από τις κινήσεις, τους μορφασμούς και τα συναισθήματα που αποπνέουν τα μάτια του Caesar, ο σιωπηλός πρωταγωνιστής σιγά σιγά αποπιθηκοποιείται, εξωτερικεύοντας αέναα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, με πρώτο και καλύτερο την θέληση για ελευθερία. Με αυτό τον τρόπο χτίζεται ένα δραματικό υπόβαθρο το οποίο ξεπερνάει τον sci-fi χαρακτήρα της ταινίας, διαμορφώνοντας έτσι μια πολύανθη ιστορία, ανοιχτή σε αναγνώσεις. Ωστόσο, η ταινία παραμένει ένα blockbuster. Γι' αυτό και δεν ξεχνάει τις mainstream καταβολές της, κρατώντας μια επική σκηνή μάχης για το φινάλε. Μια σκηνή η οποία μετατρέπει τον Caesar σε αδιαφιλονίκητο ηγέτη, όχι μιας ομάδας επιτιθέμενων προς την κατάκτηση του πλανήτη, αλλά μιας ομάδας αφυπνισμένων πιθήκων που απλά επιζητούν να απομακρυνθούν από τον ανθρώπινο παράγοντα, αφήνοντάς το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη στην δικαιοδοσία του.

Πρέπει όμως να πω ότι το Rise λειτουργεί και σαν αυτόνομη παραγωγή, αποδεσμευμένο από στενά όρια που μπορεί να θέτει μια ιστορία 50 και βάλε χρόνων. Μια παραγωγή που εκτός των παχουλών επιταγών και ακριβοπληρωμένων συντελεστών, διαθέτει επιπλέον ένα μεγάλο προτέρημα σε αντίθεση με τα τις περισσότερες υπερπαραγωγές του σύγχρονου Hollywood. Τον σεβασμό. Σεβασμό τόσο προς την ιστορία του Πλανήτη των Πιθήκων, την οποία επ’ ουδενί καπηλεύεται αλλά ανανεώνει, όσο και προς τον υποψήφιο θεατή που θα επιλέξει να του χαρίσει 105 λεπτά από τον χρόνο του για να την παρακολουθήσει. Σπάνιο αυτό.

πηγή
http://cinenoxoi.blogspot.com/

δείτε το τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?v=f8D2NIGEJW8

ΕΠΤΑ ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΙΛΙΝ

2011-12-22T00:47:00.000+02:00

Αγγλοαμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Σάιμον Κέρτις με τους: Μισέλ Γουίλιαμς, Κένεθ Μπράνα, Τζούλια Όρμοντ, Έντι Ρεντμάιν

Το 1956 ο νεαρός Κόλιν Κλαρκ αναλαμβάνει χρέη βοηθού σκηνοθέτη στην ταινία του Λόρενς Ολίβιε «Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια» και αναπτύσσει μια ιδιαίτερη σχέση με την πρωταγωνίστρια Μέριλιν Μονρόε.

δειτε το τρειλερ
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=oTmxv-3ZUM8

ΓΑΤΟΣ ΣΠΙΡΟΥΝΑΤΟΣ

2011-12-22T00:44:00.000+02:00

Aμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Κρις Μίλερ

Ο ερωτιάρης και ανίκητος ξιφομάχος Γάτος Σπιρουνάτος συνεργάζεται με τον παιδικό του φίλο Χάμπτι Ντάμπτι και τη γοητευτική κλέφτρα Κίτι για να κλέψουν τη Χήνα με τα Χρυσά Αβγά.

δείτε το τρέιλερ

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Z8fbwYcA33s

Η ΚΡΑΥΓΗ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

2011-12-22T00:42:00.000+02:00

Γαλλοβελγική ταινία σε σκηνοθεσία Μαχαμάτ - Σαλέχ Χαρούν με τους: Γιουσούφ Τζαορό, Ντιουκουντά Κομά

Ο 60χρονος Άνταμ, πρώην πρωταθλητής κολύμβησης και νυν υπάλληλος σε ξενοδοχείο, έρχεται αντιμέτωπος με την αλλαγή ιδιοκτησίας της επιχείρησης αλλά και με τον εμφύλιο πόλεμο που ταλανίζει χρόνια το Τσαντ.

δείτε το τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=VAr-e-QSIfA

THE ARTIST

2011-12-22T00:40:00.000+02:00

Γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία Μισέλ Χαζαναβίσιους με τους: Ζαν Ντιζαρντέν, Τζον Γκούντμαν, Τζέιμς Κρόμγουελ, Μπερενίς Μπεγιό

Το 1927 ο Τζορτζ Βαλεντίν είναι ο μεγαλύτερος σταρ του βωβού στο Χόλιγουντ. Γνωρίζει κι ερωτεύεται τη νεαρή χορεύτρια Πέπι Μίλερ, η οποία με τον ερχομό του ομιλούντος θα δει την καριέρα της να απογειώνεται, ενώ η δική του παίρνει την κατιούσα.

δείτε το τρέιλερ
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=OK7pfLlsUQM

Το τρέιλερ του Dark Knight Rises

2011-12-22T00:38:00.000+02:00

Μετά από ένα teaser, μια ευρηματική viral καμπάνια κι ένα πρόλογο που λίγοι είδαν σε IMAX και πολλοί σε κακή πειρατική ποιότητα μέσω διαδικτύου, ήρθε η ώρα για ένα μεγάλο τρέιλερ του επικού φινάλε της τριλογίας.

δειτε το τρέιλερ
http://www.e-go.gr/cinemag/summary1.asp?catid=10167&subid=2&pubid=128902979

πηγή περιοδικό σινεμά

Πρώτο τρέιλερ του Hobbit

2011-12-22T00:34:00.000+02:00

Μετά την κυκλοφορία του τρέιλερ για το The Dark Knight Rises, άλλη μια πολυαναμενόμενη ταινία του 2012 παρουσιάζει το πρώτο, εντυπωσιακό της πρόμο: το Τhe Hobbit σπάει τη σιωπή του μετά από τόσους μήνες γυρισμάτων και μας γυρνάει στην παραμυθένια Μέση Γη για φρέσκιες περιπέτειες με χόμπιτ, μάγους, νάνους και το περίφημο Δαχτυλίδι…

Η γνώριμη μουσική και εξίσου οικεία μορφή του Ίαν Χολμς, που παραδέχεται ότι «δεν έχει πει όλη την ιστορία» στον Φρόντο, οδηγεί στο παρελθόν και τον Μάρτιν Φρίμαν ως Μπίλμπο Μπάγκινς να ξεκινά σε μια περιπέτεια πέρα από ό,τι είχε φανταστεί. Εμείς βλέπουμε γνωστά πρόσωπα (ο Ίαν ΜακΚέλεν επισρέφει ως Γκάνταλφ ο Γκρίζος, η Κέιτ Μπλάνσετ ως Γκαλάντριερ) και τα πανέμορφα τοπία της Νέας Ζηλανδίας-Μέσης Γης, αλλά γνωρίζουμε και τους νέους συντρόφους του Μπίλμπο στο ταξίδι του – μπορεί να μην έχουν παρά ένα δευτερόλεπτο στην οθόνη αλλά το πένθιμο, ηρωικό τραγούδι τους συνοδεύει το μεγαλύτερο κομμάτι του τρέιλερ. Αυτή θα ήταν και η καλύτερη στιγμή αν ο Πίτερ Τζάκσον δεν φύλαγε την πιο δυνατή σκηνή για το τέλος: ο Μπίλμπο βλέπει στο βάθος μιας σπηλιάς ένα δαχτυλίδι και μιλά με ένα πλάσμα κρυμμένο στις σκιές που το ρωτά «Τι είναι το Μπάγκινς» και αναφέρεται στο «πολυαγαπημένο του»
Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι στα σίγουρα χέρια του Πίτερ Τζάκσον η νέα αυτή διλογία θα ήταν πιστή όσον αφορά την εικόνα και το ύφος με τις τρεις πολυαγαπημένες ταινίες του «Άρχοντα» και το τρέιλερ δείχνει ότι ο Φρίμαν ταιριάζει τέλεια με τον κεντρικό χαρακτήρα του Μπίλμπο. Το πραγματικό τεστ για την ομάδα του Τζάκσον είναι το κάτα πόσο θα μπορέσουν να δώσουν στην ιστορία ένα αρκετά δυνατό μομέντουμ αφού και η αποστολή δεν γίνεται ακριβώς σαφής, οι νέοι χαρακτήρες των νάνων δεν ξεχωρίζουν τόσο εύκολα μεταξύ τους όσο με την πρώτη Συντροφιά και το μέγεθος του κινδύνου της αποστολής δεν είναι τόσο μεγάλος.
Αν κάποιος βέβαια μπορεί να χειριστεί το σύμπαν του Τόλκιν, είναι ο Τζάκσον, άρα περιμένουμε να καθησυχαστούν οι φόβοι μας τον Δεκέμβριο του 2012, όταν και το πρώτο μέρος της ταινίας κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους.

περιοδικό σινεμά

δείτε το πρώτο τρέιλερ
http://www.e-go.gr/cinemag/summary1.asp?catid=10167&subid=2&pubid=128904027

Χρυσές Σφαίρες: Oι Υποψηφιότητες

2011-12-22T00:25:00.000+02:00

Το "Τhe Artist" ηγείται της κούρσας των υποψηφιοτήτων για τις Χρυσές Σφαίρες, δίνοντας το "παρών" σε εξι βασικές κατηγορίες: καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, ερμηνείες, αλλά και σενάριο. Ακολουθούν οι "Υπηρέτριες" του Τέιτ Τέιλορ και οι "Απόγονοι" του Αλεξάντερ Πέιν, που είναι υποψήφια σε πέντε κατηγορίες, ενώ λίγο πίσω τους είναι ο Γούντι Άλεν και τα "Μεσάνυχτα στο Παρίσι" και το "Μoneyball", και τα δύο με τέσσερις υποψηφιότητες.
Με την πρώτη ματιά, η ταινία που λάμπει διά της απουσίας της από όλες τις κατηγορίες είναι το βραβευμένο στις Κάννες "Δέντρο της Ζωής". Το φιλόδοξο έπος του Μάλικ δε χώρεσε σε μια πεντάδα παρόλη την ελέφρυνσή της από τις κωμικές ταινίες, που όπως είναι γνωστό στις Χρυσές Σφαίρες έχουν τη δική τους κατηγορία. Το ίδιο ισχύει και για το "Extremely Loud and Incredibly CLose" που καταγραφεται επισης στις ηχηρές απουσίες. Επίσης στο απουσιολόγιο το ανεξάρτητο σινεμά (με το αξιόλογο πχ "Καταφύγιο" να μη χωράει πουθενά)
Η πιο glamorous κατηγορία είναι φέτος αυτή της ανδρικής ερμηνείας σε δραματική ταινία, αφού τα ξίφη τους διασταυρώνουν Κλούνεϊ, Πιτ, Ντι Κάπριο, Γκόσλινγκ. Ο Κλούνεϊ μάλιστα είναι υποψήφιος και ως σκηνοθέτης για το Αι Ειδοιί του Μαρτίου, όπου όμως έχει σκληρό ανταγωνισμό κυρίως από Σκορσέζε και Χαζαναβίσιους.
Παρόλο που η κόντρα στη γυναικεία ερμηνεία αναμενόταν να είναι αυτή της Μέριλ Στριπ με τη Μισέλ Ουίλιαμς στους ρόλους και οι δύο ιστορικών προσώπων, οι διοργανωτές των Σφαιρών κάνουν ελιγμό κατατάσσοντας μάλλον παράλογα την ταινία του Σάιμον Κέρτις στην κατηγορία "κωμωδία - μιούζικαλ" και αφήνοντας τις δυο ηθοποιούς να λύσουν τις διαφορες τους στα Όσκαρ!
Αυτή η διάκριση (Δραματική - Κωμική ταινία) φέρνει και στις λίστες των ερμηνειών κάποια νέα πρόσωπα που πλέον χωράνε στις υποψηφιοτητες (βλεπε ενδεικτικά μόνο τις κυρίες του Carnage), ενώ στην κατηγορία της ξενόγλωσσης ταινίας ο Αλμοδοβάρ και οι αδελφοί Νταρντέν θα βρεθούν αντιμέτωποι με την Αντζελίνα Τζολί.

Υποψηφιότητες για τα κινηματογραφικά βραβεία

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ
Οι Απόγονοι
Υπηρέτριες
Hugo
Aι Ειδοί του Μαρτίου
War Horse
Moneyball

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΩΜΩΔΙΑ / ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ
The Artist
Φιλενάδες
50/50
Μεσάνυχτα στο Παρίσι
Επτά Μέρες με τη Μέριλιν

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Γούντι Άλεν για το Μεσάνυχτα στο Παρίσι
Τζορτζ Κλούνεϊ για το Αι Ειδοί του Μαρτίο
Μάρτιν Σκορσέζε για το Hugo
Μισέλ Χαζαναβίσιους για το The Artist
Αλεξάντερ Πέιν για το Οι Απόγονοι

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ
Τζορτζ Κλούνεϊ για το οι Απόγονοι
Λεονάρντο Ντι Κάπριο για τον J. Edgar
Μάικλ Φασμπέντερ για το Shame
Ράιαν Γκόσλινγκ για το Αι Ειδοί του Μαρτίου
Μπραντ Πιτ για το Moneyball

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ
Γκλεν Κλόουζ για το Albert Nobs
Βαιόλα Ντέιβις για τις Υπηρέτριες
Ρούνεϊ Μάρα για το Κορίτσι με το Τατουάζ
Μέριλ Στριπ για το Iron Lady
Tίλντα Σουίντον για το Πρέπει να Μιλήσουμε για τον Κέβιν

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΚΩΜΩΔΙΑ / ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ
Τζόντι Φόστερ για το Carnage
Σαρλίζ Θέρον για το Young Adult
Κρίστεν Γουίγκ για τις Φιλενάδες
Μισέλ Ουίλιαμς για το Επτά Μέρες με τη Μέριλιν
Κέιτ Γουινσλετ για το Carnage

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΚΩΜΩΔΙΑ / ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ
Ζαν Ντιζαρντέν για το The Artist
Μπρένταν Γκλίσον για το Εκτός Νόμου και Χρόνου
Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ για το 50/50
Όουεν Γουίλσον για το Μεσάνυχτα στο Παρίσι
Ράιαν Γκόσλινγκ για το Crazy Stupid Love

Β' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
Μπερενίς Μπεζό για το The Artist
Τζέσικα Τσάστεϊν για το Υπηρέτριες
Τζάνετ Μακ Τιρ για το Albert Nobbs
Οκτάβια Σπένσερ για το Υπηρέτριες
Σαϊλίν Γούντλεϊ για το Οι Απόγονοι

Β' ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
Κένεθ Μπράνα για το Επτά Μέρες με τη Μέριλιν
Τζόνα Χιλ για το Moneyball
Άλμπερτ Μπρουκς για το Drive
Βίγκο Μόρτενσεν για το Μια Επικίνδυνη Μέθοδος
Κρίστοφερ Πλάμερ για το Οι Πρωτάρηδες

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΞΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ
Το Παιδί με το Ποδήλατο
In the Land of Blood and Honey
Το Δέρμα που Κατοικώ
Ένας Χωρισμός
Jin Ling Si San Chai

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Μισέλ Χαζαναβίσιους για το The Artist
Αλεξάντερ Πέιν, Νατ Φάξον, Τζιμ Ρας για το Οι Απόγονοι
Τζορτζ Κλούνεϊ, Μπο Γουίλιμορ, Γκραντ Χέσλοφ για το Αι Ειδοί του Μαρτίου
Γούντι Άλεν για το Μεσάνυχτα στο Παρίσι
Στίβεν Ζαϊλιαν, Άαρον Σόρκιν, Σταν Τσέρβιν για το Moneyball

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ
Λυντοβίκ Μπουρς για το The Artist
Τρεντ Ρέζνορ, Άτικους Ρος για το Κορίτσι με το Τατουάζ
Χάουαρντ Σορ για το Hugo
Τζον Γουίλιαμς για το War Horse
Αμπελ Κορζενιόφσκι, W.E

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ANIMATION
Oι Περιπέτειες του Τεντέν: Το Μυστικό του Μονόκερου
Rango
Γάτος Σπιρουνάτος
Αυτοκίνητα 2
Ο Γιος του Αϊ Βασίλη

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Lay Your Head Down (Albert Nobs)
Hello Hello, Ελτον Τζον, Μπέρνι Τοπεν (Ζουμπαίος και Ιουλιέτα)
The Living Proof, Μέρι Τζέι Μπλάιτζ, Τόμας Νιούμαν Χάρβεϊ Μέισον Τζούνιορ (Υπηρέτριες)
The Keeper (Φύλακας Αγγέλων)
Masterpiece (W.E)

Υποψηφιότητες για τα τηλεοπτικά βραβεία

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ
American Horror Story
Boardwalk Empire
Boss
Game of Thrones
Homeland

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΩΜΙΚΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ
Enlightened
Episodes
Glee
Modern Family
New Girl

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ
Στηβ Μπουσέμι (Boardwalk Empire)
Μπράιν Κράνστον ( Breaking Bad)
Κέλσι Γκράμερ (Boss)
Τζέρεμι Άιρονς (The Borgias)
Ντέμιαν Λιούις (Homeland)

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ
Κλερ Ντέινς (Homeland)
Μιρέιλ Ένος (The Killing)
Τζουλιάννα Μαργκίλ (The Good Wife)
Μάντελιν Στόου (Revenge)
Κάλι Θορν (Necessary Roughness)

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΚΩΜΙΚΗ ΣΕΙΡΑ Ή ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ
Αλεκ Μπόλντουϊν (30 Rock)
Ντέιβιντ Ντουκόβνι (Californication)
Τζόνι Γκαλέκι (The Big Bang Theory)
Τόμας Τζέιν (Hung)
Ματ ΛεΜπλανκ (Episodes)

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΚΩΜΙΚΗ ΣΕΙΡΑ Ή ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ
Λόρα Ντεμ (Enlightened)
Ζόι Ντεσανέλ (New Girl)
Τίνα Φέι (30 Rock)
Λόρα Λίνεϊ (Τhe Big C)
Έιμι Ποέλερ (Parks and Recreation)

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΙΝΙ ΣΕΙΡΑ Ή ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ
Cinema Verite
Downton Abbey
The Hour
Mildred Pierce
Too Big to Fail

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΜΙΝΙ ΣΕΙΡΑ Η ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ
Χιου Μπόνεβιλ (Downton Abbey)
Άιντρις Έλμπα (Luther)
Γουίλιαμ Χερτ (Too Big to Fail)
Μπιλ Νάι (Page Eight)
Ντόμινικ Γουέστ (The Hour)

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΜΙΝΙ ΣΕΙΡΑ Η ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ
Ρομόλα Γκαράι (The Hour)
Ντάιαν Λέιν (Cinema Verite)
Ελίζαμπεθ ΜακΓκόβερν (Downton Abbey)
Έμιλι Γουάτσον (Appropriate Adult)
Κέιτ Γουίνσλετ (Mildred Pierce)

Β' ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΣΕ ΣΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ, ΜΙΝΙ ΣΕΙΡΑ Η ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ
Πίτερ Ντίνκλατζ (Game of Thrones)
Πολ Τζιαμάτι (Too Big to Fail)
Γκάι Πιρς (Mildred Pierce)
Τιμ Ρόμπινς (Cinema Verite)
Έρικ Στόουνστριτ (Modern Family)

Β' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ ΣΕ ΣΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ, ΜΙΝΙ ΣΕΙΡΑ Η ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ
Τζέσικα Λανγκ (American Horror Story)
Κέλι ΜακΝτόναλντ (Boardwalk Empire)
Σοφία Βεργκάρα (Modern Family)
Μάγκι Σμιθ (Downton Abbey)
Έβαν Ρέιτσελ Γουντ (Mildred Pearce)

ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ CECIL B. DEMILLE
Μόργκαν Φρίμαν

πηγή περιοδικό σινεμά

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

2011-12-22T00:02:00.000+02:00

Αξιον Εστι του Οδυσσέα Ελύτη

http://www.scribd.com/doc/8659676/-1959

ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

2011-12-21T23:58:00.001+02:00

"Τρια κλικ Αριστερά" Κατερίνα Γώγου

http://www.scribd.com/doc/4967213/%CE%9A-%CE%93%CE%A9%CE%93%CE%9F%CE%A5-%CE%A4%CE%A1%CE%99%CE%91-%CE%9A%CE%9B%CE%99%CE%9A-%CE%91%CE%A1%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%91

Η Ροκ δηλητηριάζει τα παιδιά μας

2011-12-13T19:53:00.000+02:00

Ο πόνος μου είναι βαθύς, κόμπος στο λαιμό μου. Οι προσευχές μου ασταμάτητες, για τα αδικοχαμένα παιδιά μας. Τα παιδιά μας, που αντί να ακούν σωστή μουσική, ακούν τα διαόλια του ροκ και του χέβι μέταλ.
Είναι μεγάλο το δράμα αδελφοί μου. Αι ψυχαί των παιδιών μας δηλητηριάζονται ασυστόλως από όλα τα δυνατά μέσα, αλλά κυρίως από τα αδύνατα. Ίσως το κυριότερο μέσον χειραφέτησης των αγνών παρθένων τέκνων μας είναι η μουσική. Η μουσική, που από αρχαιοτάτων χρόνων, ήτο μια ευλογίαν εις την ψυχήν, μια προσευχήν εις τον δημιουργόν, ένα μέσο εξημέρωσης της εσωτερικής μας βαρβαρότητος, καταπράυνσης των παθών μας, ένας οδηγός στη γαλήνη.
Ο διάολος, αδελφοί μου, έχει πολλά ποδάρια. Ένα από αυτά τα ποδάρια είναι η μουσική. Ο διάολος, γνωρίζοντας ότι οι καλύτεροι πελάτες είναι οι νέοι, άσπιλοι άνθρωποι εμπήκεν εις την μουσικήν. Είναι γνωστό αυτό άλλωστε, εδώ και πολλά χρόνια. Από τους πρώτους δημιουργούς σατανικών ασμάτων ήτο ο Τζέρυ ο Λη ο Λιούς, που κατάφερε να μολύνει τα νέα μυαλά και να τα οδηγήσει εις την ακολασίαν. Έπειτα, πολλοί είδον την δόξαν που χάρισε ο διάολος σε αυτό το κακόμοιρο πνεύμα, και εζήλεψον. Θέλησαν να βάλουν και αυτοί σατανικούς στίχους εις την μουσική των, για να κερδίσουν δόξαν και γυναίκας. Πολλάς γυναίκας (και αι γυναίκας, άντρας). Διότι ο διάολος, αδελφοί, είναι πνεύμα πονηρόν και ύπουλον. Σου τάζει ότι ονειρεύεται ο κάθε πεινασμένος χριστιανός (και μη), αλλά σαν αντάλλαγμα θέλει ένα πράγμα μόνον. Την ψυχήν σου. Είναι μεγάλο το δράμα αδελφοί μου.
Πολλές νέες ψυχές έπεσαν στο δίκτυ του Σατανά, μέσω της κολασμένης μουσικής. Πολλές νέες ψυχές χάθηκαν, ακούραστα, με αυτό τον άδοξο τρόπο. Ενώ χιλιάδες πιστών προσευχόσαντο αδιαλείπτως, αγρυπνώντας, ο διάολος της πήρε τις ψυχές μαζί του. Στα τάρταρα. Ο άχραντος Θεός μας έγραψε αυτές τις ψυχές εις τα παπάρια του. Γιατί αδελφοί μου; Αντιγράφω:
«Ο διάβολος δεν έχει καμία εξουσία πάνω στον άνθρωπο χωρίς την άδεια τού Θεού και τη δική μας Θέληση. Ο Θεός τού επιτρέπει να μας πειράζει, διότι σέβεται τη δική μας ελευθερία, και Θέλει μόνοι μας να διαλέξουμε ή το δρόμο της ζωής και της τηρήσεως των εντολών τού Θεού ή το δρόμο της βίας και της καταστροφής και της απομάκρυνσης από το Θεό.»
Κλαίω αδερφοί. Και προσεύχομαι για τις ψυχές αυτές, να μετανοήσει ο Θεός και να τις πάρει πίσω στην επουράνια Βασιλεία του. Γιατί δεν μας την παίρνεις την ελευθερία μας, θεέ, αφού βλέπεις ότι είμεθα μαλάκες; Γιατί μας παιδεύεις;
Πολλά είναι τα παραδείγματα των παγίδων που έχει στήσει ο διάολος δεξιά και αριστερά. Αμέτρητα. Πριν 40 χρόνια, όταν ακόμα το διαβολικόν δίκτυον δεν ήτο μεγάλο, οι προσκυνούντες τον Σατανά ήτο λίγοι. Η ψυχή που προανέφερα, προσκαλούσε τας κορασίδας σε σοδομικές ακολασίες με το πρόσταγμα: «Σεικ Ιτ, Μπέιμπι, Σέικ Ιτ Ολ Νάιτ Λονγκ» (μτφ. Εκούνα το, μωρό μου, εκούνα το όλη την νύχταν). Πολλοί ακολούθησον:
Ο Έλβις ο Πρίσλευ, που υπηρέτησε τόσο καλά τον Τρισκατάρταρο, που του χάρισε τον τίτλο: Ο Πρίγκηψ του Ροκ εντ Ρολ!
Οι μπητλς. Αυτά τα σκαθάρια, όπου σε κάθε τραγούδι έσταζαν δηλητήριο στας αθώας ψυχάς των παιδιών μας. Οι μπητλς, των οποίων ο πιο διαδεδομένος δίσκος, ο πιπεράτος, έχει την φωτογραφία του μεγαλύτερου μάγου στην Ιστορία του Ηλιακού Συστήματος! Άκουσον αδελφοί! Εννοείται ασφαλώς πως όταν αι ροκάδες βάζουν λόγια (ή εικόνα) μάγου εις την μουσική των, αυτός είναι μαύρος μάγος. Διότι εις την κοινωνία που ζούμε, την σωστή αγνή χριστιανική κοινωνία, το μαύρο είναι κακό, και το λευκό καλό. Έχετε ακούσει ποτέ στίχους που να περιέχουν λευκή μαγεία εξάλλου; Όχι, και ούτε πρόκειται. Η μαλαχία που μας δέρνει, φοράει μαύρα εδώ και πολλούς αιώνας.
Συνεχίζοντας, προχωράμε σε χειρότερα πράγματα. Τα ποδάρια του διαόλου απλώνονται, αδελφοί, και κυρίως το μουσικό ποδάρι. Απλώνεται και μπαίνει στην ψυχή του δύστυχου ερμαφρόδιτου Μικ Τζάγκερ, μισητού αντιπάλου των καρεκλάδων σκαθαριών, του οποίου αρέσει τόσο πολύ η διαολική ποδαρίλαν, ώστε συνθέτει άσμαν με τίτλο: «Σύμπαθι φορ δε Ντέβιλ» (μτφ. Συμπάθεια προς τον Τριςκατάρταρον). Ο διάολος από τότε του έχει ανταποδώσει πολλά πλούτη, δόξα, γυναίκας, άντρας, και ουσίας. Να Φαν Και Οι Κότες.
Αι προσπάθειαι κάποιων ανταγωνιστών, ευδοκίμησαν μέσω του τραγουδιού «Στέργουέι του Χέβεν», το οποίο αποτελεί έναν ύμνο εις τον Διάολον. Από τότε όμως και έπειτα η μπάντα έγραφε κάτι αδερφίστικα σοφτ ροκ (άκου σοφτ ροκ) ασματάκια τύπου «Ολ Οφ Μάι Λοβ» και ο διάολος ετσαντίστηκε, πήρε σαν πρώτο λάφυρο τον ντράμερ, και εκείνοι το διέλυσον, αφού χεστήκαν πάνω τους.
Οι Ήγκλς, αποτελούν ένα άλλο παράδειγμα προσκυνούντων τον Σαταυνάν®. Αποτελούν μια μπάντα που δεν την γνώριζε κανείς, ούτε η μητέρα των, αλλά έγιναν διασήμως γνωστοί με το «Χοτέλ Καλιφόρνια», το οποίο αποτελεί και αυτό διθύραμβο εις τον Τράγον Τον Εκλεκτόν. Ποια ψυχή εγνώριζο αυτή τη μπάντα, αδελφοί; Ουδεμία, μέχρι να προσκυνήσουν οι άθλιοι τον Τρικερατώψ.
Τελειώνοντας τις 166 μετάνοιες που μου είχαν μείνει για το βράδυ, θα συνεχίσω μπαίνοντας στα σκληρά. Αφού το ύπουλο ποδάρι βγαίνει από το στόμα του Μικ και μπαίνει στο στόμα του Μπόναμ και τον σκοτώνει, συνεχίζει την πορεία του (στο Ηνωμένο Βασίλειο πάλι) και μπαίνει εις τέσσαρες ψυχές. Διότι είναι ποδάρι πολυσυπόστατο, ανάλογως των περιστάσεων. Ταπεινοί οι δούλοι αυτού, Μαύρα Σάββατα το όνομα τους. Αυτοί το παραχέσαν το ζήτημα. Νυχτερίδες για πρωινό, ανάποδοι σταυροί, ουρλιαχτά, πεντάλφες, εξάλφες, οκτάλφες, θυσίες πουλερικών, ναρκωτικά, χριστιανικοί διωγμοί, βιασμοί παρθένων, και ότι ζητάει η ψυχή σου χριστιανέ. Το δηλητήριο που ονομάζεται ροκ μουσική είναι γεγονός, αδιάσειστο, και ήρθε για να μείνει.
Ο Τριςυπόθετος όμως δεν ικανοποιήθηκε με αυτό. Θέλησε περισσότερο, λογικό, ο διάολος είναι. Έφτιαξε λοιπόν τη μουσική που ονομάζετο «Χέβι μέταλ» (σκληρό μέταλλο). Λέγεται, πως για να γίνει κάποιος μέλος της χέβι μέταλ σκηνής, πρέπει να αποπλανήσει μια παρθένο και να φάει έναν κόκορα ζωντανό (ταυτόχρονα, μη γελιέστε), ώστε να δώσει αντικαταβολή την ψυχή του εις τον διάολον και να εισαχθεί στο κίνημα. Το χέβι μέταλ, αδελφοί μου, μετά τριαντακονταετίας από τη γέννηση του, είναι η μουσική του διαβόλου. Αδιάσειστη απόδειξη αυτού, είναι τα πολλά παρακλάδια που έχει, ως τα ποδάρια του Τριςκατάρταρου. Νταρκ, Μπλου, Γκόθικ, Νιου, Ολντ, Τρας, Ντεθ, και πολλά άλλα, που δεν δύναμαι να γνωρίζω. Όλα, μα όλα αυτά αποτελούν ποδάρια του διαόλου, αφού μιλούν άσχημα για τον Δημιουργό, και υμνούν τον Χαλαστή. Ένα τρανό παράδειγμα αυτού του γεγονότος, αποτελεί η μπάντα με το όνομα «Σλέιερ», της οποίας το μεγαλύτερο Χιτ, που ο διάολος είχε δώσει εκείνω τω καιρώ και είχε μείνει στα τσαρτς 69 εβδομάδες, το «Σάουθ Οφ Χέβεν» (μτφ. Νότια του Παραδείσου). Μνήσθητι μου Κύριε, τι να εννοεί άραγε; Παραθέτω απόσπασμα μιας έρευνας αδελφού:
«Να αναφέρουμε ελάχιστα ονόματα γνωστών συγκροτημάτων σε παγκόσμιο επίπεδο, τα οποία κατευθύνουν έμμεσα τους εφήβους στον αποκρυφισμό. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται και τα ακόλουθα: W.A.S.P., Plasmatics, Motley Crue, Iron Maiden, Poison, Achoc, Eagles, Megadeth, Lynch Mob, Blue Oyster (τους BOC εννοεί), Who κ.ά.
Όλα έχουν ως αρχή τους να χρησιμοποιούν σύμβολα του σατανισμού στις κινήσεις, στα ρούχα των τραγουδιστών και στους δίσκους. Στην «εικονοποιημένη» μουσική και στις βιντεοταινίες που κυκλοφορούν κυριαρχούν αποκρυφιστικές θεωρίες και πρακτικές.
«Οι μεγάλοι παραγωγοί μουσικής rock and roll είναι μέλη μιας σατανικής ‘εκκλησίας… Όταν παράγουν ένα δίσκο η πρέπει να συνθέσουν καινούργια τραγούδια, ζητούν από τους ‘αρχιερείς’ η τις ιέρειες του σατανικού ναού τους να κάνουν χρήση μαγείας, ώστε το έργο τους να έχει μεγάλη επιτυχία». (…) «Όταν οι τελετουργικοί κανόνες λάβουν χώρα και όταν οι δίσκοι έχουν υποστεί μάγια, ένας μεγάλος αριθμών δαιμόνων έχει επιφορτισθεί να εκτελέσει τις διαταγές των μάγων».
Πέρα από αυτούς τους προσκυνημένους, δούλοι του Μέγα Άρχων Του Χαλασμού είναι και οι K.I.S.S. (Kings In Satan’s Service), οι οποίοι ετραγουδούσαν «Αι γουοζ μέιντ φορ λόβινγκ γιου, μπέιμπι, γιου γουέρ μέιντ φορ λόβινγκ μι» (μτφ. Φτιάχτηκα για να σε αγαπώ μωρό μου, και εσύ φτιάχτηκες για να αγαπάς εμένα). Να εξηγήσωμεν που αναφέρεται, Άκουσον αδελφοί μου! Αποκαλεί ο Πανβλάσφημος, ‘μωρό μου’ τον Αρχιτράγο! Με τόση αφοσίωση, ο Τρικερατώψ τους ανταποδίδει φήμη, δόξα, γυναίκας, ουσίας, πλούτη, και κούκλας, για να παίζουν!
Οι AC/DC (ασφαλώς AntiChrist/Death to Christ), ανταγωνισταί των από πάνω, αποτελούν μια ζωντανή μορφή λατρείας εις τον Τριςκατάρταρον! Τραγούδια σαν το «Χελς Μπέλς» (μτφ. Οι καμπάνες της κολάσεως), «Χάιγουέι του Χέλ» (μτφ λεωφόρος προς την Κόλασιν), «Touch Too Much», αποτελούν ύμνους εις όλες τις πτυχές τις ακολασίας. Διαβάζουμε:
She had the face of an angel
Smiling with sin
The body of Venus with arms
Dealing with danger
Stroking my skin
Βλέπουμε πως έρχεται ο διάολος με τη μορφή Αγγέλου και οδηγεί τον κόσμο στην πλάνη, αδελφοί. Αν είναι δυνατόν, να τραγουδάνε αυτά τα τραγούδια τα παιδιά μας. Το χείριστον όμως, είναι ότι θα έρθουν και στην Ιερά Ελλάδα μας! Οι άπιστοι, θα τους φέρουν και στη χώρα μας, ώστε να πλανέψουν και άλλους νέους… Πρέπει να αντισταθούμε αδελφοί. Πρέπει να αποτρέψουμε την ασυδωσία και την αμαρτία από το να εισχωρήσουν στις αγνές ψυχές των παιδιών μας.
Συνεχίζοντας, με τόση εξάπλωση που γνωρίζει ο Δαίμων ο Ένας, θα πρέπει να αναφέρουμε και την προσπάθεια που έκαμε να μπει στη τζαζ ροκ, ψυχεδελική ροκ, κτλ, μέσω του μεγάλου προσκυνητή του Φράνκ Του Ζάπα, γνωστού μουσικού του Σαταυνάν. Ο διάολος, εμπήκε και στη μουσική του Φρανκ, αλλά τσακώθηκε μαζί του, γιατί ο Φρανκ αρνιόταν να γράψει μεγάλο χιτ όπως και οι άλλοι, για να μπει σε πολλές ψυχές, και να ευχαριστηθεί ο Μέγας Αποπλανητής. Υπάρχουν ντοκουμέντα, δίκες, πολλά στοιχεία. Έτσι του έδωσε τον καρκίνο, γιατί δεν τον προώθησε και στην τζαζ τη ροκ, που την ακούν και μεγαλύτεροι άνθρωποι, ενώ τη ροκ την ακούν κυρίως πιτσιρικάδες, ως γνωστόν. Και αν ο πιτσιρικάς δεν ακούσει ροκ, δε θα μπει ο διάολος στην ψυχούλα του, θα μεγαλώσει, και θα τη γλυτώσει μετά, γιατί σαν μεσήλικας δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί μετά με αυτά, και έτσι ο διάολος τη χάνει τη ψυχή. Την παίρνει ο Θεούλης. Που την έχει στα @@ του βέβαια από την αρχή γραμμένη, γιατί είπαμε, έχει δώσει στον πιτσιρικά ελεύθερη βούληση, αλλά όχι μυαλό για να καταλάβει τι ακούει, και έτσι ο πιτσιρικάς θα πέσει στην παγίδα του Μέγα Χαλαστή, και θα χάσει την ψυχή του. Οπότε η μόνη του ελπίδα είναι να τη δώσει εθελοντικά για πλούτη κτλ, αφού έτσι και αλλιώς χαμένη την έχει, σαν άμυαλος πιτσιρικάς που δεν έχει ακούσει το λόγο του Θεού. Όλα αυτά ο Δημιουργός, τα έχει κάνει αδελφοί για να μας εξετάσει. Μη ξεγελιέστε. Να δει την πίστη μας προς αυτόν, και να μας επιβραβεύσει ή να μας τιμωρήσει ανάλογα με την επιλογή που μας έχει δώσει ελεύθερα να κάνουμε. Είναι μεγάλη η σοφία του, βλέπετε.
Τελειώνοντας, διότι έχω ήδη μακρηγορήσει, θα ήθελα να δώσω μερικές συμβουλές εις τους γονείς ώστε να προφυλάξουν τα παιδιά τους από τη λαίλαπα της Ροκ και Χέβι Μέταλ μουσικής. Λοιπόν, τι πρέπει να κάνουν οι Νέοι και οι Νέες σήμερον, εις τους χαλεπούς αυτούς καιρούς:
-     Εξομολογούμεθα συχνά. Είναι πολύ σημαντικό, τα παιδιά, ακόμα και μετά από έναν γρήγορον αυνανισμόν, να τον εξομολογηθούν στον Πνευματικό τους Πατέρα, κυρίως τα κοριτσάκια, και ο Πατέρας ψυχή έχει.
-     Συμμετέχουμε στη Λατρεία. Κάθε Κυριακή, πηγαίνουμε στην εκκλησία του Κυρίου Μας, αι κορασίδες όμως με φούστα κάτω από το γόνατο, δια να μην σκανδαλίζουν τα αγοράκια, και αντί αυτά να προσεύχονται, αυνανίζονται, και δεν προλαβαίνει ο Πατέρας Πνευματικός τις εξομολογήσεις.
-    Μελετούμε την Αγία Τη Γραφή, γιατί Μόνο μέσα από αυτή θα μάθουμε το Θέλημα του Κυρίου για εμάς. Που δεν είναι να αυνανιζόμαστε, αλλουνού Θέλημα είναι αυτό.
-    Κάνουμε Συχνά και ΣΩΣΤΑ το σημείο τού Σταυρού, πού είναι ισχυρή ασπίδα και όπλο ακαταμάχητο εναντίον των δαιμόνων. Επίσης κρατούμε και τα χέρια μας απασχολημένα έτσι.
-    Φοράμε το Σταυρό στο Στήθος Μας. Κυρίως αι κορασίδαι το καλοκαίρι. Οι Νέοι το καλοκαίρι να πίνουν πολλά νερά. Είναι μεγάλο το μαρτύριο, αδελφοί.
-    Επικοινωνούμε μέσω της προσευχής με τον Χριστό. Προσέξτε, μόνο με το Χριστό. Επίσης, ΠΡΟΣΕΞΤΕ γιατί μόνο ο Ιησούς έχει τη δύναμη να μας απαλλάξει από τα θέλγητρα του Τρικερατώψ. Ούτε η μάνα του, ούτε κανείς άλλος, είναι σημαντικό αυτό.
-    Βάζουμε στα παιδιά μας καλή μουσική να ακούσουν. Δηλαδή: Καζαντζίδη, Ζαγοραίο, Πλούταρχο, Κόκοτα. Τραγούδια της λησμονιάς, του πόνου και του έρωτα, να μάθει το παιδί από μικρό στην παρηγοριά. Αν πάλι το κορίτσι επηρεαστεί από το σχολείο και αρχίσει να ακούει Μπρίτνεϋ Σπήαρς, Μπηγιόνς, Ριχάννα και λοιπά, το αφήνουμε λίγο, δεν πειράζει. Πρέπει να ζήσουν και οι Πνευματικοί
Είσαι Νέος; Κυρίως, μην απελπίζεσαι με τις δυσκολίες πού σου παρουσιάζονται. Ζήτησε πρώτα να γίνεις άνθρωπος του θεού και μέλος της Βασιλείας Του και από εκεί και πέρα ο Χριστός θα σου τα δώσει όλα, Θα δώσει νόημα, χαρά και ευτυχία στη ζωή σου.
Αμήν Αδελφοί.
(Για όσες ψυχές αγωνιούν και θέλουν περαιτέρω έρευνα επί του τεραστίου αυτού θέματος, ας ακολουθήσουν τον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.youtube.com/watch?v=z-E36GMLp4E

αποτελεί μια αποκαλυπτική έρευνα ενός πεφωτισμένου νέου)

πηγή
http://atumrakis.wordpress.com/2009/02/20/%CE%B7-%CF%81%CE%BF%CE%BA-%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CE%BC%CE%B1%CF%82/

Ο ΦΛΕΓΟΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

2011-12-13T19:46:00.000+02:00

Ο ΦΛΕΓΟΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
του Ελ Ρόι

Είμαστε με τους αδικημένους.
Αυτούς με το ξεραμένο στόμα, που ο αέρας τους όλο και λιγοστεύει και οι ανοιχτές πληγές τους τσούζουν στις ανελέητες ακτίνες του ήλιου.
Είμαστε με τους ανέκφραστους.
Αυτούς που έχουν ραμμένα τα χείλια και τα βλέφαρα και είναι ανίκανοι, πλέον, να δείξουν τι νιώθουν.
Είμαστε με τους απελπισμένους.
Αυτούς με τις σκουριασμένες ψυχές που δεν αντέχουν να ζουν άλλο μέσα σε εξαθλιωμένα σώματα.
Είμαστε με τους κουρασμένους.
Αυτούς που δεν έχουν το κουράγιο να πετροβολήσουν όσους ευθύνονται για τα δεινά τους.
Είμαστε με τους φοβισμένους.
Αυτούς που η σκελετωμένη καρδιά τους είναι ικανή για την πιο βαθιά μαχαιριά. Αυτούς που η αιματοβαμμένη ψυχή τους μπορεί να καταφέρει το πιο ισχυρό χτύπημα. Με αυτούς που κουβαλούν τα πυρωμένα βέλη στις καμπουριασμένες πλάτες τους και στις χούφτες κρατούν σφιχτά καυτές σπίθες.
Θέλει άραγε πολύ μια σπίθα να καταλήξει σε πυρκαγιά; Όχι.
Αυτοί είναι που προκάλεσαν τη φωτιά η οποία σιγά-σιγά απλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι στάχτες τους μας δίνουνε φως.
Αλληλεγγύη στους αυτοπυρπολημένους ήρωες!

Σημείωμα Ελ Ρόι:
Το παραπάνω αποτελεί μέρος φυλλαδίου, σχετικό με την εξέγερση του Αιγυπτιακού λαού στις αρχές του 2011, το οποίο έπεσε στα χέρια μου ενώ βρισκόμουν σε εμπορικό κέντρο του τότε φλεγόμενου Κάιρου. Δυτικοί υποστηρικτές του απελευθερωτικού κινήματος μοίραζαν στους περαστικούς φυλλάδια αλληλεγγύης για τον αγώνα των εξαθλιωμένων.
Ενώ διάβαζα τις παραπάνω γραμμές, τρεις απελπισμένοι έβαλαν στα ρούχα τους φωτιά και στο αίθριο του πολυτελούς εμπορικού κέντρου άρχισαν τον τελευταίο τους ανατριχιαστικό, μακάβριο χορό.
H ψυχή μου σείστηκε όταν τα μάτια μου διασταυρώθηκαν με τα μάτια ενός εκ των τριών αυτοπυρπολημένων. Αν και ήταν ένας εξαθλιωμένος, τώρα οι κόρες των ματιών του είχαν διασταλεί λες και βρισκόταν σε διονυσιακό όργιο -ένας φλεγόμενος δερβίσης σε έκσταση- και τα βλέφαρά του είχαν σηκωθεί ψηλά αποκτώντας όψη ακανόνιστων αγκαθιών.
«Μην τρομάζεις, ξένε. Το αγκάθινο στεφάνι είναι που ξεπροβάλλει αργά μέσα από το σαπισμένο κρανίο μου. Στα 33 μου χρόνια γιορτάζω τη βασιλεία μου. Τη βασίλεια μας. Την ανάληψη στην κοιλάδα των φλεγόμενων δερβίσηδων.
»Μην είσαι άπιστος Θωμάς, ξένε. Κοίταξε τα τρυπημένα χέρια μου. Μέσα σε τούτες εδώ τις τρύπες έκρυβα τις σπίθες που τώρα σκορπάω στο χώρο. Έλα να χορέψεις μαζί μου. O πόνος που νιώθω τώρα είναι ασύγκριτος -ο ελάχιστος πόνος που οδηγεί στην ανακούφιση!- με τον πόνο που ένιωθα έξω από τη φωτιά, στην αληθινή ζωή. Τώρα καίγεται το σώμα μου• τότε καιγόταν καθημερινά η ψυχή μου. Έλα ξένε, μη φοβάσαι: γίνε στάχτη μαζί μας!” μου φώναξε με τα μάτια του.
Οι Δυτικοί ακτιβιστές συνέχισαν να μοιράζουν τα φυλλάδια και πολλοί περαστικοί έπιαναν τη μύτη τους, καθώς η μυρωδιά της καιγόμενης σάρκας ήταν ανυπόφορη.
«Αλληλεγγύη», είπα χαμηλόφωνα γυρνώντας την πλάτη και επιτάχυνα το βήμα προς την αντίθετη κατεύθυνση, όπως έκανε ο περισσότερος κόσμος. Ύστερα δίπλωσα το φυλλάδιο και το έβαλα στην τσάντα με τα τουριστικά σουβενίρ, σαν κι αυτά που είχε αγοράσει ο περισσότερος κόσμος.
Είχα πολλά ψώνια ακόμη να κάνω• όπως και ο περισσότερος κόσμος.

(Το διήγημα “Ο φλεγόμενος άνθρωπος” συνοδεύεται από την αντίστοιχη φωτογραφία και μουσική και περιλαμβάνεται στο πολυσυλλεκτικό έργο Ματριόσκα που κυκλοφορεί από τις Βορειοδυτικές εκδόσεις)

Ο Ελ Ρόι είναι μια αινιγματική φιγούρα. Το 2008 κυκλοφορεί την “Ιστορία του Νεμάνια” (εκδόσεις D(en)orizetai), το 2010 το “Στη Γιορτή” (εκδόσεις Εφύρα) και το 2011 τη “Ματριόσκα” έχοντας το ρόλο του επιμελητή. Και τα τρία διατίθενται ελεύθερα στο διαδίκτυο μαζί με τη μουσική τους επένδυση. Αγαπημένοι φίλοι ταξίδεψαν πλάι του στα παραπάνω έργα. Χωρίς αυτούς ο Ελ Ρόι θα έβγαζε απλώς άναρθρες κραυγές.

πηγή
http://www.onestory.gr/?bc03b538&fb_source=message

Το ποδόσφαιρο της Ουτοπίας

2011-12-13T19:42:00.000+02:00

http://ecoleft.wordpress.com/2011/12/04/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B1%CF%82/Ένα αποχαιρετιστήριο άρθρο για έναν αρτίστα της μπάλας και της σκέψεις από έναν αρτίστα της πένας. Ο Χρίστος Χαραλαμπόπουλοςλέει αντίο σε έναν ξεχωριστό μπαλαδόρο που όλους εμάς που τον είδαμε, μας είχε μαγέψει.
Ενα από τα πράγματα που το Βατικανό δεν αντέχει να ακούει είναι η Θεολογία της απελευθέρωσης. Εκείνο το ιδεολογικό μονοπάτι του μαρξισμού, που τον παντρεύει με την χριστιανική διδασκαλία. Η μπορεί να συμβαίνει και το αντίστροφο. Η Θεολογία της απελευθέρωσης είναι πολύ δημοφιλής στην Λατινική Αμερική και οι εκπρόσωποί της, ιερείς ή και καρδινάλιοι, μπορούν από την λειτουργία να βρεθούν στην διαδήλωση και το αντίστροφο. Ενσαρκώνουν μία ρήση του Σαρτρ για τον μαρξισμό, σύμφωνα με την οποία «αριστερά, είναι να βλέπεις τα πράγματα από την πλευρά των αδύνατων». Για τους εκπροσώπους της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, η θρησκεία είναι η πρόφαση να μιλήσουν για την κοινωνική ανισότητα και να την πολεμήσουν. Και από ανισότητα και φτώχεια στην Λατινική Αμερική, υπάρχει περίσσευμα.
Αν η Θεολογία της Απελευθέρωσης είχε εκπρόσωπό της στο παιχνίδι, στο ποδόσφαιρο, αυτός δεν μπορούσε να ήταν άλλος από τον Σόκρατες. Δεν ήταν απλά μόνο ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Και άλλοι είναι. Ο Βραζιλιάνος αγαπούσε το παιχνίδι, τόσο, που δοκίμαζε τις αντοχές και τα όριά του, κυρίως έξω από τις τέσσερις γηρααμμές του γηπέδου. Ηταν από τους εμπνευστές της «δημοκρατίας της Κορίνθιανς», ένα πείραμα αυτοδιαχείρησης στο ποδόσφαιρο, μία ουτοπία, όπου όλες οι επιλογές, από το μεσημεριανό φαγητό των ποδοσφαιριστών μέχρι και την σύνθεση της εντεκάδας, ήταν ζητήματα που έμπαιναν σε ψηφοφορία. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του πειράματος, που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1978 όταν ο Σόκρατες πήγε στην Κορίνθιανς, ήταν πως επιχειρήθηκε τον καιρό που η Βραζιλία ήταν δέσμια μάς στρατιωτικής χούντας.
Ο Σόκρατες, που αμέσως μετά το μουντιάλ του 82 ετοιμαζόταν να δώσει καθυστερούμενα μαθήματα για το πτυχίο της ιατρικής, ήταν αυτός που επεισε τους συμπαίκτες του να γράψουν πάνω στις φανέλες τους, το σύνθημα «ψηφίστε στις 15», καθώς οι εκλογές του Νοεμβρίου του 1979 ήταν το πρώτο βήμα εκδημοκρατισμού της Βραζιλίας. Ο Γιατρός, ποτέ δεν υπήρξε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Επαιζε μπάλα γιατί του άρεσε το παιχνίδι. Οπως του άρεσε το ποτό, ιδίως με φίλους και το κάπνισμα. Οπως του άρεσε το διάβασμα και το γράψιμο. Ετοίμαζε ένα μυθιστόρημα φαντασίας με άξονα το παγκόσμιο κύπελλο του 2014 και αναρωτιέμαι αν θα δούμε κάτι από αυτό. Εστω και τις σημειώσεις του. Ο Σόκρατες, ήξερε ότι το ποδόσφαιρο, όπως η θεολογία, όπως ο ακτιβιμός και η πολιτική δράση, όπως το γράψιμο, όλα αυτά είναι διαφορετικές γλώσσες για να μιλήσεις στους ανθρώπους. Αλλά να τους μιλήσεις για πράγματα που έχουν σημασία. Για την ανισότητα, την φτώχεια, την υπεράσπιση των αδύνατων, ένα καλύτερο κόσμο που είναι εφικτός. Ενα λαμπρότερο αύριο. Ο Σόκρατες, που οι συμπαίκτες του αποκαλούσαν «φιλόσοφο», είναι ο εκπρόσωπος της ουτοπίας. Οχι γιατί έδινε απαντήσεις. Σήμερα, όλοι δίνουν ακόμη κι οι υπολογιστές. Ο Σόκρατες ήξερε να θέτει τις σωστές ερωτήσεις.
Και ήταν τόσο σοφός, που βρίσκεται στο ίδιο σκαλί με τον έλληνα φιλόσοφο Κώστα Αξελό ο οποίος υποστήριζε ότι ο άνθρωπος μαθαίνει τον κόσμο και απελευθερώνεται με το παιχνίδι και την περιπλάνηση. Και ο Σόκρατες, από τα ξημερώματα της Κυριακής της 3ης Δεκεμβρίου, με ένα τσιγάρο στο στόμα, μία μπάλα στο αριστερό πόδι, το βαλιτσάκι του γιατρού στο δεξί και μία καινούργια ουτοπία στο μυαλό, θα βρίσκεται όπου του κάνει κέφι. Γιατί γνωρίζει τον στίχο του ποιητή που λέει ότι «κανείς χάρτης του κόσμου δεν είναι πλήρης αν λείπει από αυτόν η νήσος ουτοπία»

πηγή
http://ecoleft.wordpress.com/2011/12/04/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B1%CF%82/

6 Δεκέμβρη

2011-12-04T14:44:00.000+02:00

Είπα στον εαυτό μου ότι θα πάρω το χρόνο μου πρωτού προσπαθήσω να κατανοήσω το φαινόμενο "Δεκέμβρης 08", στο μεταξύ, γράφτηκαν βιβλία για αυτό(κυρίως από ανθρώπους που δε το έζησαν από μέσα), τραγούδια, φτιάχτηκαν πόστερ, συνθήματα και πήρε ακόμα και παγκόσμια (κίνημα αλληλεγγύης στη Γαλλία-σταμάτημα των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων από Σαρκοζί, ομιλία Μάρκος για την εξέγερση), μια ιδιότυπη μορφή ενός νέου Μάη του 68', μπήκε στην ποπ κουλτούρα, το εκμεταλλεύεται το Σύστημα πουλώντας αναμνηστικά και βγάζοντας κέρδος. Ολοι συμμετέχουν.
Το έζησα από μέσα, όχι στην Αθήνα, αλλά στην Πάτρα, που έμελλε τελικά να είναι και το κέντρο αυτού του πράγματος ή έστω μιας πτυχής του, που χρήζει κοινωνιολογικής ανάλυσης.
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή, χωρίς καμία λογοτεχνική διάθεση, χωρίς φιοριτούρες, φρου φρου και αρώματα. Μια σφαίρα μπάτσου σκοτώνει ένα παιδί, ένα 15χρονο παιδί στο κέντρο της Αθήνας. Δε θα μπω καν στον κόπο να σχολιάσω συνωμοσιολογίες ότι δεν επρόκειτο για τυχαία δολοφονία. Φυσικά και δεν επρόκειτο για μια τυχαία δολοφονία, όπως τυχαία δεν ήταν η δολοφονία των Κουμή, Κανελοπούλου, Καλτεζά, Τεμπονέρα, των ανώνυμων και επώνυμων μεταναστών στα σύνορα ή σε κρατητήρια, τόσων κρατουμένων στις φυλακές, του εργάτη του ΠΑΜΕ στις 20/10, ή ακόμα ακόμα των νεκρών του Κ.Μαρούσης ή της Marfin,και τα τόσα άλλα παραδείγματα νεκρών από έμμεση ή άμεση βία των δυνάμεων καταστολής.
Δυνάμεις καταστολής σε μια αστική έστω Δημοκρατία, σε μια κοινωνία που έσκιζαν τα ρούχα τους πως ευημερούσε, αλλά άφηνε τα θύματα της σε ναυπηγεία, σκαλωσιές και Ολυμπιακούς αγώνες χτίζοντας μια φανταχτερή βιτρίνα για να πλασάρει το σάπιο προιόν της. Μιας κοινωνίας χτισμένη σε φούσκες(χρηματιστήριο, ακίνητα, δάνεια και κάρτες).
Δυνάμεις καταστολής, γεμάτες ανθρώπους που χρήζουν ψυχιατρικής μελέτης πάνω στο θέμα "πως αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος τα όρια της εξουσίας του", ντοπαρισμένοι(υπάρχουν επίσημες μαρτυρίες), εθνικιστές του χειρίστου είδους, αναλαμβάνουν να φυλάξουν ένα σύστημα ανταξιό τους, ένα σύστημα που τους γαλούχησε προσεκτικά, απ'το σχολείο ακόμα να γίνουν έτσι, ένα σύστημα που προάγει τον ατομισμό ως μέγιστο προτέρημα και το να πατήσεις επί πτωμάτων ως επιτυχία και όχι ως μια άρρωστη κατάσταση μιας κοινωνίας που ουρλιάζει βοήθεια.
Και ξαφνικά, ένα από αυτά τα ένστολα καθάρματα, σηκώνει το όπλο και πυροβολεί-ευθεία βολή-στο κεφάλι το Γρηγορόπουλο, ένα 15χρονο παιδί. Επειδή ήξερε πως μπορούσε. Όμως η σφαίρα βρίσκει και αυτή τη φανταχτερή βιτρίνα που πίσω κρύβονταν τα προβλήματα μας και την κάνει θρύψαλα. Το σοκ είναι μεγάλο. Το αίμα του Αλέξανδρου ενώνεται με το αίμα χιλιάδων ανθρώπων και φτιάνει ένα ορμητικό ποτάμι που ζητάει εκδίκηση (Το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει). Νέοι άνθρωποι που δεν αντέχουν άλλο την πίεση στην οποία ζουν, δεν αντέχουν να έχουν απέναντί τους Δημοσιογράφους, πολιτικούς Δικαστές, μπάτσους, δήμιους στις ζωές τους, και αποφασίζουν να δοκιμάσουν να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Εγώ προσωπικά με αφορμή και αιτία το Δεκέμβρη έκοψα πολλές σχέσεις με τους "απέναντι". Είναι αυτοί και εγώ. Αυτοί που μου τρώνε τη ζωή, τη χαρά, την όρεξη για δημιουργία, και γω, και μεις που πρέπει να διεκδικήσουμε όσα είναι δικά μας και μας τα παίρνουν κομμάτι κομμάτι( Τα θέλουμε όλα για όλους).
Προφανώς και όλοι δεν ήταν έτοιμοι για το φαινόμενο, ούτε καν από τα πιο προοδευτικά και συγκρουσιακά ακόμα ακόμα κομμάτια της κοινωνίας, και έτσι επικράτησαν και φαινόμενα βανδαλισμών και κλοπών σε μικρά καταστήματα(Αθήνα), ή το γεγονός το εκμεταλλεύτηκαν παρακρατικές ομάδες για να δράσουν ενάντια και να κερδίσουν νομιμοποίηση(Πάτρα), αλλά έβλεπες ξεκάθαρα ποιος είναι ο εχθρός. Τράπεζες κάηκαν, πολυκαταστήματα απαλοτριώθηκαν, χάθηκε η ρουτίνα, το αυτονόητο. Τα ωράρια έπαψαν να υπάρχουν, οι αλυσίδες έσπασαν, και επικράτησε μια μεγάλη γιορτή με αποκορύφωμα το κάψιμο του Δέντρου στο Σύνταγμα, καθαρά πάνω στο απλοικό αλλά ουσιαστικό, του δε μπορείτε να γιορτάζετε ένα καταναλωτικό όργιο με αφορμή μια γέννηση 2008 χρόνια πριν όταν ο δίπλα σας πεθαίνει κάθε μέρα( Τα Χριστούγεννα αναβάλλονται, η Παναγιά απέβαλε).
Όμορφες μέρες, έβλεπες μάτια να λάμπουν, και ψυχές να ενώνονται. Μύριζε έρωτα και άνοιξη δίπλα στα οδοφράγματα. Και όντως κάτι γέννησε. Το βλέπουμε τα 2 τελευταία χρόνια, μέσα στη γενική μαυρίλα βλέπουμε ελπίδα(Είμαστε ο σπόρος της εξέγερσης του Δεκέμβρη).
Γιατί απέτυχε; Γιατί αποφύγαμε να βρεθούμε πολιτικά, να συζητήσουμε, να συνθέσουμε, γιατί περιμέναμε από κάποιον να μας πει κάτι, γιατί δε συνδέθηκε με τους εργάτες-εργαζόμενους(για μένα όλοι εργάτες είναι), γιατί η καθεστωτική αριστερά one way or another το σαμπόταρε, γιατί το Κράτος και το παρκράτος ξαμόλησε τα σκυλιά του, φανερά και αφανή, γιατί γιατί, γιατί...
Το θέμα όμως είναι ότι συνέβη. Και ότι συνέβη, μπορεί να ξανασυμβεί. Και ήταν κάτι μαγικό, κάτι όμορφο (έπρεπε να το ζήσεις, τι να σου λέω τώρα), Για αυτό σου λέω ρε, πάψε να γκρινιάζεις, πάψε να απογοητεύεσαι, been there, done that-a lot, και έλα να βγούμε στο δρόμο, πάμε να τους σοκάρουμε, να τους ξυπνήσουμε, και αυτή τη φορά η γιορτή που θα στήσουμε θα είναι απλά η αρχή για κάτι, όμορφο, κάτι μεγάλο...Το φαντάζεσαι;

πηγή

http://beingparanoidandroid.blogspot.com/